استفاده مناسب‌ از وسایل‌ مکانیکی‌ مانند میراگرها و جداسازها که‌ باعث‌ افزایش‌ اسـتهلاک انـرژی‌ و جداسازی‌ سازه از پایه‌ می‌شوند، برای‌ سامانه‌های‌ سازهای‌ مقاوم در مقابل‌ انفجار ، قابل‌ توصیه‌ است‌.

جداسازها و میراگرها باعث‌ بهبود رفتار کلی‌ سامانه‌ های‌ سازه ای‌ می‌ شوند، لـیکن‌ تـاثیر چنـدانی‌ در جلوگیری‌ از خرابی‌ های‌ موضعی‌ که‌ می‌توانند باعث‌ گسیختگی‌های‌ پیش‌رونده ( فصل‌ ۲۱-۶ ) شـوند، ندارند. بنابراین‌، این‌ وسایل‌ کاربرد مناسبی‌ در بهبود رفتار سامانه‌ های‌ سازه ای‌ در مقابل‌ انفجارهـای‌ حوزه دور دارند زیرا در این‌ انفجارها بخش‌ های‌ وسیعی‌ از سازه تحـت‌ تـاثیر بارهـای‌ انفجـاری‌ قـرار می‌گیرند و بار وارده باعث‌ تحریک‌ کل‌ سازه می‌شود.

چالش‌ اصلی‌ در استفاده از جداسازها، امکان بروز تغییرشکل‌ های‌ بزرگ در پایه‌ سازه (در هنگام بروز انفجارهای‌ شدید) می‌ باشد. این‌ پدیده می‌ تواند باعث‌ خرابی‌ جداسازها و همچنین‌ برخورد ساختمان به‌ دیوار یا سازه های‌ هم‌ جوار شده و ضربه‌ ایجاد شده، می‌ تواند باعث‌ بروز خرابی‌ هـای‌ بیشـتر شـود.

بدین‌رو، باید دقت‌ کافی‌ در تامین‌ ظرفیت‌ تغییرشکل‌ جداسـازها صـورت گیـرد. در صـورت فـراهم‌ نبودن فاصله‌ لازم برای‌ تامین‌ ظرفیت‌ تغییرشکل‌، می‌ تـوان از تجهیـزات کنترلـی‌ فعـال و غیرفعـال (کنش‌گر و واکنش‌گر) مناسب‌ (علاوه بر جداسازها) استفاده نمود.

جداسازها و میراگرها باعث‌ کاهش‌ تغییرشکل‌ های‌ کلی‌ و بین‌ طبقاتی‌ سازه می‌ شـوند ولـی‌ توانـایی‌ کاهش‌ سرعت‌ و شتاب حداکثر وارد بر سازه را ندارند.

[1] - مقاومت‌ بتن‌ در طول زمان افزایش‌ می‌ یابد. مقاومت‌ واقعی‌ مصالح‌ فولادی‌ نیز از مقدار مقرر ارائه‌ شده توسط‌ کارخانه‌ بیشتر است‌. برای‌ منظور کردن این‌ عوامل‌، مقاومت‌ مشخصه‌ بتن‌ و مقاومت‌ مقرر فولاد در ضرایب‌ افزایش‌ مقاومت‌ برای‌ طراحی‌ مقاوم در مقابل‌ انفجار، ضرب می‌ شوند.