در ساختمانهای غیر مسکونی با مساحت بیش از ۵۰۰۰ متر مربع و ساختمانهای مسکونی با مساحت بیش از ۳۰۰۰ متر مربع و یا بیش از ۵ طبقه مسکونی، سامانه سرمایش و گرمایش باید به گونه ای طراحی شود که بخش ها و یا واحدهای مختلف ساختمان که زمان بهره برداری یکسان ندارند، قابلیت تفکیک کامل از سایر بخش ها و سامانه مرکزی را داشته باشند. این تفکیک باید به گونه ای باشد که ورود هوای تازه ^(۱) و خروج هوا ^(۲) از آن بخش و همچنین ورود و خروج و گردش آب در سامانه سرمایش و گرمایش آن بخش بدون ایجاد اختلال در سایر بخش ها کاملاً قابل کنترل و به طور مستقل قابل قطع کردن باشد.

سامانه گرمایش و سرمایش باید قابلیت کنترل شروع به کار و توقف بر اساس دمای هوای بیرون ساختمان را داشته باشد.

سامانه گرمایش مرکزی با ظرفیت بار کامل، فقط باید در صورتی راه اندازی شود که دمای هوای بیرون ساختمان کمتر از ۱۶ درجه سانتی گراد باشد.

سامانه مرکزی تأسیسات مکانیکی باید با استفاده از روش های مدار بندی و تجهیزات کنترلی به گونه ای طراحی شود تا در صورتی که، کوچک ترین بخش مستقل ساختمان، برای هر مدت نامحدود به تنهایی در حال فعالیت باشد، سرمایش، گرمایش، هوای تازه و آب گرم صرفاً به میزان نیاز آن بخش تولید و توزیع شود.

در ساختمان های دارای سامانه مرکزی سرمایش و گرمایش واقع در اقلیم های غیر تک فصل، مانند اقلیم های ۲، ۳ و ۴ که در طول سال، هر دو سامانه سرمایش و گرمایش مورد نیاز است، باید مدارهای توزیع آب گرم و آب سرد سامانه های سرمایش و گرمایش به صورت جداگانه طراحی، محاسبه و تعیین سایز شوند. در این ساختمانها استفاده از یک سامانه توزیع سرمایش و گرمایش و شیرهای تغییر فصل ^(۳) ممنوع است.

 در ساختمانهای دارای سامانه مرکزی سرمایش و گرمایش واقع در اقلیم های تک فصل، مانند اقلیم های ۰، ۱ و ۵ که به هر دلیل در طول سال، هر دو سامانه سرمایش و گرمایش مورد نیاز است، باید مدارهای توزیع آب گرم و آب سرد سامانه های سرمایش و گرمایش به صورت جداگانه طراحی، محاسبه و تعیین سایز شوند. در این ساختمانها استفاده از یک سامانه توزیع سرمایش و گرمایش و شیرهای تغییر فصل ممنوع است.

در ساختمانهایی که دارای دو سامانه مجزای توزیع آب سرمایش و گرمایش مجزا هستند، تمامی هواسازها و فن کویل ها، باید دارای دو کویل مجزا برای سرمایش و گرمایش (چهار لوله) باشند.

در صورت حضور کاربر، دمای تنظیمی اتاق برای سامانه های سرمایش نباید کمتر از ۲۵ درجه سانتی گراد باشد.

در صورت حضور کاربر، حداکثر دمای تنظیمی اتاق برای سامانه های گرمایش نباید بیشتر ۲۱ درجه سانتی گراد باشد.

در فضاهایی از ساختمان که حضور کاربر به طور منقطع است، در ساعات بعد از حضور کاربر، حداقل دمای تنظیمی در زمان کارکرد سامانه های سرمایش نباید کمتر از ۲۹ درجه سانتی گراد باشد ^(۴) .

در فضاهایی از ساختمان که حضور کاربر به طور منقطع است، در ساعات بعد از حضور کاربر، حداکثر دمای تنظیمی سامانه های گرمایش نباید بیشتر از ۱۳ درجه سانتی گراد باشد ^(۵) .

در ساختمانهایی که برنامه مشخص و تکرار شونده حضور و عدم حضور کابران در آنها وجود دارد (مانند ساختمانهای اداری) باید دمای تنظیمی برای زمان عدم حضور تا قبل از حضور کاربران به تدریج به دمای حضور رسانده شود. سناریوی بهینه مربوط به مدت زمان تغییر دما باید توسط طراح تأسیسات، بهینه یابی و در سامانه مدیریت ساختمان برنامه ریزی شود. این برنامه باید قابلیت بهینه شدن توسط یادگیری خود محور ^(۶) و یا یادگیری ماشین ^(۷) به مرور زمان را داشته باشد.

در تمامی سامانه های مرکزی توزیع سرمایش، گرمایش، آب گرم مصرفی (به غیر از مدار اولیه سامانه های اولیه و ثانویه ^(۸) ) استفاده از پمپ های دور ثابت با توان بیش از ۱٫۵ کیلووات در مدار سرمایش و پمپ های دور ثابت با توان بیش از ۳ کیلووات در مدار گرمایش ممنوع است. تمامی پمپ های با توان بیش از حدود فوق باید دارای سامانه کنترل سرعت و درایو فرکانس متغیر ^(۹) تحت شبکه و فرمان پذیر باشند. تمامی پمپ های فوق، علاوه بر تجهیزات کنترل سرعت باید مجهز به راه انداز نرم ^(۱۰) باشند.

 انتخاب پمپ ها باید به گونه ای باشد تا در صورتی که کوچک ترین بخش مستقل ساختمان، برای هر مدت نامحدودی به تنهایی در حال فعالیت باشد، سرمایش، گرمایش و آب گرم صرفاً به میزان نیاز آن بخش تأمین شود.

مدارهای سرمایش، گرمایش و آب گرم مصرفی تمامی طبقات ساختمان و همچنین بخش های مستقل در هر طبقه (همچنین فضاهای مختلف هر بخش که دارای زمان بهره برداری یکسان نیستند) و مشاعات، باید مجهز به شیر کنترلی ^(۱۱) (دوراهه ^(۱۲) یا سه راهه ^(۱۳) ) با عملگر ^(۱۴) باز و بسته ^(۱۵) یا تدریجی ^(۱۶) تحت شبکه باشند.

مدارهای سرمایش، گرمایش و آب گرم مصرفی تمامی طبقات ساختمان و همچنین بخش های مستقلی که توسط یک پمپ مستقل تغذیه می شوند، باید مجهز به سنسور سنجش اختلاف فشار ^(۱۷) تحت شبکه باشند تا دور پمپ متناسب با افزایش یا کاهش اختلاف فشار تنظیم شود.

در تمامی نقاط بحرانی بخش آبی ^(۱۸) سامانه های سرمایش و گرمایش و آب گرم مصرفی که به دلیل فشار بالا، امکان عبور جریان بیش از میزان طرح ^(۱۹) و یا ایجاد مدار کوتاه ^(۲۰) وجود دارد، لازم است تا با طراحی و نصب شیرهای کنترلی مستقل از فشار ^(۲۱) ، حداکثر جریان آب عبوری کنترل شود.

اختلاف دمای آب رفت و برگشت ( $\Delta T$) در کویل های تمامی هواسازها و فن کویل ها نباید کمتر از ۱۰ درجه سانتی گراد باشد.

اختلاف دمای هوای رفت و برگشت ( $\Delta T$) در تمامی هواسازها نباید کمتر از ۸ درجه سانتی گراد باشد.

 در نقاطی که تأثیر عملکرد پمپ های دور متغیر در جریان جزئی ^(۲۲) و یا جریان کمتر از حد تعیین شده در طراحی ^(۲۳) در مدارهای اصلی باعث ایجاد عدم امکان کنترل میزان آب عبوری از شیرهای کنترلی مستقل از فشار شود، استفاده از ترکیب شیرهای کنترلی ساده ^(۲۴) با عملگر تدریجی ^(۲۵) و جریان سنج مافوق صوت ^(۲۶) تحت شبکه متصل به کنترل گر دیجیتال مستقیم ^(۲۷) بجای شیرهای کنترلی مستقل از فشار الزامی است.

هر یک از فن کویل ها باید به صورت جداگانه مجهز به شیر کنترلی با عملگر بازو بسته و یا تدریجی تحت شبکه باشند به طوری که در صورت دریافت فرمان خاموش شدن فن کویل، شیر کنترل آن نیز بسته شده و از عبور جریان سیال از درون کویل جلوگیری شود.

 در انتخاب تمامی شیرهای کنترلی، استفاده از شیرهای کنترلی پیش فرض بسته ^(۲۸) توصیه می شود.

در صورت استفاده از رادیاتور علاوه بر شیر کنترلی ورودی هر واحد هر یک از رادیاتورها باید  به صورت جداگانه مجهز به شیر ترموستاتیک باشد.

 استفاده از فن های تسمه دار در تمامی تجهیزات ترکیبی هوا و آب از جمله هواسازها و فن کویل ها، کولرهای آبی و همچنین سامانه های تمام هوا مانند سامانه های حجم هوای متغیر ^(۲۹) ممنوع است. تمامی فن ها باید از نوع دور متغیر و فرمان پذیر EC-DC ^(۳۰) و یا BLDC ^(۳۱) بوده و قابلیت کنترل پیوسته دور فن  بین %۱۰ تا %۱۰۰ را با استفاده از سیگنال ۱ تا ۱۰ ولت DC داشته باشند.

در سامانه های هوایی مانند هواسازها و یا سامانه های حجم هوای متغیر، تمامی خروجی ها باید مجهز به جعبه جریان هوای متغیر ^(۳۲) دارای دمپر موتوری تحت شبکه، سنسور دمای هوای عبوری، سنسور میزان جریان هوا و کویل گرمایش مجدد ^(۳۳) باشند.

فضاهای مستقل هر واحد باید مجهز به کنترل گر اتاق ^(۳۴) ، دارای قابلیت تنظیم دما، سنسور دمای اتاق و سنسور دی اکسید کربن باشد تا بخش آبی ^(۳۵) و بخش هوایی ^(۳۶) بر اساس نیاز لحظه ای، قابل کنترل و برنامه ریزی جداگانه و در عین حال قابلیت ارسال و دریافت پیام تحت شبکه را داشته باشند.

در ساختمان های عمومی دارای فضاهای پیوسته ^(۳۷) و یا فضاهای عمومی ساختمانهای تجاری، هر بخشی که دارای رفتار متفاوت است، باید به صورت جداگانه مجهز به کنترل گر اتاق دارای قابلیت تنظیم دما، سنسور دمای اتاق، سنسور دی اکسید کربن باشد. در این فضاها باید امکان غیر فعال کردن تنظیم دما و دور فن به صورت موضعی و محدود کردن به کنترل مرکزی وجود داشته باشد.

 طراحی سامانه توزیع سرمایش، گرمایش و هوای تازه باید به گونه ای انجام شود که سرما و گرما و هوای تازه تنها برای منطقه مورد نیاز و به میزان مورد نیاز تا رسیدن به حد آسایش تأمین شود.

در هیچ یک از ساعات مرحله بهره برداری در کل سال دمای هیچ یک از نقاط ساختمان نباید بالاتر از دمای تنظیم شده برای سامانه گرمایش ^(۳۸) و یا کمتر از دمای تنظیم شده برای سامانه سرمایش ^(۳۹) باشد.  برای این منظور باید طراحی مدارهای توزیع سرمایش، گرمایش و هوای تازه علاوه بر هفته سرد و هفته گرم طرح، بر اساس رفتار پوسته ساختمان و پروفیل های دمایی درون ساختمان بدون در نظر گرفتن هر گونه سامانه تأسیسات مکانیکی در تمام ساعات روزهای انقلاب تابستانی و زمستانی، اعتدال بهاری و پاییزی انجام گیرد تا حداکثر امکان توزیع موضعی و کنترل شده گرما و سرما و هوای تازه در طراحی  و اجرا لحاظ شود.

دمای آبگرم مصرفی در نقطه مصرف تمامی ساختمانها بغیر از کاربری های خاص و ویژه نباید از مقادیر جدول زیر بالاتر باشد.

 دمای خط برگشت آبگرم مصرفی باید حداقل ۴۹ درجه سانتیگراد باشد.