در تمامی بخش های هر ساختمان که سامانه هوای تازه در آن طراحی شده است، میزان ورود هوای تازه تنها به میزانی مجاز است که مقدار دی اکسید کربن موجود در هوا بیشتر از سطح مجاز طرح نشود. لذا ورود هوای تازه به هر فضایی بدون اتصال به کنترل گر مجهز به سنسور دی اکسید کربن تحت شبکه ممنوع است.

 ورود هوای تازه به فضایی که تحت اشغال کاربر نبوده و یا میزان دی اکسید کربن آن کمتر از حد مجاز است به جز در موارد اضطراری ممنوع است.

در سامانه های سرمایش و گرمایش تمام هوای تابشی، مانند عرشه حرارتی ^{( ۱ )} ، لازم است تا در هر فضا برای تأمین هوای تازه مورد نیاز و یا سرمایش و گرمایش ناگهانی در زمان وقوع بیشترین تراکم کاربران، دریچه های تزریق هوا با ظرفیت کافی و مجهز به دمپر موتوری و سنسور دی اکسید کربن طراحی و اجرا شود.

کانال های توزیع هوای تازه باید مجهز به سنسورهای تغییر فشار باشند تا در صورت بسته شدن تدریجی دریچه ها، میزان افزایش فشار را حس کرده و با ارسال میزان افزایش فشار به کنترل گر هواساز، دور فن هواساز و به تبع آن میزان آب عبوری از کویل هواساز تا رسیدن به نقطه بهینه کاهش یابد.

کنترل گرهای تمامی دستگاه های تأمین و توزیع هوای تازه و خروج هوا از ساختمان باید با سامانه اعلام و اطفاء حریق به صورت یکپارچه متصل باشند. در صورت بروز حریق یا شرایط اضطراری، فرمان سامانه حریق اولویت داشته و تمامی تأسیسات باید تا پایان شرایط اضطراری، تحت فرمان سامانه اعلام و اطفاء حریق قرار گیرند.

هر بخش مستقل ساختمان باید مجهز به کنترل گرهای مستقیم دیجیتال ^{( ۲ )} باشد تا قابلیت ایزوله کردن سامانه هوایی آن بخش در صورت عدم استفاده را به طور کامل دارا باشد.