دیوارهای خارجی‌ را می‌توان با ایجاد درز پیوسته‌ بین‌ آن‌ها و سازه محیطی‌ غیر پیوسته‌ کرد. برای این‌ دیوارها باید اتصالاتی‌ در نظر گرفت‌ که‌ قابلیت‌ حرکت‌ داخل‌ صفحه‌ و مهار خارج از صفحه‌ را به‌ دیوار بدهند ( بندهای ۱-۵-۸ و ۴-۵-۳ این‌ استاندارد). فواصل‌ جداسازی دیوارها از قاب باید توسط‌ مواد تراکم‌ پذیر مناسب‌ از قبیل‌ پشم‌ سنگ‌ ضد رطوبت‌ پر شوند. توصیه‌ می‌شود برای جلوگیری از ترک خوردگی‌ در نازک کاری از یک‌ لایه‌ شبکه‌ الیاف یا رابیتس‌ بر روی مواد تراکم‌پذیر استفاده شود. در بیمارستانها ساختمان‌ها برای جلوگیری از ایجاد ترک خوردگی‌ در نازک کاری، در گوشه‌های دیوار در هنگام زلزله‌ لازم است‌ از اتصالات کشویی‌ سرتاسری در کناره‌ها و تراز سقف‌ استفاده شود. در سایر ساختمان‌های با اهمیت‌ بسیار زیاد استفاده از این‌ ضابطه‌ توصیه‌ می‌شود.

خرابی‌ تیغه‌ها در زلزله‌ یکی‌ از عوامل‌ اصلی‌ آسیب‌رسان بوده است‌. به‌ علاوه در حالاتی‌ که‌ از تیغه‌ها به‌ عنوان مهار جانبی‌ برای لوله‌کشی‌، اتاقک‌های الکتریکی‌، قفسه‌ها یا دیگر اعضای غیرسازه‌ای استفاده می‌شود، خرابی‌ تیغه‌ها ممکن‌ است‌ باعث‌ آسیب‌ رساندن به‌ این‌ تاسیسات شود. تیغه‌های داخلی‌ باید مانند دیوارهای خارجی‌ از سقف‌ و ستونها جداسازی شوند.

فواصل‌ جداسازی دیوارها از قاب باید توسط‌ مواد تراکم‌پذی ر مناسب‌ از قبیل‌ پشم‌ سنگ‌ ضد رطوبت‌ پر شود. مانند دیوارهای خارجی‌ در دیوارهای داخلی‌ نیز توصیه‌ می‌شود برای جلوگیری از ترک خوردگی‌ در نازک کاری از یک‌ لایه‌ شبکه‌ الیاف یا رابیتس‌ بر روی مواد تراکم‌ پذیر استفاده شود. در بیمارستانها برای جلوگیری از ایجاد ترک خوردگی‌ در نازک کاری، در گوشه‌‌های دیوار در هنگام زلزله‌ لازم است‌ از اتصالات کشویی‌ سرتاسری در کناره‌ها و تراز سقف‌ استفاده شود. در سایر ساختمان‌های با اهمیت‌ بسیار زیاد استفاده از این‌ ضابطه‌ توصیه‌ می‌ شود.

تبصره۱ : در صورتی‌ که‌ از تیغه‌ به‌ عنوان مهار جانبی‌ دیگر اعضای غیرسازه‌ای استفاده شود، تیغه‌ و مهارهای لازم باید برای بار وارده کنترل شوند.

تبصره۲ : تیغه‌هایی‌ که‌ تمام ارتفاع طبقه‌ را پوشش‌ نمی‌دهند (دیوار کوتاه) مانند دیوارهای خارجی‌ بخصوص در ساختمان‌های بتنی‌ همواره باید از قاب سازه‌ای جدا شوند.

در صورتی‌که‌ طول دیوار از مقادیر مجاز براساس طراحی‌ (حداکثر ۴ متر) بیشتر شود، از عضو قائم‌ با مقطع‌ فولادی یا بتنی‌ (وادار) به‌ عنوان تکیه‌ گاه جهت‌ مهار خارج از صفحه‌ دیوار و اجزای مسلح‌ کننده آن استفاده می‌شود. وادار باید به‌ نحو مناسبی‌ به‌ کف‌ سازه با اتصال به‌ صورت مفصلی‌ متصل‌ شو د ولی‌ اتصال آن در زیر تراز سقف‌ باید در راست‌ای داخل‌ صفحه‌ به‌ صورت کشویی‌ باشد تا امکان جابجایی‌ درون صفحه‌ دیوار فراهم‌ شود. در دیوارهای خارجی‌ روی سطح‌ وادار باید به‌ وسیله‌ پشم‌ سنگ‌ ضد رطوبت‌ برای عایق‌ بندی پوشانده شود و بر روی آن یک‌ لایه‌ مش‌ الیافی‌ یا رابیتس‌ برای جلوگیری از ترک خوردگی‌ نازک کاری اجرا شود (شکل‌ پ۶-۴) .

در دیوارهای غیرسازه‌ای در فواصل‌ بین‌ ستونها برای مهار خارج از صفحه‌ دیوارها بسته‌ به‌ نوع و طول دیوار، ممکن‌ است‌ نیاز به‌ وادار باشد. برای انتقال بار به‌ وادار استفاده از اتصالات جوشی‌ یا پیچی‌ و نظایر آن‌ها به‌ وادار مجاز است‌ ولی‌ نباید از مقاومت‌ اصطکاکی‌ ناشی‌ از بارهای ثقلی‌ استفاده شود. دیوار با توجه‌ به‌ بارهای وارده و شرایط‌ لبه‌های آن در بالا (زیر سقف‌) و دو لبه‌ قائم‌ دو طرف دیوار و شرایط‌ مرزی زیر (روی کف‌) کنترل شوند و بر این‌ اساس حداقل‌ طول دیوار که‌ نیاز به‌ مهار با استفاده از وادار دارد محاسبه‌ شود.

فواصل‌ وادارها را می‌توان بر پایه‌ محاسبه‌ ظرفیت‌ خمشی‌ پانل‌ دیوار با فرض شرایط‌ تکیه‌گاهی‌ لبه‌‌ها و با اعمال بار وارد بر دیوار تعیین‌ نمود. باید توجه‌ نمود که‌ جزییات ارایه‌ شده در این‌ پیوست‌ شرایط‌ مفصلی‌ را تأمین‌ می‌کند. این‌ کنترل برای دیوارهای بلوکی‌ به‌ صورت دال دو طرفه‌ براساس ضابطه‌ شماره ۸۱۹ مرکز تحقیقات راه، مسکن‌ و شهرسازی انجام می‌شود. دیوار بلوکی‌ در فاصله‌ بین‌ وادارها با میلگرد بستر یا تسمه‌های فولادی مسلح‌ می‌شود (شکل‌ پ۶-۵) .

در دیوارهای بلوکی‌ که‌ نیاز به‌ وادار دارند به‌ منظور تامین‌ حرکت‌ جانبی‌ داخل‌ صفحه‌ دیوارها، مجموعه‌ دیوار و وادار همزمان از آزادی در حرکت‌ جانبی‌ برخوردارند. وادارها نباید به‌ نبشی‌های تعبیه‌ شده در تیرها که‌ تنها جهت‌ جلوگیری از حرکت‌ خارج از صفحه‌ نصب‌ شده اند جوش شوند (شکل‌ پ۶-۶ الف‌) . با توجه‌ به‌ اتصال کشویی‌ وادار نیازی به‌ رعایت‌ فاصله‌ جداسازی دیوار در مجاورت وادارها نمی‌ باشد و دیوار می‌ تواند از بر وادار چیده شود.

تبصره : در دیوارهای واقع‌ در خارج قاب، وادارهای دو انتهای دیوار باید در برابر حرکت‌ جانبی‌ در هر دو جهت‌ مقید (به‌ صورت اتصال تلسکوپی‌) شوند و به‌ دیوار اجازه حرکت‌ داده شود. در این‌ حالت‌ جزییات اتصال دیوار به‌ این‌ وادارها مانند اتصال به‌ ستونها می‌باشد در این‌ فاصله‌ جداسازی ۱ % بین‌ وادار و دیوار باید رعایت‌ شود (شکل‌ پ۶-۶ ب) .

در دیوارهای با ارتفاع بیش‌ از ۵/۳ متر باید با استفاده از عضو افقی‌ با مقطع‌ فولادی یا بتنی‌ (تیرک) ارتفاع آزاد دیوار را کاهش‌ داد. در این‌ حالت‌ برای اینکه‌ جداسازی دیوار از قاب سازه‌ای به‌ نحو مناسب‌ انجام شود، نیاز به‌ اجرای وادار انتهایی‌ برای نگه‌ داشتن‌ تیرک می‌باشد (جهت‌ عدم ایجاد مانع‌ برای تغییر شکل‌ تیر در ناحیه‌ مفصل‌ پلاستیک‌ وادار انتهایی‌ باید حداقل‌ در فاصله‌ یک‌ متری از بر ستون طبق‌ شکل‌ پ۶-۷ باشد) . نحوه اجرای تیرک به‌ این‌ صورت است‌ که‌ تیرک باید به‌ صورت کامل‌ بر روی دیوار بن شیند و بار ثقلی‌ دیوار فوقانی‌ نباید به‌ تیرک منتقل‌ شود. به‌ عنوان نمونه‌ شکل‌ پ۶-۶ نحوه اجرای تیرک و وادارها در یک‌ دیوار ۶ متری و شکل‌ پ۶-۸ جزییات اتصالات آن را نشان داده است‌. اتصال انتهای تیرک به‌ ستون نیز باید به‌ صورت نشیمن‌ با قابلیت‌ جابجایی‌ در راستای دیوار مطابق‌ شکل‌ پ۶-۸ باشد.

*

اتصال لبه‌ قائم‌ دیوارها به‌ ستونها و دیوارهای برشی‌ ساختمان یا هر عضو قائم‌ سازه‌ای دیگر در سازه باید به‌ گونه‌ای باشد که‌ ممانعتی‌ در برابر جابجایی‌ نسبی‌ ایجاد نکند. در دیوارهای پانلی‌ نیازی به‌ اتصال بین‌ دیوار و ستون وجود ندارد و فواصل‌ بین‌ این‌ دو باید با مواد تراکم‌ پذیر مانند پشم‌ سنگ‌ ضد رطوبت‌ پر شود و بر روی آن در نازک کاری از یک‌ لایه‌ شبکه‌ الیاف یا رابیتس‌ استفاده شود.

الف‌- اتصال کشویی‌ با استفاده از دو نبشی‌ یا ناودانی‌

یکی‌ از روشها ی مناسب‌ برای اتصال دیوار به‌ عضو قائم‌ سازه ای، استفاده از اتصال کشویی‌ در محل‌ تماس، به‌ وسیله‌ نبشی‌ یا ناودانی‌ منقطع‌ یا پیوسته‌ می‌باشد. در این‌ حالت‌ استفاده از نبشی‌ و یا ناودانی‌های گرم نورد یا سرد نورد شده فولادی در طرفین‌ دیوار که‌ به‌ نحو مناسبی‌ به‌ عضو قائم‌ سازه‌ای اتصال داده می‌شود، توصیه‌ می‌شود (شکل‌ پ۶-۹) .

اتصال دیوار به‌ زیر سقف‌ باید به‌ صورت اتصال لغزشی‌ بدون اتصال مستقیم‌ دیوار به‌ سقف‌ و با استفاده از مهار خارج از صفحه‌ دیوار با قطعاتی‌ از قبیل‌ نبشی‌ یا ناودانی‌ اجرا شود (شکل‌ پ۶-۱۱-الف‌) . انتخاب نوع اتصال بستگی‌ به‌ وضعیت‌ دیواری دارد که‌ بین‌ اعضای قائم‌ شامل‌ ستون، دیوار و یا وادار مهار شده است‌. در سازه‌های بتنی‌ چنانچه‌ بر اساس نوع سقف‌ امکان پیش‌بینی‌ اتصالات مناسب‌ لغزشی‌ در زمان ساخت‌ عضو سازه‌ای برای بالای دیوار نباشد می‌توان این‌ اتصال را با کاشت‌ میل‌ مهار پس‌ از اجرای تیر انجام داد. باید توجه‌ شود که‌ در این‌صورت کاشت‌ میل‌ مهار باید در هسته‌ تیر بتنی‌ انجام شود و کاشت‌ و اتصال به‌ پوشش‌ بتن‌ مجاز نمی‌باشد. حداقل‌ فاصله‌ بالای دیوار تا زیر سقف‌ برابر با بیشترین‌ دو مقدار ۲۵ میلی‌متر و حداکثر خیز دراز مدت سقف‌ در امتداد دیوار در نظر گرفته‌ شود.

لبه‌ بالایی‌ دیوار را می‌توان با استفاده از دو نبشی‌ و یا ناودانی‌ که‌ به‌ طریق‌ مناسب‌ به‌ سقف‌ سازه متصل‌ می‌شود مهار نمود. ناودانی‌ و یا نبشی‌ها نباید به‌ دیوار یا وادار پیچ‌، میخ‌ و یا جوش شوند. با این‌ اتصال امکان حرکت‌ آزادانه‌ دیوار در درون صفحه‌ تامین‌ می‌شود. فاصله‌ بالای دیوار تا سقف‌ باید در حدی باشد که‌ تیر بتواند آزادانه‌ خیز داده و اتصالی‌ با دیوار پیدا ننماید. نبشی‌ها به‌ ترتیب‌ ابتدا در یک‌ سمت‌ اجرا و پس‌ از دیوارچینی‌ و قرارگیری بالاترین‌ بلوک دیوار، نبشی‌ دوم متصل‌ می‌شود. نبشی‌ می‌تواند به‌ صورت سرد نورد یا گرم نورد و به‌ شکل‌ منقطع‌ یا پیوسته‌ باشد. می‌ توان به‌ جای مهار خارج از صفحه‌ دیوار در تراز سقف‌، آخرین‌ ردیف‌ دیوار را با جزییات بند پ۶-۱-۴-۲-۲ به‌ وسیله‌ میلگرد یا بست‌ مسلح‌ نمود. در این‌ صورت توجه‌ شود که‌ در محاسبات دیوار به‌ صورت یک‌ صفحه‌ یک‌ طرفه‌ لحاظ شود و کل‌ بار جانبی‌ وارده به‌ دیوار در طراحی‌ وادارها و المانهای مسلح‌کننده دیوار لحاظ شود (شکل‌ پ۶-۱۱-ب) .

در اجرای دیوارهای داخلی‌ به‌ خصوص در انواع سقف‌هـای دارای تیرچـه‌ یـا تیـر یـا هـر نـوع سـقف‌ مخـتلط‌ کـه‌ در آن‌ها تیری در راستای دیـوار نباشـد، ماننـد دیوارهـای خـارجی‌ مـی‌تـوان رج انتهـایی‌ دیـوار یـا رج ماقبـل‌ آنـرا با میلگرد بستر یا بست‌ مسلح‌ کرد (شکل‌ پ۶-۱۲)

در اتصال دیوارها توصیه‌ می‌شود که‌ به‌ دلیل‌ امکان بروز تنش‌های کششی‌ در درون صفحه‌ دیوارهای متقاطع‌، از بست‌های فلزی مشابه‌ آنچه‌ در مورد اتصال به‌ ستون به‌ کار برده شد استفاده شود و یا برای جداسازی دیوارها از یک‌ دیگر در محل‌ اتصال دو دیوار متقاطع‌ از وادار استفاده شود. شکل‌ پ۶-۱۳ اجرای وادار مجزا در محل‌ اجرای دو دیوار متقاطع‌ و شکل‌ پ۶-۱۴ نحوه اجرای بست‌ در محل‌ تقاطع‌ را نمایش‌ می‌دهد.

*

در شرایطی‌ که‌ دیوارها دارای درب یا پنجره باشند، اجرای نعل‌ درگاه و نصب‌ پنجره یا درب باید با رعایت‌ جزئیات مشابه‌ شکل‌های پ۶-۱۵ و ۶-پ۱۶ انجام شود. برای بازشوهای بزرگتر از 2.5 متر، نیاز به‌ اجرای وادار و نعل‌ درگاه در کنار بازشو می‌باشد. در بازشوهای کوچکتر از این‌ اندازه، در صورتی‌که‌ از چهارچوب فلزی مناسب‌ که‌ پاسخگوی بارهای وارده باشد استفاده شود و المانهای مسلح‌ کننده دیوار به‌ قاب متصل‌ شوند (می‌توانند جوش داده شوند.)، احتیاجی‌ به‌ تعبیه‌ وادار در کنار بازشو نمی‌باشد، در غیر این‌صورت باید برای این‌ دهانه‌ها نیز وادار تعبیه‌ نمود.

*

در دهانه‌های مهاربندی در تمام ساختمان‌ها ، دیوار باید در جهت‌ داخل‌ صفحه‌ از قاب سازه‌ای جداسازی شود. اجرای دیوار در محور مهاربند یا با هرگونه‌ تماس یا اتصال به‌ مهاربند با توجه‌ به‌ اینکه‌ مانع‌ از عملکرد صحیح‌ و رفتار مناسب‌ مهاربند می‌شود ممنوع می‌باشد دیوار باید خارج از محور مهاربند و با جزییات جداسازی ارائه‌ شده در این‌ پیوست‌ اجرا شود. در صورت نیاز می‌توان برای عدم نمایان بودن مهاربند از دو دیوار در دو سمت‌ مهاربند که‌ فاقد هر گونه‌ اتصال و درگیری با مهاربند می‌باشند استفاده کرد.

در بیمارستانها جهت‌ جلوگیری از ایجاد هر گونه‌ ترک در دیوار در هنگام زلزله‌ و خارج نشدن فضاهای استریل‌ از سرویس‌ دهی‌ ضروری است‌ که‌ در مجاورت تیر و ستون از قطعات ناودانی‌ سرتاسری، که‌ داخل‌ آن به‌ اندازه یک‌ درصد ارتفاع طبقه‌ از مواد تراکم‌ پذیر نظیر پشم‌ سنگ‌ ضد رطوبت‌ پر شده است‌، مطابق‌ شکل‌ پ۶-۱۷ و شکل‌ پ۶-۱۸ استفاده شود. این‌ جزییات برای هر دو نوع دیوارهای بلوکی‌ و پانلی‌ لازم الاجرا می‌ باشد.

*

کلیه‌ اتصالات به‌ سازه‌های بتنی‌ یا با استفاده از میخ‌ و پیچ‌ انجام می‌شود و یا در هنگام اجرای اسکلت‌ سازه بتنی‌ صفحات دارای گل‌میخ‌ یا میلگرد جوش شده دارای خم‌ انتهایی‌ در مکان‌ها و مقاطع‌ مورد نظر جایگذاری می‌شوند (شکل‌ پ۶-۲۲) .

محل‌ میخ‌ یا پیچ‌ در لبه‌ قطعات باید به‌ فاصله‌‌ای از لبه‌ اجرا شود که‌ موجب‌ قلوهکن‌ شدن پوشش‌ بتنی‌ اعضای سازه نشود.

استفاده از میخ‌‌های کاشت‌ به‌ صورت ضربه‌‌ای ممنوع می‌ باشد و می‌ توان از روش کاشت‌ چرخشی‌ استفاده نمود. -الزاماً زاویه‌ نصب‌ پیچ‌ یا میخ‌ در اجرای اتصالات بر سطوح اعضای سازه به‌ صورت قائم‌ می‌باشد.

پیشنهاد می‌شود محل‌ قرارگیری پیچ‌ و یا میخ‌ بر روی قطعات اتصال توسط‌ مته‌ مناسب‌ و با یک‌ شماره کمتر، از قبل‌ سوراخ شود.

در دیوار پانلی‌ ساختار پانل‌ باید به‌ گونه‌ای باشد که‌ قابلیت‌ تحمل‌ بارهای لرزه ای، باد و ضربه‌ را با عملکرد و رفتار یک‌ طرفه‌ در راستای قائم‌ داشته‌ باشد. در این‌ حالت‌ پانل‌ فقط‌ باید در جهت‌ خارج از صفحه‌ در بالا و پایین‌ دیوار به‌ وسیله‌ نبشی‌ مهار شود (شکل‌ پ۶-۲۳) . در صورتی‌ که‌ پایین‌ پانل‌ در حداقل‌ ۵۰ میلی‌متر کف‌سازی قرار گیرد یا برای پایین‌ پانل‌ در سقف‌ ریشه‌ اجرا شده باشد نیازی به‌ اجرایی‌ نبشی‌ در پایین‌ پانل‌ نمی‌باشد (شکل‌ پ۶-۲۴) . در این‌ حالت‌ نبشی‌های مهار به‌ سقف‌ که‌ پس‌ از اجرای دیوار نصب‌ می‌شود باید به‌ سمت‌ خارج دیوار باشد و سایر جزییات نیز می‌تواند مشابه‌ دیوارهای بلوکی‌ اجرا شود.

*

این‌ نوع نما شامل‌ نماهای سنگی‌، آجری و سرامیکی‌ چسبانده شده، ، انواع نماهای سیمانی‌ مسلح‌ شده با مش‌ الیاف یا توری‌های فلزی، و نماهای مشابه‌ آن‌ها می‌باشد.

در نماهای چسبانده شده، اتصال و مهار پشت‌ بندی باید قادر به‌ تحمل‌ نیروهای طراحی‌ لرزه‌ای افقی‌ محاسبه‌ شده طبق‌ فصل‌ چهارم این‌ استاندارد باشند.

با توجه‌ به‌ اینکه‌ نماهای چسبانده شده حساس به‌ جابجایی‌ محسوب می‌ شوند، ممکن‌ است‌ در اثر تغییرشکل‌ لایه‌ زیرین‌ ترک خورده یا از جای خود بیرون رانده شود. در صورتی‌که‌ این‌ اجزاء به‌ طور مستقیم‌ روی دیوارهای برشی‌ یا اعضای سازه‌ای که‌ تحت‌ جابجایی‌ بزرگ قرار می‌گیرند نصب‌ شوند، در زلزله‌ آسیب‌پذیر خواهند بود.

در نماهای چسبانده شده خرابی‌ داخل‌ صفحه‌ نما معمولاً بر اثر تغییرشکل‌ سازه دربرگیرنده دیواری که‌ نما بر روی آن چسبانده شده است‌ رخ می‌دهد، که‌ باعث‌ به‌ وجود آمدن ترک و گسترش آن می‌ شود. خرابی‌ خارج از صفحه‌ که‌ به‌ صورت بیرون افتادن نما رخ می‌دهد، مستقیماً به‌ دلیل‌ شتاب می‌باشد. بدین‌ منظور باید با استفاده از جزئیات ارائه‌ شده در این‌ پیوست‌ ، اتصال دیوار پشتیبان به‌ سازه محیطی‌ (بند پ۶-۱-۴-۲) را جدا نمود. این‌ جداسازی باید به‌ نحوی صورت گیرد که‌ با اتصال نما به‌ دیوار، امکان حرکت‌ آن با دیوار فراهم‌ شود و در محل‌هایی‌ که‌ پوشش‌ نما از ستونها عبور می‌کند باید توسط‌ مصالح‌ پرکننده نظیر پشم‌ سنگ‌ از چسبیدن نما به‌ ستونها جلوگیری شود (شکل‌ پ۶-۲۵) . همچنین‌ اجرای نما باید به‌ گونه‌ای باشد که‌ در تراز طبقات ( تیر یا دال) در نما درز انقطاع اجرا شود.

در صورتیکه‌ که‌ دیوار از مصالحی‌ ساخته‌ شود که‌ بتواند ضوابط‌ مباحث‌ مقررات ملی‌ در بحث‌ عایق‌ حرارتی‌ را برآورده کند نیازی به‌ اجرای عایق‌ حرارتی‌ جداگانه‌ بر روی دیوار نیست‌. در غیر این‌ صورت باید جزییات عایق‌ بندی پوسته‌ خارجی‌ شامل‌ مجموعه‌ دیوار و نما طبق‌ مباحث‌ مقررات ملی‌ رعایت‌ گردد. در این‌ حالت‌ باید نما به‌ نحو مناسبی‌ به‌ دیوار پشت‌ متصل‌ شود.

نمونه‌ای از جزییات اجرایی‌ نمای چسبانده شده در شکل‌ پ۶-۲۶ ارائه‌ شده است‌. جزییات اجرایی‌ نماها به‌ صورت مشروح در نشریه‌ ۷۱۴ سازمان برنامه‌ و بودجه‌ ارائه‌ شده است‌.

*

نماهای مهار شده شامل‌ نماهای آجری و سنگی‌ مهارشده، نماهای سرامیکی‌ خشک‌، نمای کامپوزیت‌، نمای شیشه‌ای و نماهای بتنی‌ پیش‌ ساخته‌ و انواع تخته‌های سیمانی‌ مسلح‌ شده به‌ الیاف می‌شود. در نمای مهارشده اتصالات باید بارهای ثقلی‌ ناشی‌ از وزن نما به‌ همراه بارهای لرزه‌ای ناشی‌ از شتاب افقی‌ داخل‌ صفحه‌، خارج صفحه‌ و قائم‌ زلزله‌ را تحمل‌ نمایند.

در ساختمان‌های با اهمیت‌ زیاد و بسیار زیاد با توجه‌ به‌ هدف کاربرد نماهای مهار شده، توصیه‌ می‌شود سازه به‌ گونه‌ای طراحی‌ شود که‌ حداکثر تغییر مکان نسبی‌ داخل‌ و خارج از صفحه‌ آن به‌ 0.01 ارتفاع طبقه‌ محدود شود یا قاب نگهدارنده نما در تراز سقف‌ طبقات در جهت‌ داخل‌ صفحه‌ مانند شکل‌ پ۶-۲۷ با اتصالات لوبیایی‌ از سازه جداسازی شود. در ساختمان‌های با اهمیت‌ متوسط‌ دارای نماهای مهار شده، توصیه‌ می‌شود سازه به‌ گونه‌ای طراحی‌ شود که‌ حداکثر تغییر مکان نسبی‌ داخل‌ و خارج از صفحه‌ آن به‌ 0.02 ارتفاع طبقه‌ محدود شود یا قاب نگهدارنده نما در تراز سقف‌ طبقات در جهت‌ داخل‌ صفحه‌ مانند شکل‌ پ۶-۲۷ با اتصالات لوبیایی‌ از سازه جداسازی شود. جزییات اجرایی‌ این‌ نماها در نشریه‌ ۷۱۴ سازمان برنامه‌ و بودجه‌ ارائه‌ شده است‌.

در نماهای آجری، نما باید در ترازی که‌ دیوار خارجی‌ مسلح‌ شده است‌ با بست‌ به‌ دیوار پشت‌ مهار شود. در همان تراز باید یک‌ عدد میلگرد در لایه‌ نما نیز (مطابق‌ شکل‌ پ۶ -۲۸ ) قرار داده شود. جزییات اجرای این‌ نما به‌ همراه دیگر الزامات اجرایی‌ در شکل‌ پ۶-۲۹ نشان داده شده است‌. جزییات مشروح در نشریه‌ ۷۱۴ سازمان برنامه‌ و بودجه‌ ارائه‌ شده است‌.

*

در نماهای سنگی‌ نیز با اجرای بست‌ در شکاف سنگ‌ می‌توان آن را به‌ نحو مناسبی‌ به‌ دیوار خارجی‌ ساختمان متصل‌ نمود. شکل‌ پ۶ -۳۰ نمونه‌هایی‌ از این‌ بست‌ها و جزییات اجرایی‌ نما و عایق‌کاری و درزبندیهای آن را (درصورت نیاز) نشان می‌دهد.

-در زیر بالکن‌های طره یا سایه‌بانهایی‌ که‌ دچار شتاب قائم‌ بالایی‌ به‌ هنگام زلزله‌ می‌ شوند، لازم است‌ که‌ فاصله‌ آویزهای سقف‌ کاذب نسبت‌ به‌ یکدیگر کاهش‌ یابد.

-ارائه‌ جزئیات لرزه‌ای برای سقف‌‌های کاذب با مساحت‌ کمتر از ۱۳ مترمربع‌ که‌ توسط‌ دیوارها به‌ صورت جانبی‌ در سازه مهار شده اند لازم نیست‌.

- ممکن‌ است‌ جزئیات لرزه‌ای خاصی‌ برای سقف‌های سنگین‌ دیگر مانند گچ‌، چوب و یا پانل‌های فلزی یا برای سقف‌ لایه‌ گچی‌ در ارتفاع‌های مختلف‌ مورد نیاز باشد. برای این‌ موارد، جزئیات به‌ صورت مشابه‌ با آن چه‌ برای سقف‌های عایق‌ صوت استفاده می‌شود بوده ولی‌ برای حفظ‌ ایمنی‌، از مهاربندی بیشتری استفاده می‌شود. مهاربندی لرزه‌ای برای سقف‌‌های سنگین‌ آویخته‌ به‌ صورت معمول شامل‌ یک‌ میله‌ فشاری قائم‌ و مهارهای سیمی‌ کششی‌ قطری می‌باشد. در برخی‌ موارد می‌ توان به‌ جای مهاربندی سیمی‌ و میله‌های فشاری از اعضای خمشی‌ (معمولاً از فولاد سرد نورد) استفاده کرد (شکل‌ پ۶-۳۱) .

الف‌-ساختمان‌های با اهمیت‌ متوسط‌ : سقف‌های کاذب گروه‌های الف‌، ب و ت نیازی به‌ طرح لرزه‌ای ندارند. سقف‌های کاذب گروه پ، باید قادر به‌ پذیرش تغییرشکل‌های نسبی‌ محاسبه‌ شده طبق‌ بند پ۶-۱-۳ باشند.