بخش 6.1

گچ‌های ساختمانی و اندودهای گچی که حاوی کمتر از یک درصد وزنی یا حجمی(هر کدام که بیشتر است) مواد آلی باشند، بدون آزمون در طبقهA1 (بدون شرکت در گسترش آتش) دسته‌بندی می‌شوند.

چنانچه فرآورده‌هایی که حاوی یک درصد وزنی یا حجمی یا بیشتر از آن مواد آلی باشند، باید مورد آزمون قرار گیرند و سپس مطابق استاندارد بند۳–۲ طبقه‌بندی شوند.

چنانچه اندازه‌گیری مواد آلی برحسب درصد حجمی باشد، روش آزمون استاندارد بند۳–۱۴، باید مورد استفاده قرار گیرد.

در شرایط کاربرد، گچ‌های ساختمانی و اندودهای گچی، باید درجات معین مقاومت در برابر آتش را براساس مقررات ساختمانی ذیربط برآورده سازند. در صورت لزوم، این نوع فرآورده‌ها باید مورد آزمون قرار گیرند و سپس مطابق استاندارد بند۳–۱۱ طبقه‌بندی شوند.

یادآوری– مقاومت در برابر آتش خاصیتی است که به سامانه نصب شده بستگی دارد و مربوط به خود فرآورده به تنهایی نیست.

در صورت لزوم، با توجه به شرایط مصرف، مقاومت حرارتی یک سامانه نصب شده دارای گچ ساختمانی و اندودهای گچی، باید در کاربرد نهایی با استفاده از فرمول‌های ارائه شده در استاندارد بند۳–۱۳ محاسبه شود.

مقادیر طرح ضریب هدایت حرارتی مورد نیاز برای این محاسبه را می‌توان، مطابق جدول۲ مورد استفاده قرار داد.

برای گچ‌های ساختمانی و اندودهای گچی که مقدار سنگدانه‌های مورد مصرف در آن‌ها درحدی است که سبب انحراف عمده، نسبت به مقادیر ارائه شده در جدول۲ می‌شود، ضریب هدایت حرارتی باید مطابق استاندارد بند۳–۱۰ تعیین شود.

مقادیر ارائه شده در جدول۲ از استاندارد بند۳–۱۵ استخراج شده است. مقادیر مرجع مندرج در جدول در ارتباط با مواد خشک مورد استفاده است. در صورتی که مواد تر باشد، این مقادیر با استفاده از استاندارد بند۳–۱۶ تنظیم می‌شود.

مصالحی که در فرآیند تولید استفاده می‌شوند، نباید مواد زیان‌آوری را بیش از حداکثر مقدار مجاز تعیین شده در استاندارد فرآورده مربوط آزاد کنند، مگر آنکه در مقررات ملی ساختمانی ذیربط بیان شده باشد.