بخش 6.4

فرآیند رویینه کاری خشک را می توان در بازه دمایی۳۰۰°C تا۵۰۰°C انجام داد. قطعاتی که قرار است رویینه کاری خشک شوند به آرامی تا دمای عملیات که معمولاً زیر۴۱۹°C است، حرارت داده می شوند. زمان عملیات حدوداً۱ساعت تا۲ساعت تا شکل گیری پوشش از طریق نفوذ حرارتی است. بعد از رویینه کاری خشک، قطعات به آرامی تا دمای اتاق سرد می شوند.

به جز فولادهایی که دمای بازپخت آن ها در بازه دمایی فرآیند قرار دارد، این فرآیند سبب تولید تنش های داخلی در فلز پایه نمی شود. برای این فولادها، الزامیست که عملیات در کمترین بازه ممکن برای فرآیند، بین۳۲۰°C تا۳۸۰°C انجام شود. با این حال برای فولادها با دمای بازگشت کمتر از۳۲۰°C، انجام رویینه کاری خشک بدون ایجاد اثر بر خواص آن ها مشکل است.

به جز در مواردی که اعوجاج طی فرآیندی ناقص رخ داده باشد، رویینه کار مسئول تغییر شکل فولاد در حین عملیات نمی باشد (زیرا حالت خاص تنش در قطعه تحت کنترل وی نیست).

تنش های داخلی در فولادهای سخت کاری شده و/یا با استحکام کششی بالا ممکن است به اندازه ای باشند که با رویینه کاری خشک، خطر ترک خوردن فولاد طی عملیات افزایش یابد. خطر ترک خوردن را می توان با انجام رویینه کاری خشک در دمای کمتر و/یا با تنش زدایی قبل از انجام عملیات، کاهش داد. توصیه می شود برای رویینه کاری خشک این فولادها، مشاوره با متخصص انجام شود.

یادآوری–ویژگی فولادهای با استحکام کششی بالا، استحکام تسلیم بیشتر یا برابر۶۵۰MPa است.

توصیه می شود عملیات حرارتی تنش زدایی در مرحله طراحی برنامه ریزی شده و در مرحله ساخت و متعاقباً تا جوش کاری، کار سرد، هوا برش یا سوراخ زنی انجام شود.

کاهش تنش های پسماند که بطور ذاتی با شکل دهی سرد در ارتباط است، ممکن است با عملیات حرارتی تنش زدایی، معمولاً در۶۰۰°C، بدست آید.

اگر به علت نظارت ضعیف، چرخه حرارتی دما بطور قابل ملاحظه ای از۶۰۰°C تجاوز کند، ممکن است خواص مکانیکی فولاد افت پیدا کنند. بر این اساس توصیه می شود عملیات حرارتی تنش زدایی بر پایه مشاوره با یک کارشناس باشند.

تنش های پسماند و سخت کاری در مناطق جوش شده یا متاثر از هوا برش پدیدار می شوند. بزرگی مقدار این تنش ها یا سختی ها به عوامل متعددی مانند طول و ضخامت جوش ها و دستورالعمل جوش کاری بستگی دارند.

تنش های پسماند و سخت کاری در اجزاء ساخته شده ممکن است مسئول آسیب یا تغییرشکل قطعات پوشش داده شده، باشند. در نتیجه باید با طراحی و دستورالعمل جوش کاری مناسب، تنش های پسماند و سخت کاری را به حداقل رساند. عملیات حرارتی تنش زدایی اضافه برای اجزاء با ساختار حساس مجاز است. پیروی از توصیه های مشابه برای سوراخ کاری و سمبه زنی مجاز است.

فولادهای ساختمانی بطور عادی با جذب هیدروژن طی اسیدشویی ترد نمی شوند و بطور کلی اگر هرگونه هیدروژن باقی مانده باشد، بر فولادهای ساختمانی اثر نمی گذارد.

چنانچه فولادها به طور تقریبی سخت تر از۳۴HRC،۳۴۰HV یا۳۲۵HB باشند (به استاندارد ISO 18265 مراجعه کنید)، احتیاط جهت به حداقل رساندن جذب هیدروژن در حین عملیات سطحی طی اسیدشویی با هیدروکلریک اسید الزامی است. جوش ها و منطقه حرارتی متاثر از جوش (HAZ) در فولادهای ساختمانی معمولاً سختی بیش از۳۴۰HV ندارند، بنابراین بطور عادی این مناطق با جذب هیدروژن طی عملیات سطحی ترد نمی شوند.

در حین رویینه کاری خشک، قطعات به آرامی تا دمای فرآیند (معمولاً بین۳۲۰°C تا۴۱۹°C) حرارت داده می شوند. امکان جذب تدریجی هیدروژن در مرحله تخلیه، پیش از تشکیل لایه پوشش، وجود دارد.