بخش 4.3.page-10

شوند. زمانی که مجموعه های متصل شده (به استثنای مجموعه های جوش داده شده) در قطعات ساخته شده، ابعادی بیش از ابعاد محفظه داشته باشند، توصیه می شود قطعات به صورت جدا از هم رویینه و سپس نصب شوند.

رزوه های داخلی یا آچارخورها¹ را می توان پیش از ارسال قطعات برای عملیات ایجاد کرد. لایه های یکنواخت آلیاژ روی، کاملاً بر سطوح پستی و بلندی قطعه قرار می گیرند.

رویینه کاری خشک را می توان روی لوله ها و قطعات توخالی انجام داد. جهت اطمینان از پوشش یافتن بخش های داخلی این محصولات، می توان قسمت های توخالی را پیش از انجام عملیات با مخلوط رویینه کننده پر نمود.

فنرها و فولادهای با استحکام کششی بالا نیز برای رویینه کاری خشک مناسب هستند. جهت پیش گیری از اثرگذاری بر خواص این قطعات، توصیه می شود رویینه کاری خشک در دمای مناسب، بسته به دماهای سخت کاری و بازپخت قطعات انجام شود. توصیه می شود که فنرها به صورت نصب نشده، در حالت آزاد و بدون بارگذاری، رویینه کاری شوند. بسته به عملیات حرارتی این قطعات قبل از پرداخت، رویینه کاری خشک را می توان در دماهای پایین تر، بین۳۲۰°C و۳۸۰°C انجام داد. زمان فرآیند در دماهای پایین تر افزایش می یابد.

توصیه می شود قطعاتی که لحیم نرم یا اتصالات پایه رزینی دارند، با توجه به تاثیرپذیری این اتصالات طی فرآیند، برای رویینه کاری خشک ارسال نشوند.

توصیه می شود که جوش کاری پیش از عملیات رویینه کاری خشک انجام شود و تمامی جوش ها عاری از سرباره باشند. انجام جوش کاری نقطه ای پس از رویینه کاری خشک امکان پذیر است. در حالت آرمانی پوشش های نازک تر، کمتر از۱۵µm، مطلوب می باشند.

توصیه می شود در سوراخ ها و سطوح جفت شده²، لقی اضافه در نظر گرفته شود تا ضخامت پوشش مورد نیاز بدست آید (به استاندارد EN 13811 مراجعه کنید). برای لقی توصیه شده جهت اجزاء رزوه دار به بند۴-۴ مراجعه کنید.