بخش 1

هدف از تدوین این استاندارد تعیین راهنما در خصوص اصول کلی طراحی مناسب برای قطعاتی است که باید به روش رویینه کاری خشک¹ در برابر خوردگی محافظت شوند.

محافظت حاصل شده با استفاده از پوشش رویینه کاری خشک به روش اعمال پوشش، طراحی قطعه و محیط خاصی که قطعه در آن قرار می گیرد، بستگی دارد. قطعه رویینه شده را می توان با اعمال پوشش های اضافی مانند پوشش های آلی (رنگ های تر یا پوشش های پودری) مورد محافظت بیشتر قرار داد (خارج از حدود این استاندارد). در صورت اعمال این پوشش ها روی قطعات رویینه شده، مجموعه به عنوان «سیستم دوگانه»² شناخته می شود. در این مورد می توان به راهنمایی کلی در استاندارد ملی ایران شماره۶۵۹۴-۵ و استاندارد EN 13438 مراجعه کرد.

حفظ و نگهداری توانایی محافظت در برابر خوردگی حاصل از پوشش رویینه کاری خشک روی فولاد در حین کار، خارج از دامنه کاربرد این استاندارد است.

الزامات خاص متناسب با محصول (مثل پوشش های رویینه کاری خشک روی اتصالات یا لوله ها یا ...) مقدم بر این توصیه های کلی می باشند.