بخش 7
روشهای آزمون
آزمون کشش
صفحه 18
بند 1، صفحه 18
آزمون کشش باید مطابق استاندارد ملی ایران به شماره ۱۰۲۷۲ انجام شود. نمونه‌های عرضی باید از میان فاصله مرکز تا لبه ورق و درست بعد از مرحله نورد گرفته شوند. ضخامت فلز پایه باید در محاسبه سطح مقطع که برای آزمون کشش لازم است در نظر گرفته شود. به هر حال برای محاسبه ضخامت فلز پایه دو روش قابل قبول به شرح زیر وجود دارد:
الف) اندازه‌گیری مستقیم ضخامت فلز پایه بعد از برداشتن پوشش؛
ب) محاسبه ضخامت فلز پایه بعد از کسر متوسط ضخامت پوشش متناسب با شناسه مندرج در پیوست الف از ضخامت واقعی ورق با پوشش.
آزمون‌های پوشش
جرم پوشش
سفارش‌دهنده می‌تواند جهت تصدیق آزمایش‌ها یک نمونه به طول ۳۰۰ میلی‌متر در راستای محور طولی ورق تازه پوشش داده شده و سه نمونه آزمون، دیگر یکی از وسط و دوتای دیگر از کناره ورق که بیش از ۲۵ میلی‌متر به لبه ورق نزدیک نباشد بردارد. حداقل مساحت سه نمونه آزمون باید ۲۰۰۰ mm² باشد.
جرم پوشش باید حداقل جرم پوشش به‌دست آمده از سه نمونه‌ای که مطابق بند ۱-۱-۲-۷ برداشته شده است در نظر گرفته شود. جرم پوشش روی می‌تواند از طریق هر روش شناخته شده و قابل قبول شیمیایی به‌دست آید.
هنگامی‌که سفارش‌دهنده بخواهد ضخامت پوشش را به جرم پوشش ارتباط دهد روش آزمون نقطه‌ای می‌تواند استفاده شود.
صفحه 19
بند 1، صفحه 19
نتایج آزمون نقطه‌ای باید کمترین نتایج به‌دست آمده از سه نمونه آزمونی که مطابق بند ۲-۶ برداشته شده است در نظر گرفته شود. جرم پوشش روی می‌تواند از طریق هر روش شناخته شده و قابل قبول شیمیایی به‌دست آید.
چسبندگی پوشش
صفحه 19
بند 1، صفحه 19
آزمون خمش باید مطابق روش مشخص شده در استاندارد ملی ایران به شماره ۱۰۱۶ انجام شود. آزمون خمش برحسب توافق سفارش‌دهنده و تولیدکننده می‌تواند جایگزین دیگر انواع آزمون شود. معیار قبولی در آزمون خمش عدم پوسته شدن پوشش می‌باشد.
گفت‌وگوی عمومی انجمن درباره بخش 7
نظر شما درباره این بند با نام شما در انجمن عمومی منتشر می‌شود و دیگران می‌توانند آن را بخوانند و پاسخ بدهند.