بخش A2

در این پیوست اطلاعاتی در مورد طبقه‌بندی واکنش در برابر آتش برای فرآورده‌های ساختمانی ارائه شده است. طبقه‌بندی واکنش در برابر آتش تعیین‌کننده این است که یک فرآورده در کاربرد نهایی آن تا چه حدی می‌تواند در گسترش شعله و دود در اتاق وقوع حریق یا در یک فضای معین مشارکت داشته باشد.

ب–۲–۱. برای همه فرآورده‌های ساختمانی این گونه در نظر گرفته می‌شود که یک آتش‌سوزی در یک اتاق آغاز می‌شود که می‌تواند گسترش یافته به مرحله گرگرفتگی سراسری برسد. این سناریو شامل سه موقعیت حریق متناظر با سه مرحله در توسعه آتش‌سوزی می‌باشد.

• مرحله اول شامل آغاز حریق به وسیله افروزش یک فرآورده، با شعله‌ای کوچک در ناحیه محدودی از فرآورده است.

• مرحله دوم بیانگر رشد حریق است که آتش در نهایت به مرحله گرگرفتگی سراسری می‌رسد. این مرحله با یک جسم مشتعل منفرد (SBI) در گوشه‌ای از اتاق شبیه‌سازی می‌شود، که بر روی سطح مجاور یک شار حرارتی ایجاد می‌کند. حریق در کفپوش‌ها به این صورت است که آتش در اتاق محل وقوع رشد می‌کند و از طریق یک در، یک شار حرارتی روی کفپوش در اتاق یا راهروی مجاور ایجاد می‌کند.

• در مرحله سوم پس از گرگرفتگی سراسری همه فرآورده‌های قابل سوختن در بار حریق شرکت می‌کنند.

ب–۲–۲ اعتبار طبقه‌بندی فرآورده‌ها در مرحله مشارکت فرآورده‌ها در رشد حریق و بعد از گرگرفتگی سراسری بر مبنای یک سناریوی مقیاس بزرگ می‌باشد. فرض بر این است که این طبقه‌بندی نمایانگر دیگر سناریوها نیز هست. یک فرض ساده‌کننده دیگر این است که این طبقه‌بندی برای جهت‌ها و مواضع هندسی مختلف و نیز برای انواع فرآورده‌ها نسبت به فرآورده‌های سطح اتاق می‌باشد. فرآورده‌های غیر از پوشش سطحی اتاق نیز قابل کاربرد هستند.

فرآورده‌ها در ارتباط با کاربرد نهایی آنها در نظر گرفته می‌شوند. اگر طبقه‌بندی بر پایه یکی از روش‌های آزمون و معیارهای فهرست شده در جداول ۱ و ۲ مناسب نباشد، از یک یا چند سناریوی مرجع دیگر می‌توان استفاده کرد.

ب–۲–۳ طبقه‌های مختلف قرارگیری فرآورده در معرض مراحل مختلف توسعه حریق در سناریوهای مرجع را نشان می‌دهند. شکل ب–۱ ارتباط بین این طبقه‌ها و آزمون استاندارد ISO ۹۷۰۵:۱۹۹۳ را که به عنوان یک سناریوی مرجع برای تعریف حدود طبقه به کار رفته است، نشان می‌دهد.

ب–۲–۴ هیچ ارتباط مشخصی بین خصوصیات رفتاری مختلف یا بین خصوصیات مشابه در موقعیتهای مختلف حریق وجود ندارد که برای تمام فرآورده‌ها صدق کند. با این حال یک طبقه بالاتر نه تنها باید یک عملکرد حداقل مشابه برای مشخصه مربوط را نشان دهد، بلکه اگر تمام جنبه‌های رفتاری مربوط به طبقه موردنظر، در نظر گرفته شوند، باید معرف عملکرد بهتر نیز باشد.

ب–۲–۵ فرض بر این است که فرآورده‌های طبقه‌بندی شده به عنوان طبقه A1 نباید هیچ مشارکتی در رشد حریق یا در حریق کاملاً توسعه یافته داشته باشند. همچنین فرض بر این است که یک فرآورده طبقه‌بندی شده به عنوان A1 هیچ خطری از نظر تولید دود ندارد.

ب–۲–۶ اصل بر این است که آزمونهای انجام شده در شرایط سخت‌تر برای شرایطی با سختی کمتر معتبر هستند. در بعضی موارد یک کاربرد نهایی آزمونه می‌تواند کاربرد نهایی در شرایط سخت‌تر را پوشش دهد. برای مثال چنانچه آزمونهای SBI و قابلیت افروزش در جهت عمودی انجام شوند، برای تمام جهت‌های دیگر نیز می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند، یا آزمونهایی که روی یک فرآورده با نمای رو به فضای باز انجام می‌شود می‌تواند برای همان فرآورده در فضاهای مجوف افقی یا عمودی استفاده شود.

ب–۳–۱ موقعیت‌های مرجع حریق برای فرآورده‌های ساختمانی به جز کفپوش‌ها

الف– هجوم آتش کوچک روی یک سطح محدود
نحوه در معرض قرار گرفتن: شعله کوچک بدون وجود تابش
وضعیت هندسی:
– آزمونه عمودی،
– حمله به سطح و لبه.
موقعیت حریق: هجوم اولیه شعله.
جنبه‌های عملکردی که باید در نظر گرفته شوند، عبارتند از:

– میزان سوختن و آسیب‌ها به صورت تابعی از زمان
– ذره‌ها/قطره‌های شعله‌ور
ب– جسم منفرد مشتعل در یک اتاق
نحوه در معرض قرار گرفتن: یک جسم منفرد مشتعل
وضعیت هندسی:
– گوشه
– هجوم از گوشه
موقعیت حریق: پیش از مرحله گرگرفتن سراسری
جنبه‌های عملکردی که باید در نظر گرفته شوند:
– پیشروی شعله
– رهایش گرما و دود
– ذره‌ها/قطره‌های شعله‌ور

ب– حریق کاملاً توسعه یافته در یک اتاق
نحوه در معرض قرار گرفتن: حریق پس از گرگرفتگی سراسری
وضعیت هندسی: هر وضعیتی
موقعیت حریق: هر موقعیتی شامل گرگرفتگی سراسری
جنبه‌های عملکردی که باید در نظر گرفته شوند، عبارتند از:
– رهایش گرما و دود
– پیشروی شعله

ب–۳–۲ موقعیت‌های مرجع حریق برای کفپوش‌ها
الف– هجوم آتش کوچک روی یک سطح محدود
نحوه در معرض قرار گرفتن: شعله کوچک بدون تابش
وضعیت هندسی:
– آزمونه عمودی،
– هجوم به سطح
موقعیت حریق: هجوم شعله ابتدایی.
جنبه‌های عملکردی که باید در نظر گرفته شوند، عبارتند از:
– میزان سوختن و آسیب به عنوان تابعی از زمان

ب– حریق کاملاً توسعه یافته در یک اتاق مجاور
نحوه در معرض قرار گرفتن: تابش روی یک سطح محدود
وضعیت هندسی:
– آزمونه افقی
موقعیت حریق: آتش‌سوزی کاملاً گسترش یافته در یک اتاق مجاور
جنبه‌های عملکردی که باید در نظر گرفته شوند:
– شار گرمایی بحرانی (= میزان پیشروی شعله)
– تولید دود

یادآوری ۱: کفپوش‌ها از نظر مشارکت در رشد حریق در اتاق وقوع حریق ارزیابی نمی‌شوند.

پ– آتش کاملاً توسعه یافته در یک اتاق
نحوه در معرض قرار گرفتن: حریق پس از گرگرفتن سراسری
وضعیت هندسی: هر وضعیتی
موقعیت حریق: هر موقعیتی شامل مرحله پس از گرگرفتن سراسری
جنبه‌های عملکردی که باید در نظر گرفته شوند، عبارتند از:
– رهایش گرما و دود
– پیشروی شعله

این ارتباط در زیر مشخص شده و در شکل A–۱ نیز نشان داده شده است.

طبقه F: فرآورده‌هایی که هیچگونه عملکرد واکنش در برابر آتش برای آنها تعیین نشده یا نمی‌توانند در یکی از طبقه‌های A1، A2، B، C و E قرار گیرند.

طبقه E: فرآورده‌هایی که می‌توانند بدون پیشروی اساسی شعله برای یک مدت کوتاه هجوم یک شعله کوچک را تحمل کنند.

طبقه D: فرآورده‌هایی که معیارهای طبقه E را برآورده ساخته، و می‌توانند هجوم یک شعله کوچک را بدون پیشروی اساسی شعله، برای زمان طولانی‌تری تحمل کنند. به علاوه آنها توانایی تحمل هجوم حرارتی یک جسم منفرد مشتعل را دارند و تحت آن، گرمای محدودی را با تأخیر آزاد می‌نمایند.

طبقه C: مثل طبقه D ولی الزامات سخت‌تر را برآورده می‌کند. به علاوه تحت هجوم حرارتی توسط یک جسم مشتعل منفرد، گسترش جانبی شعله محدودی دارد.
طبقه B: مثل C ولی الزامات سخت‌تری را برآورده می‌سازد.

طبقه A2: همان معیارهای طبقه B را برای آزمون SBI برآورده می‌سازد. به علاوه این فرآورده‌ها، تحت شرایط حریق کاملاً توسعه یافته، مشارکت چندانی در بار حریق و رشد آتش‌سوزی نخواهند داشت.

طبقه A1: فرآورده‌های طبقه A1 در هیچ مرحله از آتش‌سوزی، شامل حریق کاملاً توسعه یافته، مشارکتی ندارند. به این دلیل فرض می‌شود که آنها می‌توانند تمام الزامات طبقه‌های پایین‌تر را نیز برآورده کنند.

طبقه‌بندی اضافی برای تولید دود:
S3: محدودیتی در تولید دود مورد نیاز نیست.
S2: تولید کل دود و نیز نسبت‌های افزایش تولید دود محدود شده‌اند.
S1: معیارهای سخت‌تر از S2 برآورده می‌شوند.

طبقه‌بندی‌های اضافه برای ذره‌ها / قطره‌های شعله‌ور
d2: بدون محدودیت
d1: بدون ذره‌ها/قطره‌های شعله‌ور برای مدتی بیش از یک زمان معین
d0: بدون ایجاد ذره‌ها/قطره‌های شعله‌ور

طبقه Ffl: فرآورده‌هایی که هیچگونه عملکرد واکنش در برابر آتش برای آنها تعیین نشده یا نمی‌توانند در یکی از طبقه‌های A1fl، A2fl، Bfl، Cfl، Dfl، Efl قرار گیرند.

طبقه Efl: فرآورده‌هایی که می‌توانند در برابر یک شعله کوچک مقاومت نمایند.

طبقه Dfl: فرآورده‌هایی که معیارهای Efl را برآورده می‌کنند و به علاوه برای یک مدت معین، می‌توانند در برابر هجوم یک شار حرارتی مقاومت کنند.
طبقه Cfl: مثل طبقه Dfl ولی الزامات سخت‌تری را برآورده می‌کند.
طبقه Bfl: مثل طبقه Cfl ولی الزامات سخت‌تری را برآورده می‌کند.

A2fl: همان الزامات طبقه Bfl را در ارتباط با شار حرارتی برآورده می‌کند. به علاوه این فرآورده‌ها، تحت شرایط حریق کاملاً توسعه یافته، مشارکت چندانی در بار حریق و رشد آتش‌سوزی نخواهند داشت.

طبقه A1fl: فرآورده‌های طبقه A1fl در هیچ مرحله از آتش‌سوزی، شامل حریق کاملاً توسعه یافته، مشارکتی ندارند. از این رو فرض می‌شود که آنها می‌توانند تمام الزامات طبقه‌های پایین‌تر را نیز برآورده کنند.

طبقه‌بندی‌های اضافی برای تولید دود:
s2: بدون محدودیت
s1: تولید کل دود محدود شده است.

راهنما:

یادآوری ۲: HRR از آزمونه بدون حرارت مشعل

راهنما:

صفحه: ۶۲

ICS: 13.220.50