بخش 3

ماده، عنصر یا جزئی که اطلاعاتی درباره آن مورد نیاز است.

یک ماده اصلی منفرد یا مخلوطی با توزیع یکنواخت از مواد است، مانند فلز، سنگ، چوب، بتن، پشم معدنی با چسباننده یکنواخت توزیع شده و پلیمرها.

فرآورده ای شامل یک مصالح منفرد با چگالی و ترکیب یکنواخت در سراسر فرآورده است.

فرآورده ای که الزامات فرآورده همگن را برآورده نمی کند. چنین فرآورده ای مرکب از یک یا چند جزء قابل توجه و / یا غیر اصلی می باشد.

ماده ای است که بخش عمده ای از فرآورده غیرهمگن را تشکیل می دهد. لایه ای با جرم سطحی بزرگتر یا برابر با یک کیلوگرم بر مترمربع یا ضخامت بزرگتر یا برابر با یک میلیمتر به عنوان جزء اصلی در نظر گرفته می شود.

ماده ای است که بخش عمده ای از فرآورده غیرهمگن را تشکیل نداده باشد. یک لایه با جرم سطحی کمتر از یک کیلوگرم بر متر مربع و ضخامت کمتر از یک میلیمتر به عنوان جزء غیراصلی درنظر گرفته می شود.

دو یا چند لایه غیراصلی مجاور با یکدیگر (یعنی اجزای اصلی در بین آنها نباشد)، چنانچه در مجموع مطابق با الزامات یک لایه که جزء غیراصلی است باشند، با هم به عنوان یک جزء غیر اصلی در نظر گرفته می شوند.

جزء غیراصلی که در هر دو طرف به وسیله حداقل یک جزء اصلی پوشانده شده است.

جزء غیراصلی که در یک طرف با ماده اصلی پوشانده شده است.

لایه یا لایه های بالاتر یک کف، شامل هر نوع کففرش¹ با مصالح پشت بند و یا بدون آن و با هر

1- Surface Finish

نوع لایه زیرین همراه با لایه داخلی و چسب ها می باشد.

فرآورده ای است که بلافاصله در زیر فرآورده ای که اطلاعاتی درباره آن مورد نیاز است، مورد استفاده قرار می گیرد. برای کفپوش، این فرآورده همان کفی است که کفپوش روی آن نصب شده یا مصالحی است که نشان دهنده این کف باشد.

فرآورده ای که معرف زیرکار استفاده شده در شرایط کاربرد نهایی است.

کاربرد واقعی فرآورده در ارتباط با تمام جنبه هایی که بر رفتار فرآورده تحت موقعیتهای گوناگون آتش سوزی مؤثر است. برخی از این جنبه ها عبارتند از: کمیت، جهت، وضعیت قرارگیری نسبت به دیگر فرآورده های مجاور و روش نصب.

پاسخ یک ماده وقتی که در معرض یک آتش سوزی مشخص قرار می گیرد.

مشارکت یک فرآورده در آتش سوزی بر اثر تخریب آن، هنگامی که تحت شرایط معین در معرض حریق قرار گیرد.

توصیف جزء به جزء شرایط، شامل شرایط محیطی، از یک یا چند مرحله پیش از وقوع افروزش¹

1- Ignition

تا پس از تکمیل واکنشهای احتراقی در موقعیتی خاص یا در یک شبیه سازی با مقیاس واقعی است.

موقعیت خطرناک به کار گرفته شده به عنوان مرجع برای روش آزمون یا سیستم طبقه بندی مورد نظر است.

مرحله ای در توسعه آتش سوزی است که با ماهیت، شدت و اندازه تهاجم گرمایی برروی فرآورده های درگیر آتش سوزی، مشخص می شود.

واکنش گرمازای یک ماده با یک اکسیدکننده است.

یادآوری ۱: فرآیند سوختن معمولاً موادی را همراه با شعله و یا نور مرئی منتشر می کند.

انرژی گرمایی تولید شده به وسیله سوختن واحد جرم یک ماده معین است، که بر حسب ژول بر کیلوگرم بیان می شود.

مقدار گرمایی حاصل از سوختن ماده وقتی که احتراق به صورت کامل صورت گرفته و آب تولید شده کاملاً چگالنده¹ می شود.

انرژی رهاشده به وسیله یک فرآورده در موقعیتهای پیش یا پس از گرگرفتگی سراسری² که بر رشد حریق تأثیر می گذارد.

سنجش سهولت افروخته شدن یک ماده تحت شرایط معین است.

انرژی گرمایی که بر اثر سوختن یک ماده تحت شرایط معین رها می شود.

تهاجم گرمایی ایجاد شده بوسیله شعله ای کوچک مثل شعله یک کبریت یا فندک است.

شدت، مدت و مقدار هجوم حرارتی برروی یک فرآورده است.

پیشروی قائم شعله (Fₛ) بالاترین نقطه برخورد نوک شعله با سطح آزمونه است که به وسیله آزمون قابلیت افروزش اندازه گیری می شود.

پیشروی جانبی شعله بیشترین میزان پیشروی شعله پایدار است که به وسیله آزمون SBI (بند ۲–۴) اندازه گیری می شود.

1- Condensed
2- Flashover

وجود شعله روی یک سطح یا بالای آن برای حداقل یک مدت مشخص بر اساس آزمون SBI (بند ۲–۴) است.

یادآوری ۲: مدت زمان لازم در استانداردهای مختلف، متفاوت است ولی معمولاً در حدود ۱۰ ثانیه می باشد.

حالتی که در آن کل مواد قابل سوختن در آتش سوزی درگیر شده اند (استاندارد آزمون SBI)

مرحله گذار (تغییر وضعیت ناگهانی) به حالتی است که در آن سطح کل مواد قابل سوختن یکباره در یک فضای بسته در آتش سوزی درگیر می شود (استاندارد آزمون SBI - بند ۲–۴).

موادی که در طول آزمون آتش از آزمونه جدا شده و برای حداقل یک دوره مطابق آنچه در روش آزمون تعیین شده است، به شعله وری ادامه می دهند.

شار گرمایی برخوردی، بر حسب کیلووات بر متر مربع، به سطح یک آزمونه در نقطه ای است که پیشروی شعله متوقف شده و ممکن است پس از آن خاموش شود. مقدار شار حرارتی گزارش شده بر پایه درونیابی² اندازه گیری هایی صورت می گیرد که بر روی یک تخته کالیبراسیون

1- Critical Heat Flux At Extinguishment
1- Interpolation

غیر قابل سوختن انجام شده است.

شار گرمایی کل بر حسب کیلووات بر مترمربع، که بر روی آزمونه در دورترین نقطه پیشروی شعله در دقیقه های X از اول آزمون اندازه گیری می شود.

شار تابشی درجایی است که شعله خاموش می شود (CHF) یا شار تابشی پس از یک دوره ۳۰ دقیقه ای از آزمون (HF-۳۰)، هر کدام که کمتر باشد (یعنی، شار متناظر با بیشترین میزان پیشروی شعله).

پتانسیل آسیب رسانی جانی و مالی ناشی از دود است.

شاخص شدت رشد حریق است که به منظور طبقه بندی به کار می رود.
برای طبقه های A2 و B: FIGRA = FIGRA₀.₂MJ
برای طبقه های C و D: FIGRA = FIGRA₀.₄MJ

حداکثر خارج قسمت شدت رهایش گرما از آزمونه بر زمان رخداد آن با استفاده از یک آستانه THR = ۰/۲MJ است.

یادآوری ۳: FIGRA₀.₂MJ با جزئیات بیشتر در استاندارد آزمون SBI (بند۲–۴) تعریف می شود.

2- Critical Flux

حداکثر خارج قسمت شدت رهایش گرما از آزمونه بر زمان رخداد آن با استفاده از یک آستانه THR=۰/۴MJ است.

یادآوری ۴: FIGRA₀.₄MJ با جزئیات بیشتر در استاندارد آزمون SBI (بند۲–۴) تعریف می شود.

شدت رشد دود است و به صورت حداکثر شدت تولید دود آزمونه بر زمان رخداد آن تعریف می شود.

یادآوری ۵: SMOGRA با جزئیات بیشتر در استاندارد آزمون SBI (بند۲–۴) تعریف می شود.