بخش 9

۱–۹ روشی که برای آزمون هم‌ارز زایلن استفاده می‌شود، باید مشابه آنچه که در بندهای قبلی بیان شد باشد، با این تفاوت که حلال باید از ترکیب زایلن و نفتای استاندارد و یا زایلن و هپتان نرمال مشخص شده تشکیل شده باشد.

۲–۹ برای اندازه‌گیری هم‌ارز زایلن، دو یا تعداد بیشتری از نمونه‌های قیری مورد بررسی باید در مخلوط‌های حلال مورد نظر پراکنده شود. درصد زایلن در این مخلوط‌ها باید با افزایش (حجمی) پی در پی ۵% تغییر کند تا زمانی که دو محلول قیری متوالی ایجاد شده، با اختلاف ۵% زایلن یکی لکه مثبت را نشان دهد و دیگری (که دارای ۵% حلال زایلن بیشتر است) لکه منفی را نشان دهد. درصد زایلن به‌کار رفته در مخلوط دو حلال متوالی، هم‌ارز زایلن را مشخص می‌کند. به عنوان مثال در یک مورد هم‌ارز نفتا- زایلن (۱۰–۱۵) درصد یا هم‌ارز هپتان- زایلن (۲۰–۲۵) درصد است.

۳–۹ هنگامی که پذیرش مواد بر پایه مقدار هم‌ارز زایلن مشخصی باشد تعیین کمترین درصد زایلن که لکه منفی تولید می‌کند احتیاج نیست. نمونه ممکن است در صورت لزوم با حلالی متشکل از درصدهای زایلن- نفتای استاندارد یا زایلن- هپتان نرمال مشخص شده که درصد زایلن آن مشخص شده است (همانطور که در قبل گفته شد) آزمون شود. هرگاه با یک مخلوط حلال مشخص نتیجه آزمون برای ماده‌ای منفی گردید مقدار هم‌ارز زایلن به صورت "کمتر از آن مقدار" گزارش می‌شود. به عنوان مثال کمتر از ۲۰% مخلوط هم‌ارز نفتا- زایلن" و یا "کمتر از ۲۵% برای مخلوط هم‌ارز هپتان- زایلن"، باید گزارش شود.