بخش 7

۱-۷ فرستندگان نانومواد، حمل‌ونقل نانومواد را باید تنها به افراد یا شرکت‌هایی واگذار کنند که کاملا شناخته شده و مورد تایید هستند.

۲-۷ تمام محل‌های موقت انبارش نانومواد باید به خوبی حفاظت و مشخص شده و از دسترسی عموم و افراد غیرمجاز جلوگیری بعمل آید.

۳-۷ برخی از مواد خطرناک ممکن است در عملیات خرابکارانه مورد استفاده قرار گرفته، در نتیجه پیامدهای شدیدی مانند: تخریب عمومی⁴ را بوجود آورند. به همین دلیل، فرستندگان، گیرندگان و حمل‌کنندگان نانومواد باید با همکاری یکدیگر برای تدوین طرح‌های امنیتی⁵، تبادل اطلاعات، بکارگیری اقدامات

1 - Stowage
2 - Security risks
3 - Security Breach
4 - Mass Destruction
5 - Security Plans

امنیتی متناسب و پاسخ به رویدادهای امنیتی اقدام نمایند (به بند۴-۳، جدول۱-۴-۱ مراجعه شود). طرح‌های امنیتی باید موارد زیر را دربرگیرند:
الف-واگذاری مسئولیت‌های اختصاصی به افراد واجد صلاحیت همراه با اختیارات مناسب برای انجام مسئولیت‌ها؛
ب-ثبت مشخصات نانوموادی که حمل خواهند شد؛
پ-بازنگری شیوه‌های فعلی کار و ارزیابی آسیب‌پذیری‌ها¹ مانند: آسیب‌پذیری‌های احتمالی در جابجایی‌های داخلی²، انبارش موقت و جابجایی و توزیع نانومواد؛
ت-بیان واضح اقداماتی مانند: آموزش، خط‌مشی‌ها (از قبیل: واکنش به شرایط تهدیدآمیز، شناسایی و تایید کارکنان جدید)، روش‌های کار (مانند: انتخاب یا استفاده از مسیرهای شناخته شده، نحوه دسترسی به نانومواد در محل‌های موقت انبارش، نزدیک شدن به اماکن و تاسیسات آسیب‌پذیر)، تجهیزات و منابعی که برای کاهش ریسک‌های امنیتی استفاده خواهند شد؛
ث-روش‌های موثر و به روز برای گزارش و رسیدگی به رویدادها یا تهدیدهای امنیتی³؛
ج-روش‌های ارزیابی و آزمون طرح‌های امنیتی و روش‌های بازنگری متناوب و به روزآوری آن‌ها؛
چ-امنیت اطلاعات مربوط به حمل‌ونقل نانومواد.