بخش 7

نمونه برداری شامل تمام مراحل لازم جهت بدست آوردن نمونه مشخص از محتویات هر لوله، مخزن یا مجموعه دیگر و جای دادن نمونه در ظرف نمونه گیری آزمایشگاهی می شود.

نمونه برداری باید بر اساس استاندارد ملی ایران به شماره۴۱۸۹ سال۱۳۷۷ (روش های نمونه برداری دستی از مواد و فرآورده های نفتی) انجام شود. اندازه نمونه مورد آزمون باید بر پایه مقدار آب مورد انتظار در نمونه باشد، بطوری که آب حاصل شده از ظرفیت جمع کن تجاوز نکند، مگر آنکه جمع کن شیردار مورد استفاده قرار گیرد که بتوان آب اضافی را در یک استوانه مدرج جمع کرد.

جهت تهیه نمونه آزمایشگاهی علاوه بر آنچه که در استاندارد ملی شماره۴۱۸۹ آورده شده، بایستی موارد زیر نیز در نظر گرفته شوند.

۷-۳-۱ نمونه های جامد که بقدر کافی شکننده هستند باید خرد شده و کاملاً مخلوط شوند. نمونه مورد آزمون بایستی از نمونه های خرد و مخلوط شده، انتخاب شود.

۷-۳-۲ نمونه های مایع باید در ظرف اولیه مخلوط شوند و در صورت لزوم قبل از مخلوط شدن، گرم شوند. زمان مخلوط کردن، سرعت (قدرت) مخلوط کردن و ارتفاع نسبت به ته ظرف بایستی برای نمونه مورد آزمون از شرایط تعیین شده در روش داده شده در پیوست الف پیروی کنند. حجم و مقدار آب نمونه نباید بالغ بر حداکثر تأیید شده در پیوست الف باشد.

یادآوری۴–درصورت وجود هرگونه ابهام در مورد همگنی نمونه های مخلوط شده که برابر بند۷-۳-۱ یا۷-۳-۲ تهیه شده اند، تعیین ها باید بر پایه حجم کل نمونه باشند، اگر اندازه نمونه با آب موجود مورد انتظار تطابق دارد. در صورتی که این امر ممکن نباشد، یک تعیین بایستی دست کم روی سه نمونه مورد آزمون انجام شود. تمام نتایج باید در گزارش آزمون آورده شده و میانگین آن ها به عنوان مقدار آب در نمونه گزارش شود.