بخش 3.2.1

برای بررسی اینکه، نقطه برفک آزمونه‌ها از دمای تعیین شده در استاندارد بالاتر و یا پایین‌تر است، این آزمون انجام داد.

پیش از شروع این آزمون، حداقل به مدت ۲۴ ساعت، آزمونه‌ها را در شرایط آزمایشگاهی قرار دهید.

برای شروع آزمون، دو طرف آزمونه را باید تمیز کرد. سپس سطح سرد و وسط سطح آزمونه را به الکل آغشته کنید. سطح سرد را وسط سطح آزمونه قرار دهید و به آرامی دمای آن را پایین بیاورید تا به دمای موردنظر در استاندارد برسد. در این حالت، طبق زمان تعیین شده در جدول شماره ۱، دما را ثابت نگه دارید. تغییرات دمایی در زمان ثابت بودن، نباید از دو درجه سلسیوس بیشتر باشد.

سپس سطح سرد را از آزمونه جدا کرده، دو طرف آن را تمیز کنید و حداکثر طی مدت ۳۰ ثانیه تشکیل برفک بر روی سطح داخلی آن را به کمک جعبه رویت که در شکل شماره ۳ نشان داده شده است بررسی کنید. در صورت تشکیل برفک در روی سطح داخلی آزمونه، دمای نقطه برفک آن آزمونه بیشتر از دمای تعیین شده توسط استاندارد است.

برچسب‌ها و اندازه‌های شکل ۳: 20؛ 280؛ 686؛ 381؛ 127؛ B=191؛ A؛ ۱؛ ورود برق؛ سوراخ تهویه.

راهنمای شکل:
۱- تمام سطوح خارجی و قسمت داخلی سطح بالایی به رنگ سیاه شود. سطح داخلی به رنگ سفید براق شود.
۲- ورق شماره ۱ یک ورقه پلکسی گلاس مات به ضخامت حدود ۳ میلیمتر است که قسمت A آن با یک مقوای نازک سیاه پوشانده شده و قسمت B آن همان پلکسی است.
۳- در زیر قسمت B لامپ مهتابی F20T 12/WW نصب می‌شود.

نقطه برفک مجموعه شیشه‌های دو یا چند جداره، بالاترین دمایی است که برفک در آن‌ها پدید می‌آید.

برای تعیین نقطه برفک، ابتدا باید حدود نقطه برفک را تعیین کرد. برای این کار لازم است ایجاد برفک به ترتیب برای دماهای -۱۰ درجه سلسیوس، -۲۰ درجه سلسیوس و ... بررسی شود (مطابق روشی که در بند ۱-۳-۱-۲-۳ ارائه شد). حدود نقطه برفک، بین بالاترین دمایی که حالت برفک اتفاق افتاده و دمای قبل از آن است. سپس بین آن دو دما، به طور دقیق نقطه برفک را تعیین کنید.

برای هر بار بررسی حالت برفک باید صبر کرد تا برفک تشکیل شده در حالت قبل به طور کامل تبخیر شود یا آزمون در فاصله‌ای به شعاع ۵۰ میلیمتر دورتر از محل قبلی انجام آن بر روی سطح آزمونه انجام شود.