بخش 1

هدف از تدوین این استاندارد تعیین پتانسیل واکنش مخرب قلیایی– سیلیسی ترکیبات مواد سیمانی و سنگدانه در منشورهای ملات و در مدت زمان۱۶ روز است. مواد سیمانی ترکیبی از نسبت‌های مختلفی از سیمان هیدرولیکی، پوزولان‌ها و سرباره کوره آهن گدازی می‌باشند.

نتایج آزمون فقط برای ترکیبات خاصی از پوزولان، سرباره و سنگدانه‌های واکنش زا که آزمون می‌شود، معتبر است.

این روش آزمون، برای ارزیابی پتانسیل واکنش‌زایی مخرب ترکیبات سیمان هیدرولیکی و سنگدانه مناسب نیست (یعنی این روش در غیاب پوزولان‌ها یا سرباره کوره آهن گدازی کاربردی ندارد).

برای تعریف واژگان فنی مرتبط با بتن و سنگدانه به استاندارد بند۲–۴ مراجعه نمایید.

چگالی نسبی (خشک شده در گرم‌خانه)، مطابق تعریف استاندارد بند۲–۶ و۲–۵ و به ترتیب برای سنگدانه‌های ریز و درشت به کار می‌رود.

این روش آزمون امکان ارزیابی قابلیت پوزولان‌ها و سرباره کوره آهن‌گدازی را در کنترل انبساط درونی مخرب ناشی از واکنش قلیایی– سیلیسی سنگدانه مورد استفاده در بتن، فراهم می‌آورد.

این روش آزمون برای ارزیابی ترکیبات مواد سیمانی معین با یک منبع سنگدانه واحد در یک ملات با نسبت‌های اختلاط استاندارد، ارایه شده است. این روش یک جواب تجربی می‌دهد که به منظور مقایسه با معیارها به کار برده می‌شود. در این معیارها، مشخصه‌هایی جهت پذیرش یا رد ترکیب مصالح ارزیابی شده برای یک کاربرد خاص ارایه شده است. در حال حاضر، این آزمون، برای آزمایش سنگدانه‌های ریز و درشت پیشنهادی به منظور استفاده در بتن، که به صورت همزمان در یک مخلوط ملات به کار می‌روند، روش کار استانداردی ندارد. همچنین تا زمانی که اهمیت این تغییرات تعیین نشده است، این روش برای تغییر نسبت‌های اجزا ملات، فراتر از نسبت‌های هر یک از اجزا مصالح سیمانی نسبت به یکدیگر، روش استانداردی ندارد. همچنین در این روش، برای ارزیابی نتایج آزمون انجام شده با اعمال این تغییرات، حدود مناسبی ارایه نشده است.

استفاده از این روش آزمون در مورد واکنش‌زایی بعضی انواع سنگدانه‌ها با پوزولان‌ها یا سرباره و سیمان هیدرولیکی کم قلیا در مقایسه با نتیجه حاصل در زمان بهره‌برداری و با استفاده از همان مصالح، ممکن است منجر به نتایج دست بالاتری شود.

ممکن است نیاز به آزمایش مقادیر متفاوتی از پوزولان و سرباره کوره آهن‌گدازی باشد تا بتوان مقدار مورد نیاز پوزولان و سرباره، به منظور کاهش انبساط به یک میزان قابل قبول را معین کرد. پوزولان‌ها و سرباره را می‌توان به صورت جداگانه یا در ترکیب با هم مورد آزمون قرار داد.

توصیه می‌شود که سنگدانه و سیمان هیدرولیکی مورد استفاده در این آزمون (بدون پوزولان‌ها و سرباره) مطابق استاندارد بند۲–۱۶ مورد آزمون قرار گیرند.

ممکن است این روش آزمون، میزان انبساط ترکیبات سیمانی حاوی پوزولان‌ها با معادل قلیایی بیش از۴/۰ درصد اکسید سدیم را کمتر از واقعیت تخمین بزند. توصیه می‌شود چنین مصالحی با استفاده از استاندارد بند۲–۱۷ آزمون شوند.