بخش 1

هدف از تدوین این استاندارد، تعیین روش آزمون برای مقایسه ترک‌خوردگی سطحی پنل‌های بتنی تقویت شده با الیاف با ترک‌خوردگی سطحی پنل‌های بتنی شاهد است که در معرض شرایط گیرداری و اتلاف رطوبتی معینی هستند به‌طوری که برای ایجاد ترک‌خوردگی قبل از گیرش نهایی بتن کافی باشند.

این استاندارد برای مقایسه رفتار ترک‌خوردگی ناشی از جمع‌شدگی پلاستیک در مخلوط‌های متفاوت بتن الیافی، کاربرد دارد.

این استاندارد برای ارزیابی اثرات تبخیر، نشست و جمع‌شدگی خودزای اولیه در ترک‌خوردگی ناشی از جمع‌شدگی پلاستیک در بتن الیافی در طی زمان گیرش نهایی و چند ساعت بیشتر از آن، کاربرد دارد (به استاندارد ASTM C125 مراجعه کنید).

هشدار ۱- مخلوط‌های تازه حاوی سیمان هیدرولیکی سوزش‌آور است و در صورت تماس طولانی ممکن است باعث سوختگی‌های شیمیایی در پوست و بافت شود.

هشدار ۲- این استاندارد تمام موارد ایمنی مربوط به کاربرد این روش را بیان نمی‌کند. بنابراین وظیفه کاربر این استاندارد است که موارد ایمنی و اصول بهداشتی را رعایت و قبل از استفاده، محدودیت‌های اجرایی آن را مشخص کند.

مقادیر به‌دست آمده از این روش آزمون برای مقایسه عملکرد بتن‌هایی با نسبت‌های اختلاط متفاوت، بتن‌های الیافی و غیرالیافی، بتن‌هایی با مقادیر متفاوت از انواع مختلف الیاف و بتن‌هایی با مقادیر متفاوت از انواع مختلف مواد افزودنی کاربرد دارد. برای انجام مقایسه‌های هدفدار، شرایط تبخیر در مدت انجام آزمون باید برای ایجاد ترک با میانگین عرض حداقل ۰/۵mm در آزمونه‌های شاهد کافی باشد (به یادآوری این بند مراجعه کنید) [۲ و ۵]¹. علاوه بر این، نرخ تبخیر از سطح آزاد آب باید در حدود ±۵٪ برای هر آزمون باشد.

یادآوری- برای دستیابی به نرخ تبخیری که ترکی با حداقل عرض ۰/۵ mm در آزمونه‌های شاهد ایجاد کند، ممکن است به نرخ تبخیر بالاتری نسبت به آن‌چه که در یادآوری ۲ اشاره شده است، نیاز باشد.

در این روش برای کمی‌سازی عملکرد نسبی مخلوط بتن تازه سعی شده است، متغیرهای جوی کنترل شود. از آنجا که متغیرهای دیگری نظیر درجه نرمی سیمان، دانه‌بندی سنگدانه، حجم سنگدانه، روش‌های اختلاط، اسلامپ، مقدار هوا، دمای بتن و پرداخت سطحی بر پتانسیل ترک‌خوردگی تاثیرگذارند، باید دقت شود مقادیر این‌ها از مخلوطی به مخلوط دیگر تا حد امکان ثابت بمانند.

۱- اعداد داخل کروشه به شماره مراجع ذکر شده در کتابنامه اشاره دارد.