بخش 4.page-11

الف– این مقادیر را باید تولیدکننده مشخص کرده و به صورت اطلاعات فنی به مصرف کننده ارائه کند.

ب– اگر استاندارد ۸۱۱۷-۶ مناسب نباشد، تولیدکننده باید یک استاندارد روش آزمون جای‌گزین را مشخص کند.

پ– استاندارد ۲۶۴۶ روش مرجع است. روش دیگر ممکن است به‌کار برده شود در صورتی که بتواند نشان داده شود نتایجی مشابه با استاندارد ۲۶۴۶ را می‌دهد.

ت– اگر روش استاندارد ۸۱۱۷-۸ مناسب نباشد، تولیدکننده باید یک استاندارد روش آزمون جای‌گزین را مشخص کند.

ث– در صورتی که مقدار کلرید کم‌تر یا مساوی ۰/۱۰ درصد جرمی باشد، ممکن است افزودنی تحت‌عنوان »بدون کلرید« توصیف شود.

ج– اگر مقدار کلرین کل و کلرید محلول در آب اختلاف زیادی با هم نداشته باشند، توصیه می‌شود در آزمون‌های بعدی فقط کلرید محلول در آب تعیین شود

چ– روش استاندارد ۹۱۶ باید طبق موارد زیر اصلاح شود:
– افزایش اندازه‌ی نمونه به روش ب تا ۰/۱ گرم از افزودنی خشک؛
– استفاده از محلول‌های ۰/۰۱ نرمال نقره نیترات و آمونیم تیوسیانات.

ح– مقدار سیلیسیم دی‌اکسید فقط زمانی الزامی است که سیلیس (جدول الف۱) به‌عنوان یک ماده‌ی تشکیل‌دهنده‌ی افزودنی بوده و مقدار آن نیز بیش از ۵ درصد جرمی افزودنی باشد.

خ– این الزام به ماسه‌ی طبیعی اعمال نمی‌شود.