بخش A3.پ-2

از آنجایی که چوب هنگام سوختن منقبض می‌شود، آن قسمت از لنگه در که در سمت آتش قرار دارد نسبت به سمت دیگر که در معرض آتش نیست شروع به انقباض می‌کند و در نتیجه سبب می‌شود که لنگه در چوبی از لبه‌های بالا و پایین به سمت آتش انحنا بردارد. چهارچوب در نیز به طور مشابهی رفتار می‌کند اما به دلیل این که به ساختار نگهدارنده متصل می‌باشد و چون عموماً از چوب ضخیم‌تر و / یا با سطح مقطع بزرگ‌تر می‌باشد و در نتیجه محکم‌تر می‌باشد، انحنای آن ممکن است در آزمون به اندازه انحنای لنگه در نباشد، به شکل ت-۳۴ مراجعه شود.

اگر لنگه در به سمت آتش باز شود، همان‌گونه که در بالا شرح داده شد، لبه‌های بالا و پایین لنگه در تلاش خواهند نمود که به سمت آتش و به دور از قابلمه چهارچوب انحنا بردارند. این امر باعث می‌شود با کمک فشار مثبت داخل کوره، فرصتی برای عبور شعله آتش و فراگازهای داغ حاصل از آن از داخل کوره به سمت بیرون فراهم شود و سبب شکست معیار یکپارچگی شود. اگر لنگه در به سمت دور از آتش¹ باز شود، در این حالت لبه‌های بالا و پایین به سمت آتش و به طرف قابلمه چهارچوب انحناء بر می‌دارد و در این حالت به عملکرد مجموعه در کمک می‌شود.

ساختار نگهدارنده صلب، آنچه که در استاندارد ملی ایران شماره ۱۲۰۵۵-۱: سال ۱۳۸۸، مقاومت در برابر آتش قسمت ۱: الزامات عمومی،شرح داده شده است، تمایل به مهار هر گونه انحنای چهارچوب در را دارد، در حالی ساختار نگهدارنده قابل انعطاف، آنچه که در استاندارد ملی ایران شماره ۱۲۰۵۵-۱: سال ۱۳۸۸، مقاومت در برابر آتش قسمت ۱: الزامات عمومی، شرح داده شده است، تلاش به تاب دادن چهارچوب در چوبی در جهت مخالف که به طور طبیعی تمایل به حرکت به سمت آن دارد همانطور که در بالا بحث شده است، می‌شود. با این حال، به دلیل این که مجموعه درهای چوبی دارای چهارچوبی که با سطح مقطعی به اندازه کافی بزرگ هستند، می‌باشند، به طوری که آن‌ها به طبیعت خودشان انحناء بر نمی‌دارند و به اندازه کافی نیرومند هستند تا در برابر نیروهای ناشی از ساختار نگهدارنده قابل انعطاف مقاومت کنند، بنابراین انتخاب ساختار نگهدارنده زمانی که ضعیف‌ترین جهت در آزمون در نظر گرفته می‌شود از اهمیت کم‌تری برخوردار است.

1- Away from the fire

لنگه در چوبی همانطور که در بند پ-۲-۲-۱-۱ شرح داده شده است، رفتار می‌کند، که تلاش برای انحناء برداشتن به طرف آتش در لبه‌های بالا و پایین خود دارد. با این حال، چهارچوب رفتار متفاوتی خواهد داشت. در آتش، فلز منبسط می‌شود و در نتیجه چهارچوب تلاش خواهد نمود از سمتی که در جهت آتش قرار دارد نسبت به سمت دیگر که در جهت آتش نیست منبسط شود که ممکن است منجر به انحناء آن در لبه‌های بالا و پایین در جهت معکوس (دور از) آتش شود. بنابراین، چهارچوب تمایل به انحناء بر داشتن در جهت مخالف لنگه در دارد.

اگر لنگه در به سمت آتش باز شود، در این صورت همانطور که در بالا شرح داده شده است، لبه‌های بالا و پایین لنگه در تمایل دارد به سمت آتش و به دور از قابلمه چهارچوب، انحناء بر دارد. این امر باعث می‌شود با کمک فشار مثبت فرصتی برای عبور شعله آتش و فرا گازهای داغ حاصل از آن از داخل کوره به سمت بیرون فراهم شود و سبب زودرس شکست معیار یکپارچگی شود. این امر با انحناء برعکس چهارچوب فلزی تشدید می‌شود. اگر لنگه در در جهت معکوس (دور از) آتش باز شود، در این حالت لبه‌های بالا و پایین تمایل به انحناء برداشتن به سمت آتش و به طرف قابلمه چهارچوب دارند که در این حالت به عملکرد مجموعه در کمک می‌شود.

برای مجموعه درهای کتیبه‌دار، به دلیل وجود فلز بیش‌تر در سطح معرض به آتش برای جذب گرما، دمای کتیبه از دمای لنگه دری که به سمت بیرون کوره باز می‌شود، بالاتر خواهد بود. این امر سبب می‌شود که حالت دشوارتری در بالای لنگه در به دلیل داشتن دماهای بالاتری که باعث افزایش فرسایش در این موقعیت می‌شود، به وجود آید.

ساختار نگهدارنده صلب مانند آنچه که در استاندارد ملی ایران شماره ۱۲۰۵۵-۱: سال ۱۳۸۸، مقاومت در برابر آتش قسمت ۱: الزامات عمومی،شرح داده شده است، تمایل به مهار هر گونه انحنای چهارچوب فلزی در را دارد، به شرطی که اتصالات کافی بین آن‌ها وجود داشته باشد، از آن‌جایی که ساختار نگهدارنده قابل انعطاف مانند آنچه که در استاندارد ملی ایران شماره ۱۲۰۵۵-۱: سال ۱۳۸۸، مقاومت در برابر آتش قسمت ۱: الزامات عمومی، شرح داده شده است، در پیرو چهارچوب نیز انحراف بر می‌دارد و عدم جفت شدن بین مواد لنگه در و چهارچوب را تشدید می‌کند. بنابراین اتفاقی که خواهد افتاد این است که در لنگه درهای با پایه چوبی سوارشده بر چهارچوب‌های فلزی، دشوارترین حالت آن این که لنگه در به سمت داخل کوره بازشو و مجموعه در در ساختار نگهدارنده از نوع قابل انعطاف نصب شده باشد.

از آن‌جایی که فلز در آتش منبسط می‌شود، سمت معرض به آتش لنگه در تلاش خواهد نمود که نسبت به سمت غیر در معرض آتش منبسط شود که در نتیجه لنگه در فلزی تمایل خواهد داشت به سمت دور از آتش در لبه‌های بالا و پایین انحناء بر دارد. چهارچوب در نیز به طور مشابه رفتار می‌کند، اما به دلیل این که به ساختار نگهدارنده متصل می‌باشد ممکن است در آزمون متکی به ساختار نگهدارنده به همان اندازه انحنای لنگه در حرکت نکند.

اگر لنگه در به سمت مخالف آتش باز شود، در این صورت لبه‌های بالا و پایین تلاش خواهند نمود که در جهت مخالف آتش و به دور از قابلمه چهارچوب انحناء بردارند. این امر باعث می‌شود با کمک فشار مثبت داخل کوره فرصتی برای عبور شعله آتش و فرا گازهای داغ حاصل از آن از داخل کوره به سمت بیرون فراهم شود و سبب شکست معیار یکپارچگی شود. علاوه بر این شکست ممکن است درهم ریختگی بادخورها رخ دهد. اگر لنگه در در جهت آتش باز شود، در این صورت همانطور که در بالا شرح داده شده است، لبه‌های بالا و پایین لنگه در تلاش خواهند نمود که در جهت مخالف آتش و به طرف قابلمه چهارچوب انحناء بردارند که در این حالت به عملکرد مجموعه در کمک می‌شود.

ساختار نگهدارنده صلب با فرض اتصال کافی مانند آنچه که در استاندارد ملی ایران شماره ۱۲۰۵۵-۱: سال ۱۳۸۸، مقاومت در برابر آتش قسمت ۱: الزامات عمومی،شرح داده شده است، تمایل به مهار هر گونه انحنای چهارچوب فلزی در را دارد، در حالی که ساختار نگهدارنده قابل انعطاف مانند آنچه که در استاندارد ملی ایران شماره ۱۲۰۵۵-۱: سال ۱۳۸۸، مقاومت در برابر آتش قسمت ۱: الزامات عمومی، شرح داده شده است، ممکن است تمایل برای انحناء بر داشتن هماهنگ با آن پیدا کند و بنابراین اجازه دهد چهارچوب در به تبعیت از انحناء(تقوس) لنگه در خودش نیز انحناء بر دارد. این امر سبب می‌شود که تمایل برای به وجود آمدن هر بادخوری بین آن‌ها را کاهش دهد. بنابراین اتفاقی که خواهد افتاد این است که در لنگه درهای فلزی سوارشده بر چهارچوب‌های فلزی، دشوارترین حالت آن این است که لنگه در در جهت دور از کوره بازشو و مجموعه در در ساختار نگهدارنده نوع صلب نصب شده باشد. با این حال، استثناءهایی در این شرایط می‌تواند وجود داشته باشد و در نتیجه هیچ قانون کلی را نمی‌توان وضع کرد.