بخش A3.پ-2-2

از آنجایی که چوب هنگام سوختن منقبض می‌شود، آن قسمت از لنگه در که در سمت آتش قرار دارد نسبت به سمت دیگر که در معرض آتش نیست شروع به انقباض می‌کند و در نتیجه سبب می‌شود که لنگه در چوبی از لبه‌های بالا و پایین به سمت آتش انحنا بردارد. چهارچوب در نیز به طور مشابهی رفتار می‌کند اما به دلیل این که به ساختار نگهدارنده متصل می‌باشد و چون عموماً از چوب ضخیم‌تر و / یا با سطح مقطع بزرگ‌تر می‌باشد و در نتیجه محکم‌تر می‌باشد، انحنای آن ممکن است در آزمون به اندازه انحنای لنگه در نباشد، به شکل ت-۳۴ مراجعه شود.

اگر لنگه در به سمت آتش باز شود، همان‌گونه که در بالا شرح داده شد، لبه‌های بالا و پایین لنگه در تلاش خواهند نمود که به سمت آتش و به دور از قابلمه چهارچوب انحنا بردارند. این امر باعث می‌شود با کمک فشار مثبت داخل کوره، فرصتی برای عبور شعله آتش و فراگازهای داغ حاصل از آن از داخل کوره به سمت بیرون فراهم شود و سبب شکست معیار یکپارچگی شود. اگر لنگه در به سمت دور از آتش¹ باز شود، در این حالت لبه‌های بالا و پایین به سمت آتش و به طرف قابلمه چهارچوب انحناء بر می‌دارد و در این حالت به عملکرد مجموعه در کمک می‌شود.

ساختار نگهدارنده صلب، آنچه که در استاندارد ملی ایران شماره ۱۲۰۵۵-۱: سال ۱۳۸۸، مقاومت در برابر آتش قسمت ۱: الزامات عمومی،شرح داده شده است، تمایل به مهار هر گونه انحنای چهارچوب در را دارد، در حالی ساختار نگهدارنده قابل انعطاف، آنچه که در استاندارد ملی ایران شماره ۱۲۰۵۵-۱: سال ۱۳۸۸، مقاومت در برابر آتش قسمت ۱: الزامات عمومی، شرح داده شده است، تلاش به تاب دادن چهارچوب در چوبی در جهت مخالف که به طور طبیعی تمایل به حرکت به سمت آن دارد همانطور که در بالا بحث شده است، می‌شود. با این حال، به دلیل این که مجموعه درهای چوبی دارای چهارچوبی که با سطح مقطعی به اندازه کافی بزرگ هستند، می‌باشند، به طوری که آن‌ها به طبیعت خودشان انحناء بر نمی‌دارند و به اندازه کافی نیرومند هستند تا در برابر نیروهای ناشی از ساختار نگهدارنده قابل انعطاف مقاومت کنند، بنابراین انتخاب ساختار نگهدارنده زمانی که ضعیف‌ترین جهت در آزمون در نظر گرفته می‌شود از اهمیت کم‌تری برخوردار است.

1- Away from the fire