روش های‌ ساده شده طراحی‌ انفجاری‌ سازه های‌ بتن‌ مسلح‌ بر اساس پاسخ‌ خمشی‌ بوده و مشروط به‌ حذف مودهای‌ شکست‌ ترد شکن‌ می‌ باشند. برای‌ رسیدن به‌ پاسخ‌ شکل‌ پذیر، جزئیات بندی‌ مناسبی‌ از میلگردها ضروری‌ است‌. با افزایش‌ تنش‌ و کرنش‌ در مقطعی‌ از عضو، میلگردها به‌ تسلیم‌ می‌رسند و اجازه شکل‌ گیری‌ مفصل‌ پلاستیک‌ می‌دهند. بتن‌ در این‌ نواحی‌ در سطح‌ کششی‌ دچار ترک شـده متعاقباً و به‌ حد کرنش‌ فشرده شدن در سطح‌ فشاری‌ می‌ رسد. اگر دوران مفصل‌ این‌ نقطـه‌ افـزایش‌ یابد، بتن‌ فشاری‌ خرد و مقاومت‌ خمشی‌ آن از بین‌ می‌رود.

ظرفیت‌ دوران اضافی‌ برای‌ اعضای‌ بتن‌ مسلح‌ را می‌توان با میلگردگذاری‌ دو طرفه‌ و خاموتبندی‌ بـا فاصله‌ کم‌ ایجاد نمود. در این‌ حالت‌ در نواحی‌ مفصل‌ پلاستیک‌، لنگر مقاوم مقطع‌ توسط‌ زوج نیروی‌ ایجادشده در میلگردهای‌ مسلح‌ کننده تامین‌ می‌ شود. استفاده از مقاطعی‌ که‌ بـه‌ صـورت یکطرفـه‌، میلگردگذاری‌ می‌شوند در طراحی‌ انفجاری‌ توصیه‌ نمی‌شود.

جلوگیری‌ از ایجاد مودهای‌ شکست‌ ترد با محدود کردن تنش‌ های‌ برشی‌ بـتن‌ یـا افـزایش‌ مقاومـت‌ بتن‌ و یا افزایش‌ ضخامت‌ مقطع‌ یا تنگ‌های‌ محصور کننده برشی‌ حاصل‌ می‌شود.

مقدار میلگردهای‌ خمشی‌ نیز در یک‌ عضو باید محدود شود تا عضو دچـار گسـیختگی‌ تـرد نشـود.

استفاده از تنگ‌ با فاصله‌ بندی‌ مناسب‌ جهت‌ افزایش‌ مقاومـت‌ و محصـور کـردن میلگـرد خمشـی‌ و جلوگیری‌ از کمانش‌ میلگردها قابل‌ توصیه‌ است‌.

میلگردهـای‌ S500 و کمتـر دارای‌ شـکل‌ پـذیری‌ کـافی‌ بـرای‌ بارگـذاری‌ دینـامیکی‌ مـی‌باشـند.

میلگردهای‌ خاص با مقاومت‌ تسلیم‌ بالاتر ممکن‌ است‌ شکل‌ پـذیری‌ مـورد نیـاز بـرای‌ خـم‌ کـاری‌ را نداشته‌ باشند.

وصله‌ های‌ جوشی‌ و اتصالات بوشنی‌ (مکانیکی‌) در صورت انطباق با مشخصات فنـی‌ مـی‌ تواننـد بـه‌ جای‌ وصله‌های‌ پوششی‌ مورد استفاده قرار گیرند.

دیوارهای‌ بتن‌ مسلح‌، به‌عنوان دیوارهای‌ محیطی‌ و نما از اجـزای‌ مقـاوم در برابـر بارهـای‌ انفجـاری‌ شناخته‌ می‌شوند.