انفجارها از نظر موقعیت‌ چشمه‌ انفجار نسبت‌ به‌ سازه به‌ دو دسته‌ اصلی‌ «انفجار خـارجی‌ (خـارج از سازه)» و «انفجار داخلی‌ (داخل‌ سازه)» تقسیم‌ می‌شوند.

انفجار خارجی‌ خود به‌ سه‌ دسته‌ ی‌ «انفجار در هوا (هوایی‌) »، «انفجار در سطح‌ زمین‌ (سـطحی‌)» و «انفجار در داخل‌ زمین‌ (زیرزمینی‌)» تقسیم‌ می‌گردد. ( شکل‌ ۲۱-۳-۲ )

در انفجار هوایی‌، امواج به‌ صورت کروی‌ منتشر شده مستقیماًو به‌ سازه برخورد می‌کنند.

در انفجار سطحی‌، انتشار امواج در هوا، بصورت نیم‌ کره بوده مستقیماًو به‌ سازه برخـورد مـی‌ کننـد.

علاوه بر آن، انتشار امواج در زمین‌ نیز رخ خواهد داد (مشابه‌ زمین‌ لرزه).

در انفجار زیرزمینی‌، انرژی‌ حاصل‌ از انفجار به‌ صورت امواج فشاری‌ و برشی‌ در زمین‌ منتقل‌ شـده و با انتشار آن ها، شوک های‌ شدیدی‌ ایجاد می‌ گردند که‌ می‌ توانند اثرات تخریبی‌ شدیدی‌ بر سازه های‌ زیر زمینی‌ داشته‌ باشند.

علاوه بر بارهای‌ ناشی‌ از موج انفجار، اثر ترکش‌های‌ انفجاری‌ نیز باید در نظر گرفته‌ شود.

انفجارداخلی‌، بسته‌ به‌ شرایط‌ ساختمان و نحوه تهویه‌ آن بـه‌ دو دسـته‌ محبـوس و نیمـه‌ محبـوس تقسیم‌ می‌ گردد. در انفجار محبوس گاز ناشـی‌ از انفجـار امکـان تخلیـه‌ نـدارد و فشـار ناشـی‌ از آن مجموع فشار انعکاسی‌ و فشار گاز است‌. در انفجار نیمه‌ محبوس با تعبیـه‌ ی‌ دریچـه‌ هـای‌ پـران و یـا دریچه‌ های‌ باز، امکان تخلیه‌ گاز انفجار مهیا شده و فشار ناشی‌ از انفجـار داخلـی‌ نسـبت‌ بـه‌ حالـت‌ محبوس کاهش‌ می‌یابد.