چک لیست به عنوان یکی از ابزارهای متداول در نظام های کنترل مقررات، ذاتاً محدود به حالت دو حالته ^(۱) نیست و در ادبیات فنی دنیا نمونه های متعددی از چک لیست های چند سطحی ^(۲) ، امتیازی ^(۳) ، و مبتنی بر طیف های عملکردی ^(۴) وجود دارد. با این حال، چک لیست های مورد استفاده در اغلب نظام های مقرراتی به دلیل ضرورت سادگی، قابلیت اجرا در مقیاس وسیع، کاهش خطای انسانی و کاهش تفسیر پذیری، معمولاً به صورت صفر و یک طراحی می شوند. از سوی دیگر، عملکرد انرژی ساختمان یک پدیده پیوسته و چند معیاره است و ارزیابی آن خارج از ظرفیت چک لیست های ساده، مستلزم وجود داده های میدانی و ابزارهای پیشرفته مدل سازی است.

با توجه به شرایط کنونی کشور و لزوم ایجاد یک چارچوب مشترک برای اجرای یکسان مقررات در سطح ملی، نسخه اولیه چک لیست، عمدتاً بر اساس روش پایه دو حالته و ایستا ^(۵) طراحی شده است؛ مدلی که در مرحله گذار، بیشترین شفافیت قابلیت اتکا و حداقل تفسیر پذیری را فراهم می سازد و مسیر توسعه به مدل های چند سطحی و پویا ^(۶) را نیز در آینده هموار می کند.

با این وجود، نظر به اینکه نظام ارزیابی انرژی ساختمانها برای نخستین بار در قالب مقررات ملی ساختمان تدوین می شود و لازم است جامعه مهندسی کشور امکان درک، اجرا و کنترل صحيح الزامات را در کوتاه ترین زمان فراهم آورد، نسخه کنونی بر روش تجویزی و چک لیست ایستا مبتنی است. انتخاب مدل ایستا در این مرحله با هدف کاهش خطای انسانی، تسهیل فرآیند کنترل نقشه، یکسان سازی رویه های نظارتی، فراهم سازی امکان ممیزی گسترده و ایجاد مجموعه ای از داده های قابل اعتماد برای توسعه مدل های  پیشرفته تر انجام شده است. این مدل بر مبنای فصل پنجم مبحث نوزدهم و بدون اعمال هرگونه معیار تفسیر پذیر تدوین شده است تا رده بازدهی انرژی بر اساس شاخص های کاملاً قابل اندازه گیری تعیین شود.