در مواردی که تعداد مشترکان در سیستم توزیع برق زیاد باشند، می‌توان با احداث تعدادی الکترود ساده تر و با مقاومت بیشتر به مقاومت زمین مطلوب، دست یافت ( ردیف ۱۳-پ۱-۲-۱ )

الکترود زمین ساده می‌تواند از یک میله یا یک لوله که بصورت قائم در زمین کوبیده و یا دفن می‌شود، تشکیل شود. در حالت دفنی برای لوله و یا میله، چاهی حداقل به عمق ۲ متر حفر می‌شود و پس از قرار دادن میله یا لوله در وسط چاه، فضای اطراف الکترود با مواد کاهنده مقاومت پُر می‌گردد (برای انتخاب نوع میله و یا لوله به جدول شماره ۱۳-پ۱-۱۰-۲-۴- مراجعه شود). در محل خروج میله یا لوله از زمین یک چاهک بتنی یا آجری با ابعاد حداقل ۳۰×۳۰×۳۰ سانتی متر ایجاد گردیده و سر لوله یا میله حداقل ۲۰ سانتیمتر بالاتر از کف چاهک قرار می‌گیرد. چاهک با یک دریچه فلزی متصل به چهارچوب بسته می شود. سر لوله و یا میله با بست مخصوص و یا بوسیله جوش به هادی اتصال زمین متصل می‌گردد.

جنس هادی اتصال زمین و الکترود میله‌ای یا لوله‌ای و بست مخصوص اتصال باید با همدیگر همخوان باشند (به جدول شماره ۱۳-پ۱-۱۰-۲-۵ مراجعه شود) و نباید از جنس آلومینیوم یا آلیاژهای آن باشد. هادی اتصال زمین از محل اتصال به الکترود تا محل ترمینال اصلی اتصال زمین باید قابل رویت باشد و یا این هادی برای محفوظ ماندن از درون یک لوله غیر فلزی محافظ عبور داده شده باشد و باید بصورت دوره‌ای چاهک و هادی اتصال زمین و اتصالات آن از نظر محکم بودن و خوردگی و زنگ زدگی مورد بازدید قرار گیرد.

برای کاهش مقاومت زمین الکترود ساده در صورت نیاز می‌توان با افزایش طول میله و یا لوله و یا ایجاد دو یا چند الکترود ساده مشابه و موازی بستن آن‌ها به هم اقدام نمود. رعایت فاصله بهینه بین این الکترودها به میزان حداقل دو برابر عمق هر الکترود مورد توجه قرار گیرد.

تبصره : در صورت استفاده از روش دفنی (حفره چاه) برای الکترود زمین ساده، علاوه بر انواع ذکر شده در ردیف پ ۱-۱۰-۵ ، از انواع الکترود زمین مناسب دیگر که در جدول شماره ۱۳-پ۱-۱۰-۲-۴ آمده است، می‌توان استفاده نمود.