مقاومت پیچشی مقاطع بر مبنای تأمین رابطه‌ی (۹-۸-۱پ) کنترل می‌گردد.

ضوابط این بخش برای اعضایی به کار می‌روند که در آن‌ها T _u ≥ ϕT _th باشد؛ که ϕ ضریب کاهش مقاومت در پیچش بوده و برابر با 0/75 منظور می‌شود. همچنین T _th لنگر آستانه‌ی پیچش بوده و بر اساس رابطه‌های (۹-۸-۲۸) محاسبه می‌گردد. چنانچه T _u < ϕT _th باشد، می‌توان از اثرات پیچش صرف نظر نمود.

در محاسبات پیچش، $\sqrt{f_{c}^{'}}$ نباید بیش از 8/3 مگاپاسکال، و f _yt و f _y برای میلگردهای عرضی و طولی بر اساس حدود تعیین شده در فصل ۹-۴ نباید بیشتر از ۴۲۰ مگاپاسکال در نظر گرفته شوند.

اگر T _u ≥ ϕT _cr بوده و مقدار T _u برای تأمین تعادل لازم باشد (پیچش تعادلی)، عضو باید برای مقاومت در مقابل پیچش T _u طراحی شود؛ به طوری که T _cr پیچش ترک خوردگی است که بر اساس رابطه‌های (۹-۸-۲۹) تعیین می‌شود. در مقابل در سازه‌های نامعین استاتیکی که T _u ≥ ϕT _cr است و کاهش مقدار T _u می‌تواند به باز توزیع نیروهای داخلی پس از وقوع ترک خوردگی‌های پیچشی منجر شود (پیچش همسازی)، اجازه داده می‌شود مقدار T _u تا حد ϕT _cr کاهش یابد.

اگر مقدار T _u مطابق با بند قبل باز توزیع شده باشد، مقادیر برش و لنگر ضریب دار مورد استفاده در طراحی اعضای مجاور متصل به عضو، باید با پیچش کاهش یافته در تعادل باشند.