در اعضای تحت خمش، سختی اعضا باید به اندازه‌ای باشد که تغییر مکان‌ها و یا تغییر شکل‌های ایجاد شده در آن‌ها، آثار نامطلوب در مقاومت و یا بهره دهی ایجاد نکنند.

بارهای بهره برداری بارهایی هستند که در شرایط عادی بهره برداری، بدون اعمال ضرایب بار به سازه وارد می‌شوند.

در تعیین سختی اعضا جهت محاسبه ی خیز آنی، باید آثار ترک خوردگی بتن و نیز اثر میلگردها در نظر گرفته شوند. برای این منظور، در صورت عدم استفاده از روش‌های تحلیلی دقیقتر یا روش‌های آزمایشگاهی، ضوابط تعیین شده در بند ۹-۱۹-۲-۲ کافی تلقی می‌شوند.

در تعیین تغییر مکان باید اثرات ناشی از تغبیر مقطع اعضاء نظیر ماهیچه‌ها در تیرها، منظور شوند.

در محاسبه ی تغییر مکان، علاوه بر تغییر مکانهای کوتاه مدت و آنی، باید تغییر مکانهای دراز مدت ناشی از بارهای دائمی (بارهای مرده به علاوهی بارهای زنده ی ماندگار)، نیز منظور گردند.

تغییر مکان آنی اعضا را می‌توان با استفاده از روش‌های معمول تحلیل سازه‌ها و روابطی که بر اساس رفتار خطی مصالح تنظیم شده اند، محاسبه کرد. در این روش‌ها و روابط، مقدارE _c ، بر اساس ضوابط بند ۹-۳-۶ تعیین شده و از ممان اینرسی مؤثر عضو استفاده می‌گردد.

ممان اینرسی مؤثر اعضا، I _e ، با استفاده از مشخصات مقطع و میزان ترک خوردگی آن‌ها به کمک جدول ۹-۱۹-۱ محاسبه می‌شود؛ مگر آن که از یک تحلیل جامعتری استفاده شود.

$M_{cr}=\frac{f_{r}I_{g}}{y_{t}}$

در تیرها و دال‌های یک طرفه ی پیوسته، ممان اینرسی موثر برابر با مقدار متوسط وزن دار ممان اینرسی‌های مؤثر عضو در وسط دهانه، I _em ، و در بر تکیه گاه ها، I _el و I _er ، و با استفاده از رابطه ی (۹-۱۹-۲) تعیین می‌گردد.

$I_{e}=\frac{1}{4}\left ( I_{el}+2I_{em}+I_{er} \right )$

در تیرها و دال‌های یک طرفه با مقطع یکنواخت منشوری، می‌توان ممان اینرسی موثر را برابر با مقدار آن در وسط دهانه در اعصای با تکیه گاه‌های ساده یا پیوسته، و بر روی تکیه گاه در اعضای طره ای، در نظر گرفت.

تغییر مکان اضافی ناشی از وارفتگی (خزش) و جمع شدگی (افت یا انقباض) بتن در اعضای خمشی در طول زمان را که تغییر مکان دراز مدت نامیده می‌شود، در صورت عدم استفاده از روش‌های تحلیلی دقیق تر، می‌توان از حاصل ضرب تغییر مکان آنی ناشی از بارهای دائمی در ضریب λ _Δ ، که از رابطه ی (۹-۱۹-۳) تعیین می‌شود، به دست آورد.

$\lambda =\frac{\xi }{1+50\rho '}$

در این رابطه 'ρ نسبت فولاد فشاری در مقطع وسط دهانه در اعضای با تکیه گاه‌های ساده یا سراسری، و در مقطع تکیه گاه در اعضای طره‌ای است. مقدار ضریب وابسته به زمان بارهای دائمی، ξ، باید برابر با مقادیر جدول ۹-۱۹-۲ در نظر گرفته شود:

در دال‌های دو طرفه تغییر مکان آنی را می‌توان با استفاده از روش‌های معمولی تحلیل صفحات و روابطی که بر اساس رفتار خطی مصالح تنظیم شده اند، محاسبه کرد. در این روشها، روابط باید بر اساس بند ۹-۳-۶-۱، و ممان اینرسی موثر دال باید طبق جدول ۹-۱۹-۱ در نظر گرفته شوند. روش‌های دیگری در محاسبه ی تغییر مکان را می‌توان به کار برد؛ مشروط بر آن که نتایج حاصل با انجام آزمایش‌های کافی تایید شده باشند.

در دالهای دو طرفه اضافه تغییر مکان دراز مدت باید بر اساس بند 9-19-2-2-5 محاسبه شود.

تغییر مکان‌های ایجاد شده در تیرها و دال‌ها نباید از مقادیر مشخص شده در جدول ۹-۱۹-۳ تجاوز کنند.

در ساختمان‌های متعارف مسکونی، اداری و تجاری رعایت محدودیت‌های شماره‌های ۲ و ۴ از جدول ۹-۱۹-۳ کافی تلقی می‌شود.