به مجموعه بخش هایی از سازه و خاک در تماس با آن اطلاق می‌شود که انتقال بار بین سازه و زمین از طریق آن صورت می‌گیرد. پی‌ها عمدتا به سه گروه تقسیم می‌شوند:

به خاکریزی گفته می‌شود که در حین ساخت، تراکم و سایر مشخصات خاک کنترل می‌شود و می‌تواند بخشی از پی ساختمان در نظر گرفته شود.

به سازه هایی اطلاق می‌شود که برای نگهداری خاک به کار برده می‌شوند. این سازه‌ها شامل انواع دیوارها و سیستم‌های نگهدارنده خاک هستند که ممکن است در بعضی از انواع آن‌ها عناصر سازه‌ای با خاک یا سنگ ترکیب شده و یا از تسلیح خاک استفاده شوند.

به مجموعه اقدامات و مطالعاتی گفته می‌شود که منجر به شناخت مشخصات مهندسی (مکانیکی، فیزیکی و شیمیایی) لایه‌های زمین می‌شود. این اقدامات شامل بررسی نقشه‌های زمین شناسی و زمین شناسی مهندسی با مقیاس مناسب، بررسی گزارش لایه‌های زمین در ساختگاه‌های مجاور، بازدید از برش‌ها و مقاطع موجود خاک مورد نظر، انجام مطالعات ژئوفیزیک و ژئوتکنیک با حفر گمانه یا چاه دستی، نمونه گیری دست خورده و دست نخورده نماینده انجام آزمایش‌های برجا و آزمایشگاهی می‌باشد.

به پارامترهای برداشت شده از زمین ساختگاه گفته می‌شود که پردازش نشده اند.

به داده‌های ژئوتکنیکی گفته می‌شود که پردازش شده اند.

به حفاری در زمین به منظور شناخت خواص مهندسی خاک گفته می شود.حفاری عمدتاً با ماشین حفاری انجام می‌گیرد ولیکن می‌تواند با رعایت مسائل فنی و ایمنی خاص به صورت دستی نیز انجام شود که به آن چاه دستی نیز اطلاق می‌شود.

کلیه خدمات مهندسی که به منظور تعیین هندسه، کنترل پایداری، ایستایی و تغییر شکل‌های پی و بخش خاک زیر آن انجام می‌گیرد.

زمینی که با توجه به بار سازه مورد نظر، از باربری و نشست پذیری قابل قبول کم برخوردار باشد. اگر چنانچه اطلاعاتی از زمین مورد نظر قبل از شناسایی در دست نباشد، نمی توان زمین را مناسب فرض کرد.

لایه بندی زمینی که لایه‌های خاک آن منحنی شکل با شیب تند یا با جنس متنوع باشند (از قبیل زمین در مجاورت گسل‌ها یا نزدیک رودخانه‌ها یا پای شیب ها) و تفسیر لایه بندی مشکل باشد، لایه بندی پیچیده است. در سایر شرایط که لایه بندی یکنواخت است، به آن لایه بندی ساده اطلاق می‌شود.

این تعاریف عیناً طبق تعاریف به کار برده شده در استاندارد ۲۸۰۰ است.