این تکیه گاه‌ها موجب جدایی سازه از زمین شده و مانع از انتقال لرزش شدید زلزله به سازه می‌شوند. در واقع با افزایش پریود، شتاب طیفی کمتری به سازه منتقل می‌شود. اشکال متفاوتی از جداگرها به کار می‌رود ولی کاربرد تکیه گاه چندلایه ورقه‌ای فولادی مابین لایه‌های لاستیکی متداول است.

جهت بررسی رفتار لاستیک مورد استفاده در جداساز لرزه‌ای آزمون‌های کششی و فشاری تک محوری، سختی، برجهندگی، تنش-کرنش دو محوری و کرنش برشی- رهاسازی جهت تعیین میرایی برشی انجام می‌شود. برای تعیین سختی می‌توان از روشهای راکول و شر استفاده نمود. آزمون شر دیورومتر طبق استانداردهای ASTM D۲۲۴۰ یا SO ۸۶۸ قابل انجام می‌باشد. جهت اندازه گیری استحکام کششی می‌توان از استانداردهای ISO R۳۷ و ASTM D۴۱۲ استفاده نمود. رفتار لاستیک در فشار همانند رفتار لاستیک کششی نیز حائز اهمیت می‌باشد، این آزمایش مطابق استاندارد ASTM D۵۷۵ انجام می‌شود. میزان برجهندگی قطعه بر اساس استانداردهای،ASTM۱۰۵۴، ISO۴۶۶۲ و DIN۵۳۵۱۲ انجام می‌گیرد. معمولاً از هسته‌های سربی با خلوص ۹۹/۵% جهت افزایش میرایی جداگر استفاده می‌شود.

از مواد مورد استفاده در جداسازهای لرزه‌ای می‌توان به نئوپرن اشاره نمود. نئوپرن یک هموپلیمر از کلروپرن است. این پلیمر لاستیکی چندمنظوره بوده و توازنی ایده آل در خواص و پاره‌ای از محدودیت‌های عملی است. ترکیبات نئوپرن معمولاً حاوی کربن سیاه، پرکننده‌ها و یا هر دو آن می‌باشند. چسبندگی عالی به الیاف و فلزات، مقاومت در برابر شرایط جوی، مقاومت در برابر بازها، مقاومت در برابر اکسیداسیون، مقاومت در برابر نور خورشید، مقاومت سایشی، جهندگی، مقاومت در برابر آب و هوا و ازون، از مزایای نئوپرن می‌باشند و قیمت بالا، مقاومت کم در برابر سرما، مقاومت کم در برابر حلال‌های اکسیژن دار و انعطاف پذیری کم در دمای پایین از محدودیت‌های آن هستند.