نخستین ویرایش مبحث بیست و چهارم مقررات ملی ساختمان با عنوان «انطباق شهری ساختمان» توسط وزیر راه و شهرسازی به وزیر کشور ابلاغ شد. این مبحث در راستای اجرای ماده ۳۳ قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان و با هدف ارتقای کیفیت زندگی شهروندان ، حفظ هویت ایرانی- اسلامی شهرها و بهبود سیما و منظر شهری چارچوبی جامع برای پیوند میان ساختمان و محیط شهری پیرامون آن فراهم می آورد.

مبحث ۲۴، ساختمان را نه به صورت یک واحد منفرد، بلکه به عنوان جزئی از کالبد سکونتگاه شهری مورد توجه قرار داده و چهار محور اصلی انطباق با زمین، انطباق کاربری، انطباق کالبدی و انطباق سیما و منظر شهری را به عنوان مبانی فنی و اجرایی خود معرفی می کند. قابل ذکر است که کیفیت محیط زندگی، حاصل تعامل هماهنگ اجزای کالبدی، کارکردی و اجتماعی سکونتگاه است و ساختمان ها باید در طراحی، اجرا و بهره برداری، تابع قواعد انطباق با بافت شهری، اقلیم، اقتصاد زمین، هویت بومی و منافع عمومی باشند. به این ترتیب مبحث ۲۴ به عنوان ابزاری تکمیلی در کنار مباحث فنی دیگر مقررات ملی ساختمان ، به تبیین معیارهای هماهنگی فرم، مقیاس، ارتفاع، تراکم و منظر بناها با زمینه شهری می پردازد و از منظر شهرسازی، نخستین چارچوب مقرراتی الزام آور کشور در حوزه «انطباق شهری ساختمان» به شمار می آید که نقطه اتصال مباحث معماری و شهرسازی در مقررات ملی ساختمان است و برای نخستین بار ضوابط طراحی، نظارت و صدور پروانه ساختمانی را در ارتباط با بستر شهری تعریف و از مرحله جانمایی و طراحی تا بهره برداری و نگهداری، اصول انطباق ساختمان با محیط پیرامون را تبیین می کند و می تواند نقش تعیین کننده ای در ارتقای هویت و کیفیت شهرهای کشور ایفا نماید. تدوین این مبحث حاصل همکاری جمعی از استادان، متخصصان و کارشناسان برجسته شهرسازی و معماری کشور است که با بررسی تجارب ملی و بین المللی و انطباق با مصوبات شورای عالی شهرسازی و معماری ایران متنی علمی، جامع و منطبق با نیازهای بومی ایران را فراهم کرده اند. 

مبحث ۲۴ که به عنوان سند رسمی کشور، مبنای عمل دستگاه های صدور پروانه، شهرداری ها، سازمان های نظام مهندسی، و طراحان و ناظران در حوزه معماری و شهرسازی قرار خواهد گرفت، در گام نخست در چهار فصل شامل: انطباق با زمین، انطباق کاربری انطباق کالبدی و سیما و منظر شهری تهیه شده است. و با توجه به ماهیت مبانی شهرسازی، ضوابط در دو دسته الزام آور و توصیه ای ارائه شده اند که بخش های الزامی آن مغایرتی با مصوبات شورای عالی شهرسازی و معماری و همچنین طرح های توسعه عمران مصوب ندارد. 

در پایان، این دفتر از تمامی اساتید، مهندسان، انجمن های مهندسی، سازمان های نظام مهندسی و کلیه دست اندرکاران صنعت ساختمان، که نظرات نگارشی و تخصصی خود را در ارتباط با پیش نویس این مبحث ارسال نموده اند به ویژه از همکاری شورای مرکزی سازمان نظام مهندسی ساختمان و معاونت شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی صمیمانه تشکر و قدردانی نموده و از هرگونه اظهار نظر، پیشنهاد و انتقاد استقبال و از آنها جهت انجام اصلاحات بعدی استفاده خواهد نمود. لذا عموم علاقه مندان می توانند با مراجعه به درگاه اینترنتی inbr.ir نسبت به ثبت نقطه نظرات خود اقدام نمایند. 

مدیر کل دفتر مقررات ملی و کنترل ساختمان

یک سکونتگاه؛ نظامی پیچیده از ترکیب یکپارچه زیر نظام هایی است که در چارچوبی کالبدی، به هم پیوند خورده اند. در این چارچوب، ساختمان یک واحد کالبدی پایه و وابسته به سکونتگاه بوده که می بایست در سازماندهی قواعد رابطه آن با سکونتگاه، به دو مسئله حیاتی توجه گردد: 

نخست؛ تنظیم یکپارچگی میان ساختمان و سکونتگاه که بر پایه اصول پایه زیر سازماندهی می گردد :

دوم؛ تنظیم پیوستگی تناسب فضایی ساختمان و سکونتگاه طی زمان است. تنظیم پیوسته نظم، تناسب و هم پیوندی فضایی بین آنها از یک سو، سرعت و گستردگی تحول کالبدی ساختمانها از سویی دیگر؛ چالش همیشگی نظام مدیریت تحول کالبدی سکونتگاه است. بنابراین کنترل و هدایت هوشمندانه تحول سریع و گسترده تولید ساختمان برای تنظیم پیوسته قواعد نظم بین اجزا و سکونتگاه بسیار حیاتی است. 

برای پاسخ به مسئله تنظیم یکپارچه و پیوسته تناسب فضایی بین ساختمان و سکونتگاه به الگوریتمی نیاز است که بتواند توانایی انطباق و هم افزایی ساختمان با سکونتگاه را همیشه در فرآیند دوسویه، تولید ساختمان و کنترل بخش عمومی، فراهم نماید. این الگوریتم، انطباق شهری ساختمان نام دارد. ساختمان در چهار لایه پایه شامل: زمین، کاربری، کالبد و منظر شهری با سکونتگاه منطبق می شود.