ذخیره سازی‌ آب مصرفی‌ بهداشتی‌، دست‌ کم‌ به‌ میزان نیـاز سـه‌ روز و متناسـب‌ بـا پیش‌بینی‌ شرایط‌ بحران صورت گیرد.

مخازن آب ذخیره در فضای‌ ایمن‌ قرار گیرند.

آب حداقلی‌ بهداشتی‌، در زمان بحران، از طریق‌ رایزر جداگانه‌ و انشعاب کـم‌آبـده، مجهز به‌ پمپ‌ جایگزین‌ متصل‌ به‌ برق اضطراری‌ تامین‌ گردد.

استفاده از لوله‌ های‌ چندلایه‌ (تا قطر موجود) و با رعایت‌ ضوابط‌ مبحـث‌ شـانزدهم‌ مقررات ملی‌ ساختمان ، توصیه‌ می‌شود.

در سامانه‌ ی‌ لوله‌ هـای‌ فـولادی‌، اسـتفاده از اتصـالات قابـل‌ انعطـاف، لـرزه گیرهـا، شیلنگ‌ های‌ خرطومی‌، اتصالات آکاردئونی‌ مقاوم در برابر آتش‌ یا حلقه‌ های‌ انبسـاطی‌ در لولـه‌ هـای‌ افقی‌ طویل‌ و در محل‌ تقاطع‌ لوله‌ها با دیوارهای‌ اصلی‌ لازم ‌است‌ ( شکل ۲۱-۷-۶ ).

تغذیه‌ شبکه‌ آبرسانی‌ بهداشـتی‌ از دو سـمت‌ جداگانـه‌ سـاختمان انجـام شـده و بوسیله‌ شیرآلات در هر طبقه‌ به‌ یکدیگر متصل‌ شوند.

شیرآلات قطع‌ سریع‌ مجهز به‌ ضربه‌ قوچ گیر در ورودی‌ و رایزرهـای‌ اصـلی‌ شـبکه‌ آبرسانی‌ ساختمان نصب‌ گردد.

ذخیره سازی‌ و نگهداری‌ آب آشامیدنی‌ به‌صـورت ایمـن‌ و یـا بسـته‌بنـدی‌ توصـیه‌ می‌شود.