بتن‌ غیرمسلح‌، به‌ علت‌ رفتار ترد، به‌تنهایی‌ مصالح‌ مناسبی‌ برای‌ سازه انفجـاری‌ نمـی‌ باشـد، امـا در ضخامت‌ و حجم‌ زیاد، برای‌ عملیات پدافندی‌ کاربرد دارد.

بتن‌ مسلح‌ به‌ طور ویژه ای‌ در برابر بارهای‌ انفجاری‌، آتش‌ و نفوذ ترکش‌ مقاومـت‌ مناسـبی‌ دارد و از مصالح‌ ممتاز برای‌ سازه های‌ مقاوم در برابر انفجار به‌ شمار می‌آید.

بتن‌ مسلح‌ در سازه های‌ مقاوم در برابر انفجار باید بر حسـب‌ اهمیـت‌ سـاختمان، عـلاوه بـر رعایـت‌ ضوابط‌ فصل‌ ۵ این‌ مبحث‌، ضوابط‌ شکل‌ پذیری‌ ویژه سازه های‌ انفجاری‌ را نیز برآورده نمایـد کـه‌ تـا تدوین‌ چنین‌ ضوابطی‌، می‌توان از ضوابط‌ شکل‌پذیری‌ ویـژه مبحـث‌ نهـم‌ مقـررات ملـی‌ سـاختمان استفاده کرد.

بهره گیری‌ از الیاف در بتن‌ یکی‌ از راه هـای‌ افـزایش‌ شـکل‌ پـذیری‌ بـتن‌ اسـت‌. بـه‌ منظـور کـاهش‌ تردشکنی‌ بتن‌ و ایجاد محیط‌ همگن‌ و همسان، رشته‌های‌ نازک نسبتاً و بلند الیاف در بتن‌ بـه‌ طـور یکنواخت‌ پخش‌ می‌ شوند. استفاده از الیاف در بتن‌، باعث‌ افزایش‌ مقاومت‌ خمشی‌، برشی‌ و کششی‌، مقاومت‌ در برابر بارهای‌ دینامیکی‌ بویژه بارهای‌ ضربه‌ ای‌، مقاومت‌ مقطع‌ در ترک خوردگی‌ و میـزان جذب انرژی‌ و هم‌ چنین‌ کاهش‌ در میزان انقباض، خزش و سایش‌ سطحی‌ و کاهش‌ نفـوذ پرتابـه‌هـا می‌شود.

قابلیت‌ انعطاف پذیری‌ بتن‌ الیافی‌ باعث‌ می‌ شود که‌ گسیختگی‌ ناگهانی‌ اتفاق نیفتـاده و از گسـترش ترک نیز جلوگیری‌ گردد. الیاف بلند و شکل‌ پذیر قابلیت‌ شکل‌ پذیری‌ مقطع‌ را بیشتر از الیاف تـرد و کوتاه افزایش‌ می‌دهند.

مصالح‌ بنایی‌ غیر مسلح‌ به‌ علت‌ تردشکنی‌ و عدم یکپارچگی‌، مصالح‌ مناسبی‌ برای‌ سازه هـای‌ مقـاوم در مقابل‌ انفجار نمی‌باشند.

مصالح‌ بنایی‌ مسلح‌، به‌ دلیل‌ جرم زیاد می‌ توانند برای‌ بارهای‌ انفجاری‌ حوزه دور، در ساختمان مورد استفاده قرار گیرند.

مسلح‌ نمودن دیوارهای‌ بنایی‌ با میلگردگذاری‌ داخلی‌ یا شبکه‌ سطحی‌ و بتن‌ پاشی‌، و یـا تسـلیح‌ بـا نوارهای‌ FRP انجام می‌شود. در این‌ خصوص باید به‌ مبحث‌ ۸ مراجعه‌ شود.

مصالح‌ سنگدانه‌ ای‌ ریز و خاک، به‌ علت‌ قابلیت‌ استهلاک انرژی‌ بارهای‌ انفجاری‌، می‌ توانند به‌ صورت کیسه‌ ای‌ برای‌ ساخت‌ فضاهای‌ امن‌ سطحی‌ و حفاظت‌ جنبی‌ ساختمان‌ها در کارهای‌ پدافندی‌ مورد استفاده قرار گیرند. در صورت اضافه‌ شدن سیمان و آهک‌ به‌ این‌ مصالح‌، کیسه‌ هـای‌ خـاک پـس‌ از جذب رطوبت‌ و گیرش، استحکام و یکپارچگی‌ بیشتری‌ کسب‌ می‌نمایند.

با استفاده از مصالحی‌ نظیر ژئوگرید، خاک حالت‌ مسلح‌ پیدا کرده و دارای‌ یکپـارچگی‌ و مشخصـات مکانیکی‌ برتری‌ خواهد شد.

فولادهای‌ ساختمانی‌ رده St 37 و St 52 از شکل‌ پذیری‌ کـافی‌ بـرای‌ طراحـی‌ انفجـاری‌ برخـوردار هستند. فولادهای‌ با مقاومت‌ بالاتر می‌توانند در موقعیـت‌هـای‌ مشـخص‌، نظیـر درهـای‌ انفجـاری‌ و پیچ‌‌ها استفاده شوند. به‌ طور کلی‌ سازه های‌ فولادی‌ مقاوم در مقابل‌ انفجار، باید بـر حسـب‌ اهمیـت‌ آن‌ها، علاوه بر رعایت‌ ضوابط‌ فصل‌ ۵ این‌ مبحث‌، ضوابط‌ شکل‌پذیری‌ ویژه سازه های‌ انفجـاری‌ را نیـز برآورده نمایند که‌ تا تدوین‌ چنین‌ ضوابطی‌، می‌توان از ضوابط‌ شکل‌پذیری‌ ویژه مبحث‌ دهم‌ مقررات ملی‌ ساختمان استفاده کرد.