بارهای‌ رایج‌، نظیر بار باد و بارهای‌ قائم‌، با آهنگ‌ آهسته‌ به‌ سازه وارد می‌شوند که‌ زمان تداوم بسیار بزرگتر از زمان تناوب سازه را دارا هستند.

در بارهای‌ انفجاری‌، اعمال بار و افزایش‌ تنش‌ در اعضاء، بسیار سریع‌ (درحـد چنـد ده میلـی‌ ثانیـه‌) اتفاق می‌ افتد. این‌ بارها به‌ صورت آنی‌ و گذرا هسـتند و زمـان تـداوم آن هـا در اکثـر مـوارد بسـیار کوتاهتر از زمان تناوب سازه می‌باشد.

در طراحی‌ انفجاری‌، پذیرش تسلیم‌ اعضا (از جنبه‌ ی‌ اقتصادی‌) ضروری‌ است‌. همچنانکه‌ عضـو، وارد محدوده فرا ارتجاعی‌ می‌ شود، جذب انرژی‌ انفجار با ایجاد تعادل بین‌ انرژی‌ انفجار در مقابـل‌ انـرژی‌ کرنشی‌ عضو، ادامه‌ می‌یابد.

مقدار انرژی‌ کرنشی‌ قابل‌ جذب توسط‌ سازه، تابعی‌ از ویژگی‌های‌ مکانیکی‌ مصـالح‌، جزییـات بنـدی‌ اعضا (شکل‌ پذیری‌) و مقدار تغییرشکل‌های‌ خمیری‌ مجاز می‌ باشـد. سـازه بایـد بتوانـد در محـدوده ارتجاعی‌، فرا ارتجاعی‌ و یا سایر مکانیزم های‌ میرایی‌، انرژی‌ حاصـل‌ از انفجـار را جـذب و مسـتهلک‌ نماید.

پاسخ‌ مصالح‌ تحت‌ بارگذاری‌ دینامیکی‌، به‌ طور محسوسی‌ متفاوت از بارگذاری‌ اسـتاتیکی‌ اسـت‌. در بارگذاری‌ سریع‌، مصالح‌ نمی‌ توانند با نرخ مشابه‌ بار وارده، تغییر شکل‌ دهنـد. ایـن‌ خاصـیت‌، باعـث‌ افزایش‌ تنش‌ تسلیم‌ و تنش‌ نهایی‌ قبل‌ از گسیختگی‌ می‌ شود. بطور کلی‌، هر چه‌ نرخ کرنش‌ بزرگتر باشد، مصالح‌ مقاومت‌ بیشتری‌ از خود نشان می‌دهند.

افزایش‌ مقاومت‌ مصالح‌، به‌ علت‌ بارگذاری‌ سریع‌، به‌ عضو اجازه می‌ دهد تا مقاومت‌ بیشـتری‌ نسـبت‌ به‌ حالت‌ استاتیکی‌ از خود نشان دهد. این‌ تاثیرات در طراحی‌ انفجاری‌، با استفاده از ضریب‌ افـزایش‌ دینامیکی‌ در نظر گرفته‌ می‌شود.