فشار دوخطی‌ وارد بر دیوار جلو مطابق‌ شکل‌ ۲۱-۳-۵ می‌باشد کـه‌ بـه‌ بـار مثلثـی‌ معـادل تبـدیل‌ می‌شود. حداکثر اضافه‌ فشار وارد بر دیوار مقابل‌ (جبهـه‌ مـوج) انفجـار ، معـادل فشـار بازتـاب (p _r مطابق‌ رابطه‌ ۲۱-۳-۲ ) می‌ باشد که‌ در زمان تسطیح‌ t _c (رابطه‌ ۲۱-۳-۶) به‌ فشار رکـود p _s ( رابطـه‌ ۲۱-۳-۷ ) می‌رسد.

$t_{c}=\frac{4S}{(1+R)C_{r}}$

p _s =p _so +C _d q _s

با توجه‌ به‌ فشار رکود (p _s )، زمان تسطیح‌ (t _c ) و زمان تداوم انفجار(t _d ) ، زمان تداوم موثر بـار مثلثـی‌ معادل از رابطه‌ ۲۱-۳-۸ به‌ دست‌ می‌آید.

$t_{e}=(t_{d}-t{c})\frac{p_{s}}{p_{r}}+t_{c}$

بار وارد بر دیوارهای‌ جانبی‌، به‌ علت‌ عدم وجود بازتاب موج، کمتر از بار دیوار مقابل‌ انفجـار اسـت‌ و مطابق‌ شکل‌ ۲۱-۳-۷ به‌ صورت مثلثی‌ می‌باشد.

مقدار اضافه‌ فشار حداکثر (p _a ) برابر است‌ با:

$p_{a}=C_{e}p_{so}+C_{d}q_{s}$

در ساختمان های‌ با سقف‌ مسطح‌ (شیب‌ کمتر از ۱۰ درجه‌) هنگامی‌ که‌ موج انفجار به‌ صورت افقـی‌ حرکت‌ می‌ نماید، بازتاب رخ نخواهد داد، در نتیجه‌ اضـافه‌ فشـار وارد بـر سـقف‌، هماننـد دیوارهـای‌ جانبی‌ مساوی‌ p _a در نظر گرفته‌ می‌شود.

فشار وارد بر دیوار پشت‌، مشابه‌ دیوارهای‌ جانبی‌ از رابطه‌ ۲۱-۳-۹ به‌ دست‌ می‌آید. در دیوار پشت‌، برای‌ محاسبه‌ ضریب‌ کاهش‌ C _e ، ارتفاع سازه (H) نیز به‌ طول سازه (L) اضافه‌ می‌شود و فشار وارده، معادل p _b در نظر گرفته‌ می‌شود.

بار دیوار پشتی‌ جهتی‌ مخالف‌ با بار دیوار جلویی‌ داشته‌ و در نتیجـه‌، نقـش‌ کاهنـده ای‌ در کـل‌ بـار جانبی‌ انفجار خواهد داشت‌. در این‌ راستا از اثرات دیوار پشتی‌ بر روی‌ رفتار کل‌ قـاب یـا سـاختمان در بسیاری‌ از اوقات و در جهت‌ اطمینان صرف نظر می‌ شود، لیکن‌، اجزای‌ نما و عناصر الحاقی‌ دیوار پشت‌، باید قادر به‌ تحمل‌ فشار یا مکش‌ حاصل‌ از انفجار باشند.

برای‌ بارگذاری‌ ساختمان‌ها تحت‌ انفجار تا ارتفاع ۱۵ متر از سطح‌ زمین‌، از مقادیر فشار معرفی‌ شده در بندهای‌ ۲۱-۳-۵-۱ تا ۴ ، استفاده می‌شود. برای‌ ارتفاع ۱۵ تا ۲۵ متر، از ۵۰ درصد ایـن‌ فشـار و برای‌ ارتفاع بالاتر، از ۱۰ درصد فشار مذکور استفاده می‌شود ( شکل‌ ۲۱-۳-۱۰ ).