تا حد امکان از پنجره های‌ کم‌تر و یا کوچک‌تر، استفاده شود.

استفاده از پنجره های‌ بزرگ، مشروط به‌ قـاب بنـدی‌ داخلـی‌ و تقسـیم‌ بـه‌ اجـزای‌ کوچک‌ و رعایت‌ تمهیدات ضروری‌ برای‌ جلـوگیری‌ از آسـیب‌رسـانی‌ شیشـه‌ هـا (ماننـد اسـتفاده از روکش‌های‌ چسبنده به‌ شیشه‌)، بلامانع‌ است‌.

ارتفاع پنجره‌ها تا جـایی‌ کـه‌ ممکـن‌ اسـت‌ بـه‌ سـقف‌ طبقـات نزدیـک‌ باشـد تـا ترکش‌های‌ ناشی‌ از خرد شدن شیشه‌ها به‌ افراد داخل‌ ساختمان برخورد نکند.

جنس‌ شیشه‌های‌ به‌ کار رفته‌ در پنجره‌ها باید از نوع لمینیت‌ (چندلایه‌) باشد تـا پس‌ از گسیختگی‌ قطعات خرد شده به‌ اطراف پرتاب نشوند.

- در نورگیرهای‌ (سقفی‌) ساختمان، باید از صفحات شفاف نشکن‌، به‌ جـای‌ شیشـه‌، استفاده شود.

قاب پنجره‌ها باید دارای‌ استحکام و مقاومت‌ بیشتری‌ از شیشه‌ها باشند. این‌ قابها باید با اتصال مناسب‌ به‌ اطراف متصل‌ شوند تا در صورت وقوع انفجار، قاب و شیشه‌های‌ متصـل‌ بـه‌ آن به‌ صورت یک‌ قطعه‌ منفرد به‌ داخل‌ پرتاب نشوند.

چهارچوب پنجره‌ها به‌ سازه بایدکاملاً مهار شوند.

مهاربندی‌‌ها و چهارچوب های‌ جداره خارجی‌ به‌ سازه در ترکیب‌ با بازشـوها(درهـا، کرکره‌ها و دیگر بازشوها)، باید برای‌ تحمل‌ فشار بازتاب ( بند ۲۱-۳-۳-۳ )، طراحی‌ شوند.

درهای‌ ورودی‌ ساختمان مراکز تجمع‌ و پنجره ها، باید به‌ سمت‌ خارج باز شوند (بـا رعایت‌ عقب‌نشینی‌ لازم در معابر عمومی‌).

چارچوب درهای‌ ورودی‌ (و سایر چارچوب ها) باید با بتن‌ مناسـب‌ پرشـده و دارای‌ اتصال لازم به‌ سازه باشند.