مسیرهای‌ دسترسی‌ باید به‌ نحوی‌ طراحی‌ شوند که‌ با حداقل‌ نمودن تداخل‌ حرکت‌ عابرین‌ پیاده و وسایل‌ نقلیه‌، کارایی‌ به‌ حداکثر برسد.

طراحی‌ هندسی‌ مسیرهای‌ محوطه‌ باید به‌گونـه‌ای‌ باشـد کـه‌ تقـاطع‌ اضـلاع، نـرم (منحنی‌) و فاقد زوایای‌ تند باشند و مسیریابی‌ اضطراری‌ در آن‌ها، به‌ سادگی‌ صورت گیرد.

تا حد امکان، ریزش آوار و شیشه‌ نباید موجب‌ انسداد مسیرهای‌ دسترسی‌ و ایجـاد خطر برای‌ افراد شود (حریم‌ آوار رعایت‌ شود).

در حاشیه‌ مسیرهای‌ پیاده و سواره رو، حـداقل‌ یـک‌ ردیـف‌ درخـت‌ در ترکیـب‌ بـا پشته‌ی‌ خاکی‌ چمن‌کاری‌ شده و یا جعبه‌ گلدان، طراحی‌ و اجرا شود.

در طراحی‌ شبکه‌ سوارهرو داخـل‌ مجموعـه‌هـای‌ زیسـتی‌ بـا بـیش‌ از ۲۰۰ واحـد مسکونی‌ (یا معادل آن) به‌ بالا، لازم است‌ حداقل‌ یک‌ مسیر دسترسی‌ محوری‌ سواره رو متناسـب‌ بـا ترافیک‌ زمان بحران (بویژه حمله‌ هوایی‌) پیش‌بینی‌ شود. حریم‌ آوار ساختمان‌های‌ مجاور این‌ مسیر، نصف‌ ارتفاع آن‌ها است‌.

معابر پیاده باید فاقد ناهمواری‌، برآمـدگی‌ و سـطوح لغزنـده باشـند و از بکـاربردن مصالح‌ کندکننده حرکت‌ در آن‌ها خودداری‌ شود.

برای‌ سهولت‌ حرکت‌ در مواقع‌ بحران ناشی‌ از تهدیدات، هر آنچـه‌ سـرعت‌ گریـز از خطر را محدود نماید، باید از طرح محوطه‌ حذف شده و یا مناسب‌سازی‌ شود.

ابعاد پله‌ها در فضای‌ باز، برای‌ حفظ‌ ایمنی‌ و راحتی‌، باید به‌ صورت زیر باشند:

شیبراهه‌ نباید بیش‌ از ۵ درصد شیب‌ داشته‌ باشد. عرض آن باید بیش‌ از 1/8 متـر بوده و کف‌ آن زبر باشد.

برای‌ خروج افراد از ساختمان، طراحی‌ معبر (کانال) تأسیسـاتی‌ آدمرو و مقـاوم در برابر موج انفجار (موضوع بنـد ۲۱-۳-۳-۳ )، در همـاهنگی‌ بـا مهنـدس تأسیسـات، الزامـی‌ اسـت‌.

این‌گونه‌ معابر باید قابلیت‌ گذر تأسیسـات اصـلی‌ و زیرسـاخت‌هـا (موضـوع بنـد ۲۱-۷-۲-۸-۳ ) را داشته‌ و خروجی‌های‌ متعدد به‌ محوطه‌ در آن پیش‌بینی‌ شود.