در فضاهای‌ باز، باید مکان‌ها و دیوارک هایی‌ به‌ عنوان جانپناه ایجادگردد. ( شـکل‌ ۲۱-۲-۲ )

اجزای‌ فضاهای‌ باز باید براساس اصل‌ انعطاف پذیری‌ و با عملکردهای‌ چند منظوره، طراحی‌ شوند به‌ نحوی‌ که‌ در شرایط‌ عادی‌، امکان فعالیت‌های‌ معمول را فراهم‌ نموده و در شـرایط‌ بحرانی‌، به‌ عملکردهای‌ اضطراری‌ اختصاص یابند. ( شکل‌ ۲۱-۲-۳ )

در عناصر و اجزای‌ مبلمان شهری‌، تا حد امکان از احـداث و ایجـاد لبـه‌هـای‌ تیـز گوشه‌ (تا ارتفاع ۲ متری‌ از زمین‌)، جلوگیری‌ شود.

به‌ منظور انجام عملیـات امـداد و نجـات، مکـانهـایی‌ در فضـای‌ بـاز بـا عملکـرد چندمنظوره پیش‌بینی‌ شود که‌ تا حد امکان دارای‌ ویژگی‌های‌ زیر باشند:

در مجموعه‌ های‌ زیستی‌ و هر محله‌ شهری‌، در حد امکان باید محل‌ های‌ مناسـبی‌ برای‌ عملیات امداد و نجات، با امکانات فرود بالگرد، پیش‌بینی‌ شوند.

جانمایی‌ ساختمان در خیابان های‌ باریک‌ و یک‌ طرفه‌، به‌ نحوی‌ که‌ عملیات امـداد و نجات با اخلال و تأخیر مواجه‌ شود، مجاز نمی‌باشد.

در کلیه‌ ساختمان‌هایی‌ که‌ در خیابان های‌ باریک‌ و یک‌ طرفه‌ قـرار دارنـد و امکـان تعریض‌ معابر دسترسی‌ وجود ندارد، تجهیزات اطفاء حریق‌ در داخل‌ مجموعه‌ باید به‌ نحـوی‌ تـأمین‌ گردد که‌ تأخیر و کندی‌ عملیات امداد و نجات و اطفاء خودروهای‌ آتش‌نشانی‌ را جبران نماید.

محوطه‌ تا حد امکان باید از چمن‌ و یا درخت‌ و گیاه مناسب‌ پوشیده شـود. نصـب‌ سنگ‌ های‌ بزرگ تزئینی‌، که‌ ایجاد نوعی‌ جان پناه مقاوم می‌ نمایند، در صورت نداشـتن‌ گوشـه‌ هـای‌ تیز، بلامانع‌ است‌.