در این‌ بخش‌، الزامات استفاده از روشنایی‌ طبیعی‌ برای‌ فعالیت‌ افرادی‌ که‌ دارای‌ توانایی‌های‌ بصری‌ معمولی‌ هستند، در فضای‌ داخل‌ ساختمان‌های‌ متداول و تأمین‌ آسایش‌ روشنایی‌ برای‌ افـراد ارائـه‌ شده است‌. میزان روشنایی‌ طبیعی‌ در فضای‌ داخـل‌ بـه‌ مقـدار نـور وارد شـده از بازشـوها و میـزان انعکاس سطوح داخلی‌ بستگی‌ دارد.

مقادیر حداقل‌ و پیشنهادی‌ شدت روشنایی‌ بـرای‌ فضـاهای‌ داخلـی‌ سـاختمانهـا بـا کـاربری‌هـای‌ مختلف‌ در مبحث‌ ۱۳ مقررات ملی‌ ارائه‌ شده است‌. چنانچه‌ شدت روشـنایی‌ بـرای‌ کـاربری‌هـا و یـا فضاهای‌ خارج از موارد و جداول مذکور، موردنیاز باشد، شدت روشنایی‌ پیشـنهادی‌ اسـتانداردهای‌ معتبر بین‌المللی‌ ، ملاک انتخاب خواهد بود.

جداول شدت روشنایی‌ مذکور، برای‌ شرایط‌ بینایی‌ عادی‌ کاربرد دارند. در صورتی‌ که‌ شرایط‌ بینایی‌ فرد کمتر از حد عادی‌ باشد، مقدار شدت روشنایی‌ با مقادیر جداول مزبور تفاوت خواهند داشت‌.

شدت روشنایی‌ موردنیاز فضاهای‌ داخلی‌ ساختمان می‌تواند توسط‌ روشنایی‌ طبیعی‌ یا مصنوعی‌ و یا ترکیبی‌ از هر دو تأمین‌شود. فضاهایی‌ که‌ الزاماً به‌ نور طبیعی‌ نیاز دارند، باید حداقل‌ دارای‌ یک‌ یا چند سطح‌ نورگذر و در انطباق با فصل‌ ششم‌ مبحث‌ چهارم مقررات ملی‌ ساختمان باشند.

میزان شدت روشنایی‌ و یکنواختی‌ روشنایی‌ باید در ارتفاع سطح‌ کار تعیین‌ شود. ممکـن‌ اسـت‌ در برخی‌ فضاها سطح‌ گسترده ای‌ وجود داشته‌ باشند، مانند کف‌ یـک‌ راهـرو. در ایـن‌ صـورت، مقـدار شدت روشنایی‌ باید روی‌ تمام آن سطح‌ گسترده تأمین‌ شود.

در صورتی‌ که‌ روشنایی‌ طبیعی‌ فضا با پنجره و یا نورگیر سقفی‌ تأمین‌ گردد، فاصله‌ پنجره‌ها و یـا نورگیرها و ارتفاع سقف‌ باید به‌ نحوی‌ باشد که‌ یکنواختی‌ روشنایی‌ در فضای‌ داخل‌ تأمین‌ شود.