محاسبه میزان بارهای سرمایش و گرمایش باید بر اساس الزامات مبحث چهاردهم مقررات ملّی ساختمان انجام شود.

در تمامی ساختمانهای غیرمسکونی با مساحت تهویه شونده بیش از ۳۰۰۰ متر مربع در تمام اقلیم ها استفاده از تأسیسات سرمایش و گرمایش مرکزی الزامی است.

در تمامی ساختمان های مسکونی دارای بیش از ۳۰ واحد و یا مساحت تهویه شونده بیش از ۳۰۰۰ متر مربع در تمام اقلیم ها استفاده از تأسیسات سرمایش و گرمایش مرکزی الزامی است.

در محاسبه بارهای سرمایش و گرمایش باید میزان انرژی حاصل از سامانه بازیافت انرژی ^{( ۱ )} محاسبه شده و از بار کل کسر شود.

در محاسبه حداکثر بار سرمایش و گرمایش باید اینرسی حرارتی ^{( ۲ )} جرم داخلی ساختمان (شامل پوسته مجاور فضای کنترل شده اعم از دیوار، سقف، کف، تجهیزات و مبلمان ثابت) محاسبه و از حداکثر بار اولیه کسر شود.

حداکثر ظرفیت تولید همزمان تمامی دستگاه های سرمایش و گرمایش نباید از میزان ظرفیت حرارتی اولیه، پس از کسر بازیافت انرژی و ظرفیت جرم حرارتی داخلی بیشتر باشد.

در صورت استفاده از سامانه های ذخیره انرژی حرارتی ^{( ۳ )} مانند بانک یخ ^{( ۴ )} ، توان کل تولید سرمایش و گرمایش ساختمان باید پس از کسر ظرفیت حرارتی این سامانه ها محاسبه شود.

در محاسبه ظرفیت و نحوه تولید و کنترل سرمایش و گرمایش، علاوه بر وضعیت بار کامل ^{( ۵ )} ، باید شرایط کنترل، میزان تولید و توزیع در حالتهای بار جزئی ^{( ۶ )} برای وضعیت های %۷۵، %۵۰ و %۲۵ بار کل، به طور مستقل محاسبه شده و شرایط بارجزئی این حالات مانند ساختمان های جداگانه در دفترچه محاسبات به طور کامل شرح داده شود.

در بخش هایی از ساختمان که به دلیل نوع فعالیت بدون وقفه تحت بار کامل قرار دارند (مانند دیتا سنترها) در صورت دارا بودن سامانه سرمایش و گرمایش کاملاً مستقل از سایر بخش ها، انجام محاسبات بار جزئی الزامی نیست.

با توجه به اطلاعات اقلیمی محل ساختمان، باید ساعات بدون نیاز به سرمایش و گرمایش تعیین شده و بر این اساس، بارهای جزئی بین فصلی با استفاده از سامانه تزریق هوای تازه مستقیم ^{( ۷ )} محاسبه و از بار کلی یا جزئی آن ساعات کسر شود. در حداکثر ساعات ممکن باید از سامانه هوای تازه مستقیم استفاده شود.

در طراحی سامانه های سرمایش، حداقل دمای تنظیمی داخل باید ۲۵ درجه سانتی گراد در نظر گرفته شود.

در طراحی سامانه های گرمایش، حداکثر دمای تنظیمی داخل باید ۲۱ درجه سانتی گراد در نظر گرفته شود.

اعمال هرگونه ضریب اصلاحی افزایشی به ظرفیت طراحی سامانه های سرمایش و گرمایش مطلقاً ممنوع است.

در صورت استفاده از چند چیلر، بویلر یا مبدل حرارتی به صورت همزمان، محاسبه اولویت شروع به کار، تنظیم ظرفیت، نقطه بهینه ورود و خروج هر دستگاه و سناریوی کنترل ورود و خروج باید در دفترچه محاسبات به جزئیات بیان شود.

در انتخاب تعداد بهینه چیلر و بویلر باید محاسبات نقطه بهینه مصرف بر اساس سناریوی انفرادی و یا تجمیعی و ورود و خروج، محاسبه و در دفترچه محاسبات درج شود.

استفاده از انواع چیلرهای جذبی تک اثره تنها در صورتی مجاز است که برای تأمین حرارت مورد نیاز از منبعی غیر از شبکه سراسری گاز و برق و منابع انرژی تجدیدناپذیر (مانند آبگرمکن خورشیدی، آب گرم حاصل از CHP و ...) استفاده شود.

بر اساس مبحث هفدهم مقررات ملّی ساختمان (سامانه گاز طبیعی در ساختمان) برای ساختمانهای تجاری بالای ۶۰ متر پیش بینی گرمایش متمرکز الزامی است. طراحی و استفاده از اسپیلت برای گرمایش به علت مصرف برق بالا و تعداد باز و بسته شدن زیاد درهای ساختمانهای تجاری ممنوع است. همچنین تعبیه اتاقکی برای قرارگیری سامانه های گرمایشی مرکزی در نقشه های معماری الزامی است.

اختلاف دمای آب رفت و برگشت ( $\Delta T$) در چیلرها نباید از ۵٫۶ درجه سانتی گراد کمتر باشد.

 اختلاف دمای آب رفت و برگشت ( $\Delta T$) در بویلرها نباید از ۱۰ درجه سانتی گراد کمتر باشد.

طراحی و نصب سامانه بازیافت حرارت ^{( ۸ )} با قابلیت بازیافت حداقل %۷۰ از حرارت حاصل از گازهای احتراق بر روی دودکش بویلرهای با ظرفیت بیش از سه میلیون Btu/h الزامی است.

طراحی و نصب سامانه بازیافت حرارت برای دستگاه های هواساز ^{( ۹ )} با میزان هوای تازه بیش از %۷۰ یا با ظرفیت تأمین هوای بیش از ۵۰۰۰ فوت مکعب بر دقیقه ^{( ۱۰ )} یا اختلاف دمای بیش از ۵ درجه  سانتی گراد میان هوای ورودی و خروجی الزامی است.

سامانه بازیافت حرارت هواسازها باید حداقل قابلیت بازیافت ۵۰% از دمای هوای خروجی ^{( ۱۱ )} و انتقال آن به هوای تازه ^{( ۱۲ )} ورودی را دارا باشند.

نصب سنسورهای سنجش گازهای گلخانه ای مانند دی اکسید کربن، مونواکسید کربن و گازهای سمی حاصل از احتراق بر روی خروجی دودکش بویلرهای با ظرفیت بیش از سه سه میلیون  Btu/h الزامی است.

نصب سایبان برای تمامی کندانسورهای کولرهای گازی و کولرهای آبی الزامی است.

در صورت نصب پکیج در فضای آزاد، برای جلوگیری از هدر رفت گرما، محفظه جدا کننده باید عایق با ضخامت حداقل ۱۳ میلی متر، را دارا بوده و همچنین دارای دودکش دو جداره یا دودکش ساختمانی با قابلیت تأمین هوا، تنها به میزان مورد نیاز پکیج باشد.

رعایت حداقل بازدهی تجهیزات سرمایش و گرمایش مرکزی بر اساس مقادیر زیر الزامی است (جدول ۱۹-۵-۳):

و رعایت حداقل بازدهی تجهیزات سرمایش و گرمایش غیر مرکزی بر اساس مقادیر زیر الزامی است(جدول ۱۹-۵-۴):