میزان انرژی مصرفی هر حامل معادل مقدار خوانش شده از کنتورهای مورد تأیید شرکت های توزیع و یا نهاد قانونی مسئول است. 

ملاک مصرف انرژی الکتریکی، عدد نمایش داده شده توسط کنتورهای مورد تأیید شرکت توزیع برق و یا نهاد قانونی مسئول بر اساس کیلووات ساعت است و نیازی به تبدیل این عدد به انرژی پایه و اعمال ضرایب نیست. 

میزان مصرف انرژی سایر حامل ها مانند گاز، گازوئیل و غیره نیز براساس خوانش کنتورهای مورد تأیید شرکت ملّی گاز و شرکت توزیع فرآورده های نفتی و یا نهاد قانونی مسئول است. تمامی حامل های انرژی به غیر از برق دریافت شده از شبکه سراسری، باید با اعمال ضریب متوسط ارزش حرارتی آن حامل، به کیلووات ساعت تبدیل شوند. 

پس از تبدیل تمامی مقادیر انرژی مصرف شده به کیلووات ساعت، مجموع تمامی مصارف یک دوره ۳۶۵ روزه یا یک سال شمسی را بر مساحت فضای کنترل شده ^(۱) بنا تقسیم کرده و شدت مصرف انرژی ساختمان مورد نظر بر مبنای کیلووات ساعت بر متر مربع در سال ( $kWh/m^۲.yr$) به دست می آید. 

برای تبدیل ارزش حرارتی ناخالص گاز مصرفی به کیلووات ساعت، باید مقدار مصرف بر حسب متر مكعب خوانش شده از کنتور گاز را در عدد ۹٫۴ ضرب کرد. ^(۲)

برای تبدیل ارزش حرارتی میزان گازوئیل مصرفی به کیلووات ساعت، باید مقدار مصرف بر حسب لیتر خوانش شده از کنتور گازوئیل را در عدد ۹٫۲ ضرب کرد. در خصوص دیزل ژنراتورها علاوه بر میزان گازوئیل مصرفی، ثبت میزان کیلووات ساعت برق تولیدی نیز الزامی است، اما ملاک محاسبه گازوئیل، در شدت مصرف انرژی ساختمان، ارزش حرارتی به کیلووات ساعت بوده و میزان برق تولیدی ملاک عمل نخواهد بود. 

در صورت استفاده از نیروگاه های تولید همزمان حرارت و برق (CHP) ^(۳) یا تولید همزمان برودت، حرارت و برق (CCHP) ^(۴) با استفاده از سوخت فسیلی، در صورتی که بازدهی خالص حرارتی نیروگاه بیش از %۷۰ و بازدهی حرارتی ناخالص در شرایط متوسط دمای سالانه در محل نیروگاه نیز بیش از %۸۰ باشد، می توان به جای محاسبه ارزش حرارتی سوخت مصرفی، میزان برق تولیدی در محاسبات شدت مصرف انرژی ساختمان را در نظر گرفت. در صورت عدم تأمین بازدهی های مذکور، ارزش حرارتی گاز طبیعی مصرفی، محاسبه خواهد شد.