بست‌ و تکیه‌گاه باید در برابر وزن لوله‌ و سیال داخل‌ آن (آب مصرفی‌، فاضلاب، آب باران) مقاوم باشد.

بست‌ و تکیه‌گاه، علاوه بر وزن لوله‌ و سیال داخل‌ آن، باید در برابر دیگر بارهای‌ وارده (عایق‌، انقباض،انبساط، باد و غیره )تا حد کافی‌ مقاوم باشد.

در نقاط زلزله‌ خیز، بست‌ و تکیه‌گاه باید به‌ ترتیبی‌ که‌ در مبحث‌ ششم‌ از مقررات ملّی‌ ساختمان مقرر شده، در برابر نیروهای‌ حاصل‌ از زلزله‌ مقاوم باشد.

مصالح‌ ساخت‌ بست‌ و تکیه‌گاه باید در برابر اثر خوردگی‌ محیط‌ نصب‌ مقاوم باشد.

(۱) اتصال بست‌ به‌ لوله‌ باید به‌ ترتیبی‌ باشد که‌ تماس مستقیم‌ مصالح‌ بست‌ و سطوح خارجی‌ لوله‌ موجب‌ ایجاد اثر گالوانیک‌ نشود.

(۲) اتصال بست‌ به‌ لوله‌ باید به‌ ترتیبی‌ باشد که‌ سطوح خارجی‌ لوله‌ آسیب‌ نرساند.

اتصال تکیه‌گاه به‌ دیوارها و سقف‌ها و دیگر اجزای‌ سازه ای‌ ساختمان باید به‌ ترتیبی‌ باشد که‌ به‌ این‌ اجزا آسیب‌ نرساند.

(۱) اتصال تکیه‌گاه به‌ دیوارها و سقف‌های‌ ساختمان، که‌ برای‌ مقاومت‌ در مدت معینی‌ در برابر آتش‌ طراحی‌ شده اند، باید با استفاده از مصالحی‌ صورت گیرد که‌ به‌ همین‌ اندازه در مقابل‌ آتش‌ مقاوم باشند.

لوله‌های‌ فاضلاب و آب باران باید برای‌ جلوگیری‌ از حرکت‌ طولی‌ مهار شوند.

(۱) در نصب‌ این‌ لوله‌ها در صورتی‌که‌ قطر لوله‌ بیش‌ از ۱۰۰ میلی‌متر (۴ اینچ‌) باشد در هر تغییر قطر بیش‌ از دو اندازه، باید مهار شوند.

در مواردی‌ که‌ لوله‌ افقی‌ در معرض حرکات طولی‌ ناشی‌ از انقباض و انبساط باشد بست‌ و تکیه‌گاه لوله‌ باید از نوع آویز و امکان حرکت‌ آونگی‌ را داشته‌ باشد.

در نقاط ثابت‌، بست‌ و تکیه‌گاه لوله‌های‌ افقی‌ یا قائم‌ باید از نوع مهار باشد.