آب گرم کن باید ظرفیت لازم برای تأمین آبگرم مصرفی ساختمان را داشته باشد.

آب گرم کن باید گواهی ساخت و آزمایش از یک مؤسسه دارای صلاحیت قانونی داشته باشد.

ساخت آبگرمکن باید مطابق استانداردهای جدول ۱۴-۷-۲-۲ "ب" باشد.

آب گرمکن باید طبق دستورالعمل کارخانه سازنده نصب گردد. فاصله آب گرم کن با دیوارهای اطراف باید دست کم ۳۰۰ میلیمتر (۱۲ اینچ) باشد. در نصب آب گرمکن گازی باید علاوه بر دستورالعمل کارخانه سازنده، استانداردهای شرکت ملی گاز ایران نیز رعایت شود.

آب گرمکن در جایی باید نصب شود که بدون تخریب اجزای دایمی ساختمان، قابل برداشتن باشد.

لوله کشی آب سرد و گرم و تخلیه شیر اطمینان آب گرمکن باید طبق الزامات مندرج در « مبحث شانزدهم، تأسیسات بهداشتی » انجام شود.

(۱) لوله تخلیه شیر اطمینان و لوله تخلیۀ آب گرمکن نباید مستقیماً به شبکه فاضلاب متصل شود.

دودکش آب گرمکنهای نفت سوز و گاز سوز باید با رعایت الزامات فصل یازدهم این مبحث طراحی و اجرا شود.

هوای احتراق آب گرمکنهای نفت سوز و گاز سوز باید با رعایت الزامات فصل نهم این مبحث تأمین شود.

گاز سوخت آب گرمکن گازی باید طبق الزامات مندرج در « مبحث هفدهم، لوله کشی گاز طبیعی » لوله کشی شود.

کابل کشی برق و سیستم کنترل آب گرمکن برقی باید با رعایت الزامات « مبحث سیزدهم ، طرح و اجرای تأسیسات برقی ساختمانها » طراحی و اجرا شود.

آب گرمکن باید مجهز به کنترل کننده خودکار دما مطابق استاندارد ساخت باشد. کنترل کننده دمای آب گرمکن گازی باید مورد تأیید "شرکت ملی گاز ایران" باشد.

آب گرمکن گازی فوری باید به کنترل کننده دما، شیر خودکار کنترل جریان گاز ، و سیستم جرقه زن و نظارت بر شعله مطابق استاندارد ملی ISIRI 1828 ، مجهز باشد.

آب گرمکن باید مجهز به شیر اطمینان فشار و دما، با فشار تنظیم شده ۱۰۳۵ کیلوپاسکال (۱۵۰ پوند بر اینچ مربع) و دمای تنظیم شده ۹۹ درجه سلسیوس (۲۱۰ درجه فارنهایت)، باشد. نصب هرگونه شیر بر روی لوله خروجی شیراطمینان مجاز نیست. انتهای لوله تخلیه شیر اطمینان باید بدون دنده باشد و تا ۳۰۰میلیمتری (۱۲ اینچ) کف اتاق محل نصب ادامه یابد. اتصال این لوله به شبکه فاضلاب ساختمان مجاز نیست.

اگر آب گرمکن علاوه بر تهیه و ذخیره آبگرم مصرفی، برای گرم کردن ساختمان هم به کار می‌رود، باید بوسیله سازنده برای این منظور توصیه شده باشد و دارای گواهی ساخت و آزمایش باشد.

ظرفیت آب گرمکن که برای تهیه آبگرم مصرفی و نیز گرم کردن ساختمان به کار می‌رود، باید به اندازه‌ای باشد که بار گرمایی ساختمان موجب کاهش دمای آب گرم مصرفی مورد نیاز نشود.

در آب گرم کنهای ویژه تهیۀ آبگرم مصرفی و تأمین انرژی گرمایی ساختمان، باید مدارهای لوله کشی آبگرم مصرفی و آب گرمکنندۀ ساختمان مستقل و جدا از هم باشند.

دستگاه مشترک تهیه آبگرم مصرفی و آب گرم کننده ساختمان باید مجهز به سیستم کنترل دمای آبگرم مصرفی باشد تا با وجود نیاز به دمای بالاتر برای گرم کردن ساختمان، دمای آب گرم مصرفی بیش از ۶۰ درجه سلسیوس (۱۴۰ درجه فارنهایت) نشود.