لوله کشی در کفهای بتنی

لوله‌های سیستم تبرید که در کفهای بتنی نصب شده اند، باید درون داکت قرار بگیرند. لوله‌ها باید برای جلوگیری از آسیبهای ناشی از ارتعاش، تنش و خوردگی، عایق بندی و مهار شوند.

لوله‌های سیستم تبرید به جز در موارد زیر نباید از کف، سقف و یا بام عبور کنند:

(۱) لوله هایی که طبقه زیرزمین را به طبقه اول ساختمان مرتبط می‌کنند.

(۲) لوله هایی که بالاترین طبقه ساختمان را به اتاقک تجهیزات یا موتورخانه روی بام مرتبط می‌کنند.

(۳) لوله هایی که دو طبقه مجاور تحت پوشش یک سیستم تبرید را به هم مرتبط میکنند.

(۴) لوله‌های سیستم تبرید مستقیم که مقدار مبرد آن از مقادیر جدول (۱۴-۱۳-۲-۳) برای کوچکترین فضای اشغال شده (که لوله‌ها از آن عبور می‌کنند) فراتر نمی رود.

به جز در موارد صنعتی، لوله هایی که تجهیزات مکانیکی مختلف را به هم مرتبط میکنند در مواردی که مقدار مبرد در آن‌ها از جدول (۱۴-۱۳-۲-۳ ) فراتر می‌رود؛ به یکی از دو صورت زیر باید اجرا شوند:

(۱) لوله‌ها در داخل شفت کاملا گازبند و مقاوم در مقابل آتش، یا شفت دارای بازشو به طبقات تحت پوشش سیستم تبرید قرار داشته باشند.

(۲) لوله‌ها در خارج از ساختمان در فضائی قرار داشته باشند که با هوای آزاد بیرون یا فضای تحت پوشش سیستم تبرید در ارتباط باشد مشروط بر این که این فضا به عنوان شفت هوا، پاسیو ویا فضای مشابه دیگر استفاده نشود.

لوله کشی باید در داخل لوله یا کانال سخت و یا قابل انعطاف قرار گیرد.

(۱) قطعاتی از لوله کشی بین واحد تقطیر و نزدیکترین رایزرها، به شرطی که طول کلی آن بیش از ۱۸۰۰ میلیمتر (۶ فوت) نباشد، لازم نیست در داخل لوله یا کانال حفاظت شود.

لوله کشی سیستم تبرید که دمای سطح خارجی آن در شرایط کار عادی، کمتر از نقطه شبنم هوای مجاور است و در نقاطی نصب می‌شود که چگالش بخار آب موجود در هوا موجب خطر و آسیب رساندن به افراد یا دستگاه‌های برقی یا هر تجهیزات دیگر است، باید با روشهای مورد تأیید حفاظت شوند تا از زیانهای آن جلوگیری شود.

لوله کشی سیستم تبرید باید به موازات دیوارها، سقف و کف انجام شود.

لوله کشی سیستم تبرید باید در مسیری اجرا شود که اتصالات آن همواره امکان بازدید و دسترسی داشته باشند.