دسترسی: ورود به موتورخانه باید منحصر به فرد یا افراد مسئول باشد. لازم است که بر روی در یا درهای ورودی موتورخانه، جمله «ورود افراد متفرقه ممنوع» ثبت شود.

موتورخانه باید با ابعاد مناسب باشد و دستگاه‌های آن نیز به گونه‌ای استقرار یابد که فضای کافی برای دسترسی به آن‌ها، با رعایت الزامات مندرج در « فصل سوم- مقررات کلی » این مبحث، فراهم باشد.

(۱) در صورت نصب دستگاه هایی در فضای بالای مسیرهای تردد درون موتورخانه، لازم است در زیر آن‌ها، فضایی دست کم به ارتفاع ۲/۲۰ متر (۶/۶ فوت)، برای آمد و شد وجود داشته باشد.

درهای موتورخانه باید از نوع خود بسته شو، بی خطر و هوابند باشد و به سوی بیرون فضای موتورخانه باز شود.

موتورخانه نباید بازشوهایی به فضاهای دیگر ساختمان داشته باشد، تا امکان نفوذ مبرد نشت یافته احتمالی به فضاهای دیگر ساختمان، فراهم نباشد.

(۱) نصب بازشو برای راه فرار از موتورخانه مجاز است.

(۲) اگر در موتورخانه، کانال هوا یا دستگاه هوارسان با فشار داخلی کمتر از فشار هوای موتورخانه نصب می‌شود، باید جداره کانال و دستگاه کاملاً هوابند باشد تا مبرد نشت یافته احتمالی، از طریق آن وارد کانال هوا یا دستگاه نشود.

(۳) تعبیه دریچه‌های بازدید و دسترسی بر روی کانالهای هوا و هوارسان در موتورخانه، به شرط درزبندی کامل، مجاز است.

موتورخانه تبرید باید مجهز به آشکارساز نشت مبرد، با اعلام خطر دیداری و شنیداری، باشد.

آشکارساز یا لوله نمونه گیری که هوا را به سمت آشکار ساز هدایت میکند، باید در محل هایی از موتورخانه نصب شود که مبرد نشت یافته احتمالی بیشترین غلظت را در آن محل‌ها خواهد داشت. آشکارساز و اعلام خطر آن باید در محل مورد تأیید نصب شود.

اعلام خطر آشکارساز باید، پیش از تجاوز غلظت مبرد نشت یافته از حد بالای میزان مبرد در محل کار (TLV-TWA) که در جدول (۱۴-۱۳-۲-۳) داده شده است، به کار افتد.

(۱) در صورتی که موتورخانه، طبق « (۱۴-۱۳-۵-۴) »، تعویض هوای دائمی داشته باشد، نصب آشکارساز برای سیستم تبرید آمونیاکی الزامی نیست.

برای اطمینان از عملکرد صحیح سیستم های آشکار ساز، اعلام خطر و تعویض هوای مکانیکی موتورخانه، باید طبق دستورالعمل کارخانه سازنده، آزمایش های دوره‌ای انجام شود.

دستگاه‌های با سوخت مایع یا گاز با شعله باز، که هوای احتراق را از فضای موتورخانه میگیرند، نباید در موتورخانه تبرید نصب شوند ، جز در موارد زیر:

(۱) نوع مبرد آب یا گاز کربنیک باشد؛

(۲) اگر هوای لازم برای احتراق سوخت دستگاه‌های داخل موتورخانه مستقیماً از طریق کانال از خارج گرفته شود و کانال در تمام مسیر کاملاً هوابند باشد، چنان که مانع نفوذ مبرد نشت یافته به فضای احتراق دستگاه گردد؛ یا آشکارساز نشت مبرد مستقیماً به سوخت پاش مربوط باشد تا در صورت نشت مبرد، به طور خودکار عمل احتراق نیز متوقف شود.

موتورخانه تبرید باید مجهز به سیستم تعویض هوای مکانیکی باشد. سیستم تهویه مکانیکی باید ظرفیت لازم برای تخلیه هوای موتورخانه به خارج را، در شرایط کار عادی و شرایط کار اضطراری، داشته باشد.

(۱) استفاده از هواکش چند سرعته یا نصب چند هواکش، برای تغییر مقدار هوای تخلیه، از شرایط اضطراری به شرایط عادی، مجاز است.

(۲) در صورت قرار داشتن سیستم تبرید در چهارطاقی یا اسکلت باز به هوای آزاد، و در فضایی به فاصله دست کم ۶ متر (۲۰ فوت) از هر بازشو ساختمان، تعویض هوا مجاز است مکانیکی یا طبیعی باشد. در تعویض هوای طبیعی، محل بازشوها باید با توجه به میزان غلظت مبرد، انتخاب شود . سطح مفید دهانه خروجی هوا از بازشو، نباید از مقدار زیر کمتر باشد:

F = سطح مفید و آزاد دهانه بازشو، برحسب متر مربع؛

G = جرم مبرد در بزرگترین سیستم تبرید در موتورخانه ، بر حسب کیلوگرم؛

تخلیه هوا

(۱) تخلیه هوای موتورخانه باید با رعایت الزامات « فصل پنجم - تخلیه هوا » انجام شود.

(۲) دهانه تخلیه مکانیکی هوای موتورخانه به خارج باید در محلی قرارگیرد که از مرز ملک دست کم ۶ متر ( ۲۰ فوت) فاصله داشته باشد.

هوای ورودی از بیرون

(۱) هم زمان با تخلیه هوای موتورخانه تبرید، باید هوای آزاد از بیرون جایگزین هوای تخلیه شده شود.

(۲) دهانه‌های ورود هوا از بیرون باید در محلی قرار گیرد که هوای تخلیه شده دوباره به موتورخانه باز نگردد.

(۳) سیستم تعویض هوای موتورخانه تبرید، شامل ورود هوا از بیرون و تخلیه هوا از درون، نباید با سیستم تعویض هوای فضاهای دیگر ساختمان مشترک باشد.

(۴) دهانه‌های ورود هوا باید دارای توری مقاوم در برابر خوردگی با چشمه‌های دست کم ۶/۵ میلیمتری ( $\frac{۱}{۴}$ اینچ) باشند.

مقدار تعویض هوا:

به جز سیستم تبرید آمونیاکی، سیستمهای تهویه هوای مکانیکی باید قادر به تعویض حداقل مقدار هوا در شرایط عادی و اضطراری به شرح ردیف های (۱۴-۱۳-۵-۴) "ت" (۱) و (۱۴-۱۳-۵-۴) "ت" (۲) باشند. حداقل مقدار تعویض هوا برای سیستم‌های آمونیاکی ۳۰ بار تعویض هوا در ساعت می‌باشد. استفاده از فنهای متعدد و یا فنهایی با سرعت متغیر جهت تامین جریان مورد نیاز هوا در شرایط اضطراری و کاهش آن در شرایط عادی، مجاز است.

(۱) مقدار تعویض هوا در شرایط کار عادی

هنگام حضور کارکنان در موتورخانه تبرید، مقدار تخلیه هوای مکانیکی نباید از بیشینه ارقام زیر کمتر باشد:

- ۰/۰۰۲۵ متر مکعب در ثانیه برای هر متر مربع (۰/۵ فوت مکعب در دقیقه به ازای هر فوت مربع) از سطح موتورخانه؛

- ۰/۰۰۹ متر مکعب در ثانیه (۲۰ فوت مکعب در دقیقه) برای هر نفر؛

- به میزانی که افزایش دمای هوای موتورخانه ناشی از کار همه دستگاه‌های گرمازا، نسبت به دمای هوای خارج، بیش از ۱۰ درجه سلسیوس (۱۸ درجه فارنهایت) نشود.

(۲) مقدار تعویض هوا در شرایط اضطراری

هنگام اعلام خطر آشکارساز، حجم تخلیه مکانیکی هوا در واحد زمان (Q)، بسته به جرم مبرد در بزرگترین قسمت سیستم تبرید (G) نباید از مقدار محاسبه شده زیر کمتر باشد.

در سیستم SI:
K=۰/۰۷ و G بر حسب کیلوگرم و G بر حسب مترمکعب در ثانیه؛

در سیستم IP:
K=۱۰۰ و G بر حسب پوند و Q بر حسب فوت مکعب در دقیقه.