لوله کشی انتقال سوخت مایع از مخزن ذخیره یا مخزن تغذیه تا مشعل دستگاه و در صورت لزوم پمپ کردن و گرم کردن سوخت مایع، باید با رعایت الزامات مندرج در این قسمت از مقررات اجرا شود.

سیستم سوخت رسانی باید برای حداکثر مصرف سوخت و نیز حداکثر فشاری که برای تغذیه مشعل لازم است، طراحی و اجرا شود.

چنانچه روی لولۀ انتقال سوخت مایع، غیر از پمپ مشعل، پمپ دیگری نصب می‌شود، این پمپ باید از نوع جابجایی مثبت باشد. پمپ باید براساس استاندارد UL ۳۴۳ ساخته شده و به تأیید رسیده باشد.

(۱) بر روی لوله خروجی پمپ باید شیر اطمینان فشار نصب شود، تا در صورت بالا رفتن فشار از فشار طراحی سیستم، شیر اطمینان به طور خودکار بازشود و سوخت اضافی را خارج کند.

(۲) لوله تخلیه شیر اطمینان باید سوخت مایع را به مخزن ذخیره برگرداند. بر روی این لوله نباید شیر یا هیچ مانع دیگری نصب شود.

(۳) پمپ سوخت مایع باید به طور خودکار روشن و خاموش شود، تا در مواقعی که کار پمپ لازم نباشد، خاموش بماند.

در صورت نصب گرمکن سوخت مایع بر روی سیستم سوخت رسانی، باید روی لوله خروجی از گرم کن، شیر اطمینان فشار نصب شود، تا اگر فشار ناشی از انبساط سوخت مایع از فشار طراحی سیستم بالاتر رود، شیراطمینان به طور خودکار بازشود و سوخت مایع اضافی را خارج کند.

(۱) لوله تخلیه شیر اطمینان باید سوخت مایع را به مخزن ذخیره برگرداند. روی این لوله نباید شیر یا هیچ مانع دیگری نصب شود.

(۲) اگر گرم کن سوخت از نوع کویل بخار آب باشد حداکثر فشار بخار کویل نباید از ۱۰۳ کیلو پاسکال نسبی (۱۵ پوند بر اینچ مربع نسبی) بیشتر باشد. اگر برای کاهش فشار بخار از شیر کاهنده فشار استفاده می‌شود. این شیر باید فشار را به ۱۰۳ کیلو پاسکال نسبی (۱۵ پوند بر اینچ مربع نسبی) یا کمتر محدود کند. در اینصورت شیر اطمینان بعد از شیر کاهنده فشار باید برای ۳۴/۵ کیلو پاسکال (۵ پوند بر اینچ مربع) بیشتر از فشار شیر کاهنده تنظیم شود و پیش بینی لازم برای محدود کردن دمای بخار آب به ۱۲۱ درجه سلسیوس (۲۵۰ درجه فارنهایت) صورت گیرد.

(۳) اگر گرم کن سوخت از نوع کویل آب گرم باشد، گرم کن باید از نوع غیر مستقیم بوده و دمای آب به ۱۲۱ درجه سلسیوس (۲۵۰ درجه فارنهایت) محدود شود.

(۴) اگر گرم کن از نوع برقی است، گرم کن باید مجهز به ترموستات مناسب و مورد تاییدی باشد که دمای سوخت را به کمتر از پایین ترین دمای اشتعال سوخت محدود کند.

(۵) اگر در مخزن گرم کن نصب می‌شود باید پیش بینی لازم به عمل آمده باشد تا سطح سوخت نتواند به حدی کاهش یابد که سطح گرمکن بیرون از سوخت قرار گیرد.

برروی خطوط لوله کشی سوخت مایع و در نقاط زیر، باید شیر قطع و وصل قابل دسترسی نصب شود:

(۱) خط لوله تغذیه سوخت مایع به هر مشعل، در نقطه‌ای نزدیک به مشعل؛

(۲) خط لوله از مخزن به داخل ساختمان، در نقطه ورود لوله به داخل ساختمان. ( درمورد مخزن‌های داخل یاروی زمین می‌توان شیرها را روی مخزن نصب کرد).

(۳) خط لوله خروجی از مخزن ذخیره روی زمین داخل یا خارج ساختمان، در نقطه‌ای نزدیک به مخزن؛

(۴) خط لوله تخلیه مخزن روی زمین داخل یا خارج ساختمان، در نقطه‌ای نزدیک به مخزن.

در طراحی و اجرای لوله کشی سوخت مایع، به نکات زیر باید توجه کرد :

(۱) لوله و دیگر اجزای لوله کشی که در خاک دفن می‌شوند، باید دست کم در عمق ۴۵۰ میلیمتر (۱۸ اینچ) از سطح زمین قرار گیرند و در برابر رطوبت و خوردگی حفاظت شوند.

(۲) اگر لوله در زمینی نصب می‌شود که سطح آب زیرزمینی بالاست و یا در معرض سیل احتمالی قرار دارد، باید لوله و دیگر اجزای لوله کشی در برابر نیروهای هیدرواستاتیک و هیدرودینامیک وارده مقاوم باشند و در محل نصب محکم و ثابت شوند.

(۳) لوله زیرزمینی باید در مسیری نصب شود که دست کم ۵۰۰ میلیمتر (۲۰ اینچ) از اسکلت ساختمان فاصله داشته باشد. مسیر لوله کشی زیرزمینی باید طوری انتخاب شود که زیرِ لوله، خارج از خط ۴۵ درجه رسم شده از سطح باربر پی، قرار گیرد.

(۴) پیش از انتخاب مسیر و تعیین نقاط تکیه گاه و بست لوله ها، باید در مورد انقباض و انبساط لوله‌ها پیش بینی‌های لازم شده باشد.

(۵) فاصله دو تکیه گاه مجاور باید حداکثر برابر مقادیر جدول (۱۴-۱۲-۳-۱) در نظر گرفته شود.

(۶) در صورت نیاز به خم کاری، باید لوله برای انجام خمکاری مناسب و تایید شده باشد. خمکاری لوله باید با تجهیزات مورد تایید انجام شود. شعاع خمکاری نباید از حدمجاز برای ساختار لوله کمتر باشد.

(۷) تکیه گاه و بست لوله باید از جنس لوله باشد تا از خوردگی ناشی از اثر گالوانیک جلوگیری شود.

لوله هواکش مخزن سوخت مایع باید از بالاترین قسمت مخزن وارد آن شود و حداکثر تا ۲۵ میلی متر (۱ اینچ) در داخل مخزن ادامه یابد.

(۱) شیب لولۀ هواکش باید به سمت مخزن باشد.

(۲) بر روی لوله هواکش مخزن نباید شیر یا هیچ مانع دیگری نصب شود.

دهانه انتهای لوله هواکش مخزن باید در فضای خارج از ساختمان واقع شود.

(۱) این دهانه باید دست کم ۳ متر (۱۰ فوت) با هر بازشو ساختمان فاصله افقی یا قائم داشته باشد. اگر دهانه انتهای لوله از دیوار ساختمان خارج می‌شود، محل قرار گرفتن آن باید دست کم ۳ متر (۱۰ فوت) از تراز زمین محوطه اطراف ساختمان یا هر معبر دیگر، بالاتر باشد.

(۲) لوله هواکش در خارج از ساختمان باید در برابر عوامل جوی مقاوم و در برابر ضربات فیزیکی محفوظ باشد.

(۳) دهانه انتهای لوله هواکش مخزن باید با کلاهک دارای توری مقاوم در برابر عوامل جوی، حفاظت شود. سطح آزاد این کلاهک باید دست کم برابر سطح مقطع لوله هواکش باشد. ابعاد سوراخ‌های توری نباید از ۵ میلیمتر (۰/۲ اینچ) کمتر باشد

قطر اسمی لولۀ هواکش مخزن سوخت مایع باید دست کم با مقادیر جدول (۱۴-۱۲-۳-۲) برابر باشد.

(۱) اگر لوله هواکش چند مخزن مشترک باشد، قطر اسمی آن باید از بزرگترین قطر اسمی لوله هواکش جداگانه هر یک از مخزنها، طبق جدول (۱۴-۱۲-۳-۲) ، یک اندازه بزرگتر باشد.

(۲) دهانه انتهای لولۀ هواکش مخزن باید دست کم ۵۰۰ میلیمتر (۲۰ اینچ) از دهانه انتهای لوله پرکن آن بالاتر باشد.

لوله‌های هواکش سوخت مایع نباید با لوله‌های پرکن، خطوط لوله رفت و برگشت مشعل و یا خطوط سرریز از مخزنهای کمکی اتصال مستقیم داشته باشد.

دهانه لوله هواکش باید به حد کافی بالای سطح زمین قرار داشته باشد تا با برف یا یخ مسدود نشود.

لوله‌های هواکش مخزن های دارای گرمکن باید تا محلی ادامه یابند که بخارهای تخلیه شده سوخت از لوله هواکش به سهولت پراکنده شود.

لوله پرکن مخزن سوخت مایع باید از بالاترین قسمت مخزن وارد آن شود و تا ۱۰۰ میلی متر (۴ اینچ) بالاتر از کف مخزن ادامه یابد.

(۱) شیب لوله پرکن باید به سمت مخزن باشد.

دهانه انتهای لوله پرکن مخزن باید در فضای خارج از ساختمان و در جایی واقع شود که پرکردن مخزن به آسانی امکان پذیر باشد.

(۱) این دهانه باید دست کم ۶۰۰ میلیمتر (۲۴ اینچ) از هر بازشو ساختمان فاصله داشته باشد.

(۲) این دهانه باید در پوش مناسب داشته باشد و در دسترس افراد غیر مسئول قرار نگیرد.

اگر دو مخزن لوله پرکن مشترک داشته باشند، باید سطح بالای دو مخزن در یک تراز قرار گیرد.

جریان ثقلی سوخت مایع از مخزنی به مخزن دیگر مجاز نیست.

(۱) اگر دو مخزن لوله پرکن مشترک داشته باشند، باید روی لوله انشعاب از این لوله مشترک، که جداگانه به هر مخزن متصل می‌شود، شیر قطع و وصل نصب شود.

لوله رفت، که سوخت مایع را از مخزن به گنجایش بیش از ۲۵۰۰ لیتر ( ۶۶۰ گالن) به مشعل دستگاه می‌رساند، باید از قسمت بالای مخزن به آن متصل شود و تا ۱۰۰ میلیمتر (۴ اینچ) بالاتر از کف آن ادامه یابد.

(۱) در صورتی که مخزن در خارج ساختمان و روی زمین قرار داشته باشد، لوله رفت ممکن است از نقطه‌ای زیرِ تراز سطح مایع، دست کم به اندازه ۱۰۰ میلیمتر (۴ اینچ) بالاتر از کف مخزن، به آن متصل شود. در این صورت، باید روی لوله رفت در نزدیک مخزن، شیر قطع و وصل قابل دسترسی نصب شود.

(۲) در صورتی که مخزن تغذیه زیرِ تراز نصب مشعل دستگاه قرار گیرد، لوله رفت سوخت مایع باید به سمت مخزن شیب داشته باشد.

لوله برگشت سوخت از مشعل دستگاه یا پمپ، باید از قسمت بالای مخزن وارد آن شود و تا ۱۰۰ میلیمتر (۴ اینچ) بالاتر از کف مخزن ادامه یابد.

(۱) بر روی لوله اصلی برگشت سوخت مایع به مخزن هیچ شیری نباید نصب شود.

(۲) در صورتی که برای برگشت سوخت چند مشعل از یک لولۀ برگشت مشترک استفاده شود، باید روی خط برگشت هر یک از مشعلها شیر یکطرفه نصب شود.

قطر لوله رفت و برگشت سوخت مایع تغذیه مشعل باید دست کم ۲۰ میلیمتر ( $\frac{۳}{۴}$ اینچ) باشد.

سیستم سوخت رسانی باید برای حداکثر فشار مورد نیاز دستگاه‌های باسوخت مایع طراحی شده باشد. به کاربردن هوایا سایر گازها برای تحت فشار قرار دادن مخازن مجاز نمی باشد.

هر مخزن که سطح مایع درون آن توسط یک پمپ خودکار ثابت نگه داشته نمی شود، باید مجهز به وسیله‌ای برای اندازه گیری تراز سطح مایع باشد.

اگر وسیله اندازه گیری از نوع میله مدرج باشد، میله باید تا کف مخزن ادامه یابد.

(۱) اطراف میله اندازه گیری در محل دهانه ورود آن به مخزن، باید با سرپوش مورد تأیید حفاظت شود تا مانع خروج هوای آغشته به گاز از مخزن شود.

(۲) اندازه گیری سطح مایع درون یک مخزن داخل ساختمان توسط میله مدرج مجاز نمی باشد.

سطح نمای مخزن داخل ساختمان که در ارتباط مستقیم با مشعل دستگاه است، نباید از نوع لوله شیشه‌ای یا پلاستیکی انتخاب شود، تا از احتمال شکسته شدن یا پاره شدن آن و خروج سوخت مایع پیشگیری شود.

هر مخزن سوخت مایع داخل ساختمان که دارای لوله‌های پرکن و هواکش است باید مجهز به وسیله‌ای باشد که به طریق شنیداری یا دیداری رسیدن سطح سوخت مخزن به سطح ایمن تعریف شده را اعلام کند.

وسایل نشان دهنده یا اعلام کننده سطح مایع باید چنان طراحی و اجرا شده باشند که بخار سوخت نتواند به درون ساختمان وارد شود. این وسایل باید مطابق استاندارد UL180 باشند.

لوله فیتینگ، شیر و دیگر اجزای لوله کشی سوخت مایع باید مطابق الزامات مندرج در این قسمت از مقررات، انتخاب شوند

(۱) الزامات مندرج در «(۱۴-۱۰) لوله کشی» نیز تا جایی که با این بخش از مقررات تناقض نداشته باشد، باید مراعات شود.

لوله و دیگر اجزای لوله کشی باید برای شرایط کار سیستم انتقال سوخت مایع (دمای کار و فشار کار طراحی) و نیز نوع سوخت مورد استفاده، مناسب باشد.

برای انبساط و انقباض و لرزش باید تمهیدات مناسب در نظر گرفته شود. در صورت لزوم باید لوله‌ها به اتصالات انعطاف پذیر مجهز شوند یا به گونه‌ای اجرا شوند که در صورت نشست مخزن، آب بندی اتصالات از بین نرود.

انتخاب لوله و فیتینگ

(۱) جنس لوله و فیتینگ باید فولادی سیاه یا مسی باشد. در لوله کشی انتقال سوخت مایع، استفاده از لوله و فیتینگ فولادی گالوانیزه مجاز نیست.

(۲) لوله‌های فولادی سیاه درزدار و مسی و فیتینگ‌های آن‌ها باید مطابق یکی از استانداردهای مندرج در جدول (۱۴-۱۲-۳-۶) "پ" باشد.

(۳) در شرایط دشوار، که لوله در محیط خورنده نصب می‌شود یا در معرض ضربات فیزیکی قراردارد و نیز در صورت خم کردن، لوله فولادی سیاه باید از نوع بی درز باشد.

(۴) شیلنگ و اتصالات قابل انعطاف باید براساس استاندارد UL 536 انتخاب شود.

اتصال

(۱) اتصال لوله به لوله، لوله به فیتینگ، و فیتینگ به فیتینگ باید برای شرایط کار طراحی سیستم مناسب و آب بند، و نیز برای کار با نوع سوخت مایع مورد استفاده متناسب باشد.

(۲) در لوله کشی فولادی و مسی، اتصال باید براساس یکی از استانداردهای مندرج در جدول (۱۴-۱۲-۳-۶) "پ" انجام گیرد.

(۳) دو قطعه فولادی و مسی باید با واسطه فیتینگهای دی الکتریک یا فیتینگ برنجی یا برنزی به یکدیگر متصل شوند.

(۴) در لوله کشی مسی، در نقاطی که اتصال باید بازشدنی باشد، مانند اتصال به شیرهای برنجی یا برنزی دنده ای، اتصال باید از نوع فیتینگ فشاری باشد.

(۵) اتصال لحیمی موئینگی در لوله کشی مسی باید از نوع لحیم کاری سخت باشد.مفتول لحیم کاری باید با توجه به شرایط کار سیستم و نوع سوخت مایع مورد استفاده، انتخاب شود. لحیم کاری باید مطابق یکی از استانداردهای مندرج در (۱۴-۱۲-۳-۶) "پ" اجرا شود.

انتخاب شیر

(۱) شیرهایی که در لوله کشی سوخت مایع به کار می‌رود باید از جنس برنجی، برنزی یا فولادی باشد. در لوله کشی سوخت مایع، استفاده از شیرهای چدنی مجاز نیست. شیرهای کشویی و کف فلزی باید از نوع درجا چرخ باشند.

(۲) شیرهای برنجی یا برنزی مخصوص اتصال دنده ای، و شیرهای فولادی مخصوص اتصال فلنجی، باید مطابق یکی از استانداردهای مندرج در جدول (۱۴-۱۲-۳-۶)"ث" باشند.