دودکش قائم با مصالح بنائی باید بر روی پایه‌ای از مصالح نسوختنی، با مقاومت دست کم ۳ ساعت در برابر آتش، قرار گیرد. این پایه باید جدا از اجزای ساختمان باشد و بار وزن دودکش را به زمین منتقل کند.
(۱) به جز وزن دودکش، هیچ بار دیگری نباید بر پایۀ دودکش وارد شود، مگر آنکه در طراحی دودکش برای آن بار اضافی، پیش بینی‌های لازم به عمل آمده باشد.
(۲) دودکش باید مطابق الزامات مبحث چهارم الزامات عمومی ساختمان طرح و اجرا شود.

در فاصله ۱۵۰ میلیمتر (۶ اینچ) بالاتر و ۱۵۰ میلیمتر (۶ اینچ) پایین تر از محل عبور دودکش از کف، سقف و بام، که از مصالح سوختنی باشد، شکل و اندازه دودکش نباید تغییر کند.

در انتهای پایین دودکش باید دریچه بازدید تعبیه شود. ارتفاع این دریچه دست کم باید ۱۵۰ میلیمتر (۶ اینچ) باشد و لبه بالائی آن دست کم ۱۵۰ میلیمتر (۶ اینچ) پایین تر از اتصال پایینترین لوله رابط به دودکش باشد.

(۱) دریچه بازدید دودکش باید گازبند باشد.

اگر دودکش از کف یا سقف طبقات عبور می‌کند، فاصله میان دودکش و اجزای ساختمان باید با مواد و مصالح نسوختنی پرشود.

ساخت دودکش

(۱) ضخامت دیوارهای دودکش دست کم باید برابر مقادیر زیر باشد:

- ۲۰۰ میلیمتر (۸ اینچ) برای دودکش آجری یا بتنی با پوشش داخلی از مصالح نسوز به ضخامت دست کم ۱۶ میلیمتر (۰/۶۲۵ اینچ)

- ۳۰۰ میلیمتر (۱۲ اینچ)، برای دودکش سنگی با پوشش داخلی از مصالح نسوز به ضخامت دست کم ۱۶ میلیمتر (۰/۶۲۵ اینچ).

معبر قائم دود

(۱) چنانچه دودکش با مصالح بنائی با چند معبر دود جداگانه و برای تخلیه دود دستگاه‌های متعدد ساخته شود، به پوشش داخلی نسوز نیاز نیست. معبر دود باید لوله‌ای باشد که از مواد و مصالح نسوختنی مناسب برای دمای دودکش مانند سیمان، آزبست سیمان، سفال و مصالح مشابه، به ضخامت دست کم ۱۶ میلیمتر (۰/۶۲۵ اینچ) ساخته شده و در داخل دودکش ساختمانی قرار گیرد.

(۲) معبر دود باید در برابر خوردگی، ساییده شدن و ترک برداشتن ناشی از تماس گازهای حاصل از احتراق، تا دمای ۵۳۸ درجه سلسیوس (۱۰۰۰ درجه فارنهایت)، مقاوم باشد.

(۳) معبر دود باید هم زمان با ساخت دودکش با مصالح بنائی، در داخل آن قرار گیرد و هر قطعه آن با دقت بر روی قطعه زیرین سوار شود و درزهای بین قطعات با مواد نسوز پرگردد.

(۴) فاصله میان سطح خارجی معبر دود و سطح داخلی دودکش ساختمانی نباید پرشود. این فاصله دست کم باید ۱۰۰ میلیمتر (۴ اینچ ) در نظر گرفته شود . برای اتصال قطعات معبر دود، باید ملات به اندازه‌ای که برای درزبندی و پرکردن سوراخ‌ها لازم است، به کار رود.

(۵) اگر در داخل دودکش قائم با مصالح بنائی، دو معبر دود جداگانه برای دو دستگاه مختلف نصب می‌شود، فاصله سطح خارجی این دو معبر از هم باید دست کم ۱۵۰ میلیمتر (۶ اینچ) باشد.

(۶) اگر در داخل دودکش قائم با مصلح بنائی، بیش از دو معبر دود جداگانه نصب می‌شود، باید میان هر گروه دوتایی از معبرها، تیغه جدا کننده‌ای از مصالح ساختمانی به ضخامت دست کم ۱۰۰ میلی متر (۴ اینچ)، قرار گیرد. فاصله این تیغه جداکننده از معبرهای دود مجاور آن باید دست کم ۱۰۰ میلیمتر (۴ اینچ) باشد.

(۷) معبر دود باید از ۲۰۰میلیمتر (۸ اینچ ) پایینتر از پایینترین اتصال لوله رابط به دودکش قائم تا بالاترین ارتفاع دودکش ساختمانی، ادامه یابد.

دهانه خروجی دود

(۱) در مورد دهانه خروج دود از دودکش قائم با مصالح بنائی، فاصله‌های قائم و افقی آن از بام ساختمان، ساختمان‌های مجاور، تراز پیاده رو زمین مجاور و دهانه‌های مکش مکانیکی هوای ساختمان، باید احکام مقرر در (۱۴-۱۱-۵-۲) "الف " رعایت شود.

(۲) انتهای بالای دودکش قائم با مصالح بنائی باید با کلاهکی مناسب برای جلوگیری از ورود باران و برف، حفاظت شود.

فاصله سطح خارجی دودکش قائم با مصالح بنائی و مواد سوختنی

(۱) میان سطح خارجی دودکش قائم با مصالح بنائی و مواد و مصالح سوختنی اجزای ساختمان، باید دست کم ۱۰۰ میلیمتر (۴ اینچ) فاصله باشد.

(۲) در عبور دودکش قائم ساختمانی از طبقات ساختمان، میان سطح خارجی دودکش و مواد و مصالح سوختنی، باید مطابق الزامات مبحث چهارم ، الزامات عمومی ساختمان، فاصله وجود داشته باشد. این فاصله باید با مواد و مصالح نسوختنی پرشود.