اجرای لوله کشی سیستم‌های گرمایی و سرمایی باید با رعایت الزامات مندرج در این قسمت از مقررات صورت گیرد.

در اجرای لوله کشی باید به موضوع حفاظت لوله‌ها در برابر آسیب دیدگی، خوردگی، یخبندان، جلوگیری از تراکم هوا در لوله ها، ضربه قوچ و همچنین صرفه جویی در مصالح و دستمزد کار، توجه شود.

(۱) پیش بینی لازم برای جلوگیری از تقطیر روی سطح خارجی لوله باید صورت گیرد.

لوله‌ها (جز لوله‌های ترمو پلاستیک) و دیگر اجزای لوله کشی نباید در تماس مستقیم با هر گونه مصالح ساختمانی قرار گیرد.

(۱) دفن هرگونه لوله و دیگر اجزای لوله کشی در اجزای ساختمان، جز لوله کشی ترموپلاستیک، مسی با اتصال لحیمی موئینگی و اتصال نوع جوشی در لوله کشی فولادی، مجاز نیست.

(۲) در صورتی که دفن قسمتی از لوله کشی در اجزای ساختمان، با تأیید، ضروری شود، باید امکان انبساط و انقباض لوله‌ها فراهم باشد.

(۳) در صورت دفن قسمتی از لوله یا اجزای دیگر لوله کشی، باید اقدامات حفاظتی لازم، برای جلوگیری از یخ زدن و خوردگی لوله، به عمل آید.

(۴) در لوله کشی فولادی، اگر اتصال از نوع دنده‌ای است، محل اتصال لوله به لوله، یا لوله به فیتینگ، نباید در اجزای ساختمان یا زیر کف آن دفن شود.

(۵) در لوله کشی مسی، اگر اتصال از نوع فیتینگ فشاری است، محل اتصال لوله به فیتینگ، نباید در اجزای ساختمان یا زیر کف آن دفن شود.

(۶) هیچ یک از شیرها، تله‌های بخار، لوازم اندازه گیری دما و فشار و مانند آن‌ها، نباید در اجزای ساختمان دفن شود.

(۷) اگر قطعه‌ای از لوله در بتن دفن می‌شود، باید پیش از بتن ریزی لوله تحت آزمایش فشار قرار گیرد. لوله باید به هنگام بتن ریزی زیر فشار کار سیستم مورد نظر باشد.

لوله کشی باید طوری انجام شود که تخلیۀ آب همه قسمتهای آن (جز قسمت هائی که زیر زمین یا زیر کف طبقات قرار دارد) امکان داشته باشد.

(۱) انشعاب از خط اصلی بخار و برگشت چگالیده بخار به طرف رایزرها یا مصرف کننده‌های طبقات بالاتر، باید از بالای تراز صفحۀ افقی محور لوله، و با اتصال ۴۵ درجه یا بزرگتر باشد.

در لوله کشی، باید امکان انبساط و انقباض لوله‌ها به کمک خم‌های انبساط، حلقه انبساط یا قطعه انبساط، فراهم شود.

(۱) قطعه انبساط باید برای شرایط کار سیستم لوله کشی مناسب و مورد تأیید باشد.

لوله در عبور از دیوار، تیغه، کف یا سقف، باید در داخل غلاف قرار گیرد.

(۱) در صورت عبور لوله از دیوار، کف یا سقف ضد آتش، که برای مقاومت معینی در برابر آتش طراحی شده است . فضای میان لوله و غلاف باید با مواد مقاوم در برابر آتش، به اندازه‌ای که برای جدار عبور لوله تعیین شده است، پر شود.

لوله و دیگر اجزای لوله کشی که دمای سطح خارجی آن‌ها از ۱۲۱ درجه سلسیوس (۲۵۰ درجه فارنهایت) بالاتر است، دست کم باید ۲۵ میلیمتر (۱ اینچ) از مواد سوختنی فاصله داشته باشند.

اگر قسمتی از لوله کشی در محوطه ساختمان یا در فضایی از ساختمان است که گرم نمی شود، باید با عایق گرمایی به ضخامت مناسب یا روشهای مورد تأیید دیگر، در برابر یخ زدگی محافظت شود.

برای جلوگیری از انتقال ارتعاش و لرزش دستگاه‌ها به اجزای ساختمان ، باید در محل اتصال لوله‌ها به دستگاه بر روی لوله ها، بستها و آویزها نقاط مناسب، لرزه گیر مورد تأیید نصب کرد.

در اتصال آب تغذیه از شبکه توزیع آب آشامیدنی به لوله کشی تأسیسات مکانیکی ساختمان، باید الزامات مندرج در « مبحث شانزدهم - تأسیسات بهداشتی » رعایت گردد.

لوله‌ها باید با تکیه گاه‌های مناسب و در موقعیت مناسب به اجزای ساختمان متصل شوند، به طوری که بدون تماس مستقیم لوله و دیگر اجزای لوله کشی با اجزای ساختمان، تکیه گاه‌ها بتوانند بارهای وارده از سیستم لوله کشی و بار ناشی از زمین لرزه را تحمل کنند.

(۱) لوله‌ها را باید به ترتیبی بست زد که انبساط و انقباض سیستم لوله کشی به آسانی امکان پذیر باشد.

فاصله تکیه گاه‌ها باید به اندازه‌ای باشد که از وارد آمدن تنش بیش از حد مجاز به لوله و دیگر اجزای لوله کشی جلوگیری شود.

(۱) در لوله کشی افقی فولادی و مسی، فاصله دو تکیه گاه مجاور نباید از مقادیر جدول (۱۴-۱۰-۴-۲)"ب" بیشتر باشد.

(۲) در لوله کشی ترموپلاستیک، نوع بست و فاصلۀ دو تکیه گاه مجاور باید طبق دستورالعمل کارخانه سازنده تعیین شود.

(۳) در لوله کشی فولادی قائم، فاصله دو تکیه گاه مجاور باید به اندازه‌ای باشد که تکیه گاه بتواند وزن لوله‌ها را تحمل کند. حداکثر فاصله دو تکیه گاه مجاور نباید از ارتفاع یک طبقه ساختمان بیشتر باشد.

تکیه گاه و بست لوله فلزی باید از جنس لوله باشد، تا از پدید آمدن اثر گالوانیک و خوردگی جلوگیری شود.

اتصال تکیه گاه به اجزای ساختمان نباید به بریدن و ضعیف کردن اسکلت ساختمان منجر شود.

در نقاط زیر باید شیر قطع و وصل نصب شود:

(۱) بر روی لوله‌های ورودی و خروجی به دستگاه‌ها و مخازن

(۲) در دو طرف شیر فشارشکن، شیر تنظیم فشار، صافی و مانند آنها

(۳) در پایین لوله‌های قائم

(۴) بر روی لوله انشعاب از خط اصلی آب گرم کننده یا آب سرد کننده، که به بخشی از ساختمان آب می‌رساند.

شیر باید طوری روی لولۀ افقی نصب شود که محور دسته فرمان آن زیر تراز صفحه افقی که از محور لوله میگذرد، قرار نگیرد.

در نقاطی که شیر فشارشکن نصب می‌شود ، باید در خروجی شیر و نزدیک به آن، شیر اطمینان فشار نصب شود.

(۱) ظرفیت شیر اطمینان و تنظیم فشار آن باید به اندازه‌ای باشد که فشار پایین دست شیر فشارشکن هیچگاه از فشار طراحی لوله و دیگر اجزای لوله کشی و دستگاه‌ها و مخازن پایین دست، بالاتر نرود.

(۲) در ورود و خروج شیراطمینان، نصب شیر قطع و وصل مجاز نیست.

(۳) لوله تخلیه شیراطمینان باید به طور مستقل و جداگانه تا نقطه تخلیه ادامه یابد. لوله تخلیه باید از نوع انعطاف پذیر باشد. دهانه تخلیه لوله باید در نقطه‌ای قرار گیرد که احتمال خطر پاشش آب گرم یا بخار به افراد نباشد. قطر لوله تخلیه نباید از قطر دهانه تخلیه شیر کوچکتر باشد.

شیرها باید در نقاطی از خطوط لوله کشی نصب شوند که در دسترس یا قابل دسترسی باشند، تا تعمیر و تنظم آن‌ها به آسانی امکان پذیر باشد.

اجرای لوله کشی سامانه‌های گرمایش از کف بر پایه آب، باید مطابق استاندارد ملی ۴-۱۸۵۱۸ و الزامات مندرج در این فصل از مقررات «(۱۴-۱۰) لوله کشی» باشد.

سامانه‌های گرمایش از کف باید دارای عایق گرمایی مطابق با الزامات مندرج در این بخش از مقررات باشند.

(۱) باید در زیر لوله کشی نصب شده در کف سامانه گرمایش از کف، عایق گرمایی با حداقل مقاومت حرارتی طبق جدول ۱۴-۱۰-۴-۴ "ب " نصب شود.

(۲) باید یک نوار عایق محیطی (لبه) در امتداد دیوارها و اجزائی از ساختمان که با کف گرم شده در تماس می‌باشند، مانند چهار چوب درها، ستونها، پله‌ها و داکت ها نصب شود. نوار عایق محیطی باید از کف تراز شده شروع شده و تا سطح کف نهائی بتن پوشاننده لوله‌ها بالا بیاید.