کلیه سیم کشی‌های داخلی ساختمان‌ها، اعم از روکار و توکار، باید در داخل لوله‌های مخصوص سیم کشی یا مجاری مخصوص این کار انجام شود و برای اجرای انشعابات، خم ها، زانوها، سه و چهار راهه‌ها و غیره باید از وسایل و متعلقات استاندارد و مخصوص هر لوله یا مجرا استفاده شود. جعبه‌های زیر کلید و پریز و دیگر متعلقات مشابه در سیم کشی‌های توکار باید با نوع لوله کشی و کلید و پریزهای مورد استفاده همگونی داشته باشد.

لوله‌های قابل استفاده در سیم کشی‌های روکار و توکار در جدول شماره ۱۳-۷-۳-۲ دسته بندی شده اند.

اندازه لوله‌ها با توجه به قطر داخلی آن‌ها باید با احتساب تعداد سیم ها، قطر آن‌ها، طول لوله و تعداد خم‌های موجود در آن به نحوی انتخاب شود که انجام سیم کشی بدون مصرف نیروی بیش از حد امکان پذیر باشد و در عایق بندی سیمها ساییدگی یا پارگی ایجاد نشود.

برای تأمین این شرط لازم است نسبت قطر داخلی لوله به قطر دسته سیم‌ها و یا قطر کابل چند رشته‌ای حداقل برابر ۱/۳ (یک و سه دهم) باشد.

لوله‌ها باید در هنگام نصب خالی باشند و سیم‌ها یا کابل‌ها پس از تکمیل و پایان لوله کشی (اتمام نازک کاری) به داخل آن‌ها هدایت شوند.

مدارهایی که در زیرِ کف‌ها قرار می‌گیرند باید فقط با استفاده از لوله‌های فولادی یـا پلاستیکی صلب اجرا شوند. این لوله‌ها به هنگام اجرا و بعد از آن باید در مقابل ضربات مکانیکی محافظت شوند.

تبصره ۱: برای جلوگیری از صدمه و یا شکست لوله‌های برق عبوری از محل درز انبساط در سقف و کف ساختمان، لازم است که از لوله‌های خرطومی رابط جهت تأمین انعطاف پذیری لوله‌ها استفاده شود.

تبصره ۲: لوله کشی بصورت مورب در دیوارها بطور کلی ممنوع می‌باشد.

بستهای لوله‌های روکار باید دو پیچه و از انواعی باشند که لوله با دیوار یا سقف تماس پیدا نکند و حدود ۶ میلیمتر با آن‌ها فاصله داشته باشد.

در طول هر قسمت از لوله کشی که بین دو جعبه تقسیم یا وسیله‌ای مشابه قرار دارد نباید بیش از چهار خَم ۹۰ درجه (جمعاً ۳۶۰ درجه) وجود داشته باشد. در غیر اینصورت باید از جعبه تقسیم کششی مناسب استفاده شود.

در محل ورود لوله به جعبه تقسیم یا تابلو یا دستگاهی مشابه باید از بوشینگ مناسب با نوع لوله، استفاده شود تا از زخمی شدن سیم یا کابل جلوگیری شود.

استفاده از لوله بُر در لوله کشی‌های فولادی ممنوع است. لوله‌ها باید با اره بریده شده و لبه‌های تیز محلِ برش نیز صاف شوند.

تغییر نوع لوله از فولادی به پلاستیکی بدون تعبیه جعبه تقسیم مناسب در محل تغییر ممنوع است.

در صورت استفاده از کابل‌های مخصوص (کابل‌های با عایق بندی معدنی و غیره)، به شرط رعایت کلیه مقررات مربوط به کابل کشی‌ها و استفاده از لوازم و تجهیزات مخصوص مربوط مجاز خواهد بود.

برای ترانکینگ‌های فلزی یا پلاستیکی توکار یا روکار، باید از جعبه تقسیم ها، جعبه انشعابها، قطعات اتصالی و انتهایی و انواع زانوها (داخلی و خارجی) و سه و چهارراهه‌های مناسب مخصوص به خود استفاده شود.

تبصره: ترانکینگ‌های فلزی باید به پیچ‌های مخصوص پیوستگی الکتریکی بدنه مجهز باشند و در سراسر سیستم مجرا، بدنه‌ها به طور کامل به یکدیگر متصل و همگی به هادی حفاظتی تابلوی مربوطه وصل شوند.

اتصال لوله به دستگاه‌های دارای لرزش (موتورها و غیره) باید به کمک لوله‌های فولادی خرطومی با بوشینگ‌های مناسب که حداقل طول لوله ۲۰ سانتی متر باشد، انجام شود.

سیم‌های استفاده شده در سیم کشی‌ها تا مقطع ۱۰ میلیمتر مربع از نوع تک مفتولی با عایق بندی پی وی سی می‌باشند و از این مقطع به بالا سیم‌ها می‌توانند چند مفتولی باشند. جنس هادی سیم‌ها مس خواهد بود و استفاده از سیمها با هادی آلومینیومی بجای هادی مس ممنوع می‌باشد.

در صورت استفاده از سیم‌های افشان، بجای سیم‌های تک مفتولی سر سیم‌ها جهت اتصال به ترمینالها، کلیدها، پریزها و سایر تجهیزات باید لحیم کاری یکپارچه شده و یا از سَرسیم‌های مخصوص (سَرسیم گلویی و یا مشابه) استفاده گردد.

سیم‌های کشیده شده در لوله‌ها یا مجاری باید از هر نظر سالم و بدون هیچگونه شکستگی و پیچیدگی باشند و بین دو جعبه تقسیم یا در محل‌های دسترسی باید به صورت یکپارچه باشد.

اتصالات سیمها به همدیگر و انشعابات از سیمها باید با استفاده از ترمینال‌های پیچی انجام شود.

تبصره ۱: استفاده از ترمینالهای نوع دیگر، که ضمن انجام اتصال و همچنین تضمین تداوم الکتریکی، عایق بندی لازم را نیز تأمین کنند، مجاز است.

تبصره ۲: پیچیدن سیمها به دور هم برای ایجاد اتصال الکتریکی و عایق بندی محل اتصال با نوار چسب الکتریکی ممنوع است.

برای هر محل انشعاب یا محل‌های اتصال سیم کشی به وسایل مصرف کننده یا کنترل کننده مدار، نظیر چراغ، پریز، کلید، دستگاه و غیره، باید از نوعی جعبه یا وسیله انتهایی مانند آن استفاده شود. استفاده از سرچُپقی و نظایر آن ممنوع است.

انجام سیم کشی‌های نوع روکار با استفاده از سیم‌های چندلا و نیز بست‌های میخی یا میخ معمولی، اکیداً ممنوع است.

از سیم‌ها و کابل‌های مخصوص (زیرگچی) فقط در مواردی می‌توان استفاده کرد که طول انشعاب از محل سیم کشی ثابت تا محل مصرف کننده (چراغ) بیش از ۱/۵ متر نباشد. در سایر موارد استفاده از این نوع سیم کشی‌ها و کابل کشی‌ها در تأسیسات اکیداً ممنوع خواهد بود.

در اتصال سیم‌های مدارها به ترمینال‌ها و یا شینه‌های تابلوها، سیم‌ها بر اساس دیاگرام تابلو باید علامت گذاری پایدار (کدگذاری) شده که تشخیص مدارها در مراحل اجرا ، کنترل، آزمایش و بهره برداری امکان پذیر گردد.

سیم کشی باید به گونه‌ای باشد که تعویض و اجرای مجدد سیم کشی در آینده در همان لوله و یا مجرا امکان پذیر باشد.

فاصله کنتور گاز طبیعی از کابل کشی و سیم کشی روکار تأسیسات برقی باید حداقل ۱۰ سانتی متر باشد ( مبحث ۱۷ مقررات ملی ساختمان ).

حداقل فاصله سیم کشی‌های روکار از لوله‌های گاز طبیعی برابر ۵ سانتی متر می‌باشد ( مبحث ۱۷ مقررات ملی ساختمان ).