بخش 11.1.3.5

ترکیب بهینه و موزون منابع و زمان برای دستیابی به اهداف تعریف شده است و معیاری برای ارزیابی بازدهی فعالیت‌های تولیدی است. بهره وری از حاصل نسبت خروجی (ستانده) به ورودی (داده) محاسبه می‌شود. به عبارت بهتر، "میزان خروجی به ازای واحد ورودی" است.

صورت و مخرج رابطه (۱۱-۱-۲) باید واحد یکسانی داشته باشند که معمولا یا به صورت منابع مورد استفاده، نظیر نیروی کار، ماشین آلات و ... یا معادل ارزش اقتصادی آنها است. هنگامی که در فرآیند تولید، نسبت تمام خروجیها به کلیه ورودی ها محاسبه شود، به آن بهره وری کلی و در صورتی که برای فعالیت های جزیی ارزیابی گردد، به آن بهره وری جزیی اطلاق می شود. بهره وری صنعت ساختمان در سه سطح، قابل تعریف است:

توضیح: بهره وری صنعت ساختمان در سطح ملی که قسمت مهمی از تولید ناخالص داخلی را شامل می شود، یکی از مهم ترین شاخص های توسعه اقتصادی است که پیش نیاز برآورد آن، جمع آوری درست و مدون اطلاعات مجموعه وسیعی از طرح های ساخت گوناگون با ابعاد مختلف در بخش های خصوصی و دولتی است؛ لذا تعیین آن، نیازمند سازمان های تخصصی و نظامات ویژه مستندسازی است. توسعه یافتگی در صنعت ساختمان با افزایش بهره وری و حجم تولید مستحدثات سرمایه ای ارتباط مستقیم دارد.
در سطح یک پروژه، بهره وری را می توان از حاصل تقسیم ارزش سرمایه ای مستحدثات بر هزینه های انجام کار یا منابع مورد استفاده تعیین نمود. در محاسبه هزینه های انجام کار، باید کلیه هزینه های مستقیم و غیر مستقیم نظیر هزینه های مرتبط با کیفیت، زمان، ایمنی و محیط زیست را لحاظ نمود.
در سطح سوم یا یک فعالیت خرد، سنجش خروجی و ورودی بازهم ساده تر است. در این مورد، خروجی را می توان در قالب ارزش اقتصادی معادل کار انجام شده و ورودی را به صورت ارزش اقتصادی معادل نفر-ساعت نیروی انسانی، مصالح مورد استفاده، زمان صرف شده و ماشین آلات به کار رفته برای آن حجم مشخص از کار محاسبه نمود.