مشخصات سازنده الکترود و نام تجاری آن مشخص باشد.

محدودیت‌های حرارت ورودی برای جوش‌های بحرانی لرزه‌ای مطابق آیین نامه‌های معتبر ^(۱) رعایت شود.

روش‌های مجاز جوشکاری شامل FCAW ,SAW ,SMAW و روش GMAW است.

الکترود مورداستفاده در جوش‌های بحرانی لرزه‌ای باید از رده E۷۰ ،E۸۰ و E۹۰ باشند. خواص مکانیکی الکترودهای مورداستفاده در این نوع جوش‌ها باید مطابق جدول ۱۰-۴-۳۱ باشد.

سطح هیدروژن الکترودهای جوشکاری و ترکیب پودر - الکترود باید حداقل H۱۶ و مطابق الزامات آیین نامه‌های معتبر باشد.

حداکثر دمای بین عبورهای الکترود از یک نقطه مساوی ۳۰۰ درجه سلسیوس است که باید در فاصله ۲۵ تا ۷۵ میلی متری درز جوش اندازه گیری شود.

تشخیص صلاحیت جوشکاران برای جوش‌های بحرانی لرزه‌ای که جهت جوشکاری بال پایین تیر به ستون از طریق سوراخ دسترسی انجام می‌شود باید مطابق آیین نامه‌های معتبر انجام پذیرد.

کلیه جوشکاران باید دارای کدهای شناسایی باشند.

جوشکاری تحت حفاظت گاز نباید در معرض باد با سرعت بیش از ۵ کیلومتر بر ساعت انجام پذیرد.

در جوشهای شیاری با نفوذ کامل در صورت عدم استفاده از پشت بند، باید ریشه جوش تا فلز سالم از پشت شیارزنی و با فلز جوش پر شود. بریدگی‌های ناشی از جوشکاری باید اصلاح شوند.

در صورت نیاز به جوش‌های گوشه تقویتی در محل برداشتن پشت بند، حداقل بعد آن باید ۸ میلی متر باشد. ساق مجاور بال تیر باید به نحوی باشد که پنجه جوش بر روی فلز پایه قرار گیرد. در صورتی که سطح جوش گوشه تقویتی و فلز پایه به وسیله سنگ زدن صاف شده باشد، نیازی به امتداد دادن جوش گوشه تا فلز پایه نیست ( شکل ۱۰-۴-۲۳).

جهت جوشکاری پشت بند فولادی دائمی به ستون، حداقل بعد جوش گوشه باید ۸ میلی متر باشد.

پشت بند فولادی دائمی در درزهای بین بال تیر و بال ستون، نباید به بال تیر جوش یا خال جوش شود.

ورق‌های گوشواره‌ای (ناودان‌های انتهای جوش) باید حداقل به اندازه ۲۵ میلی متر یا ضخامت قطعه (هرکدام بزرگتر بود)، از لبه درز امتداد داشته باشند و نیازی نیست که بلندتر از ۵۰ میلی متر باشند.

در ناحیه حفاظت شده، خال جوش‌های متصل کننده ورق گوشواره‌ای (ناودان انتهای جوش) باید داخل درز جوش اجرا شوند.

پس از برداشتن ورق گوشواره‌ای (ناودان انتهای جوش)، حداکثر ناهمواری سطح بال اعضای متصل شونده تا ۱۳ میکرومتر قابل قبول است (شکل ۱۰-۴-۲۴).

قطعه کلگی انتهایی ^(۱) طابق شکل ۱۰-۴-۲۵ نباید به صورت مستقیم در انتهای درز جوش شیاری قرار گیرد؛ مگر اینکه پس از ورق گوشواره‌ای (ناودان جوش) نصب شده و در پایان جوشکاری به همراه ورق گوشواره‌ای برداشته شود.

در جوشکاری جوش شیاری با نفوذ کامل اتصال بال پایین تیر به بال ستون با استفاده از سوراخ دسترسی جوش، باید موارد زیر رعایت گردد:

۱) توقف جوشکاری درست در زیر جان تیر اتفاق نیفتد.

۲) قبل از شروع عبورهای بعدی، جوشکاری هر عبور باید در کل عرض بال تکمیل شده باشد.

۳) محل وقفه‌های جوشکاری هر عبور در مقایسه با وقفه‌های عبور قبل از آن باید در سمت مخالف نسبت به جان تیر باشد.

الزامات عنوان شده در جدول ۱۰-۴-۳۲ در خصوص برداشتن ورق گوشواره‌ای (ناودان انتهای جوش) و پشت بند باید رعایت گردد.

ایجاد ملحقات جوشی از جمله جوش گل میخ‌ها و بستهای نگهدارنده و سایر موارد در ناحیه حفاظت شده ممنوع است.

بریدگی ها و زخم ها در ناحیه حفاظت شده باید با شیب ۱ به ۵ در امتداد موازی محور عضو و ۱ به ۲.۵ در امتداد عمود بر آن سنگ زنی و اصلاح شود.

پیش گرمایش برای تمام خال جوشکاری‌ها باید مطابق دستورالعمل جوشکاری (WPS) باشد.

در ناحیه حفاظت شده هیچ گونه خال جوش خارج از درز جوش مجاز نیست و خال جوش‌های اشتباه باید با سنگ زنی برداشته شوند.

اگر محل برداشته شدن ورق گوشواره‌ای (ناودان انتهای جوش) با جوشکاری اضافی اصلاح شده باشد، سلامت ناحیه اصلاح شده و مجاورت آن باید با آزمایش MT کنترل شود.

جوشکاری خارج ناحیه K در محل اتصال ورق پیوستگی به جان ستون باید مطابق شکلهای ۱۰-۴-۲۴-الف و ب انجام پذیرد و پس از ۴۸ ساعت از اتمام جوشکاری تا محدوده ۷۵ میلی متری، آزمایش MT شود.

برای جزئیات اتصال ورق مضاعف جان به مقاطع نورد شده باید از شکل ۱۰-۴-۲۷ و جدول ۱۰-۴-۳۳ در دستور العمل جوشکاری استفاده شود.