بخش 10.2.10.2

در تیرهایی که کفها و سقف‌های ساختمانی را تحمل می‌کنند، باید تغییر شکل‌های قائم کنترل شوند. تغییر شکل‌های قائم اعضای سازه‌ای تحت اثر ترکیبات مختلف بارگذاری نظیر حالت‌های حدی بهره برداری، باید به اندازه‌ای باشند که قابلیت بهره برداری مناسب سازه حفظ شود. این تغییر شکل‌ها عموماً از دو عامل زیر ناشی می‌شوند:

کلیه تیرهای فولادی و تیرهای مختلطی که در آن‌ها هنگام بتن ریزی دال از پایه‌های موقت استفاده شده باشد، باید طوری محاسبه و طراحی شوند که تغییر شکل حداکثر ناشی از مجموع بار مرده و زنده از $\frac{1}{240}$ طول دهانه و تغییر شکل حداکثر ناشی از بار زنده به تنهایی از $\frac{1}{360}$ طول دهانه بیشتر نشود. طراح باید همواره حفظ انسجام اجزای غیر سازه‌ای را مدنظر داشته باشد.

در تیرهای مختلط که در هنگام بتن ریزی دال از پایه‌های موقت استفاده نشده باشد، کنترل تغییر شکل‌های قائم این نوع تیرها باید شامل مراحل زیر باشد:

۱- تغییرشکل قائم ناشی از وزن تیر فولادی، دال بتنی و بارهای حین ساخت، براساس مقطع فولادی تنها محاسبه می‌شود.

۲- تغییرشکل قائم ناشی از بارهای مرده‌ای که بعد از گرفتن دال بتنی وارد می‌شوند، نظیر وزن کف سازی تیغه‌ها و موارد مشابه بر اساس مقطع مختلط محاسبه می‌شود.

۳- تغییرشکل قائم ناشی از بارهای زنده براساس مقطع مختلط محاسبه می‌شود.

۴- تغییر شکل محاسبه شده در مرحله ۱ نباید از $\frac{1}{360}$ طول دهانه بیشتر باشد.

۵- مجموع تغییر شکل‌های محاسبه شده در مراحل ۱، ۲ و ۳ نباید از $\frac{1}{240}$ طول دهانه بیشتر باشد.

۶- تغییر شکل محاسبه شده در مرحله ۳ نباید از $\frac{1}{360}$ طول دهانه بیشتر باشد.

تبصره ۱: در محاسبه و کنترل تغییرشکل قائم، در صورت لزوم تغییر شکل‌های اضافی ناشی از خزش و جمع شدگی بتن نیز باید در نظر گرفته شود.

تبصره ۲: در تیرهای طره‌ای، مقدار حداکثر تغییر شکل‌های قائم مجاز برحسب طول دهانه، می‌تواند به دو برابر افزایش داده شود.